Spowiedź drobnego złodziejaszka. Najłatwiej kradnie się ciuchy z sieciówek, a wpadka kończy się łapówką

To już dla mnie przeszłość, już tego nie robię od jakiegoś czasu.

To zależy od konkretnego sklepu i jego zabezpieczeń. Ale generalnie tak.

Na samym początku nietypowe, człowiek jest dość nerwowy i czasami trudno to ukryć. Ale potem kradzież staje się czymś rutynowym. Choć zdarza się, że człowiek się dalej denerwuje. Pierwszy raz zabrałem okulary przeciwsłoneczne ze sklepu, nie płacąc za nie. Normalnie podszedłem do półki z nimi, wziąłem upatrzoną parę do ręki, włożyłem za koszulkę u szyi (były widoczne) i wyszedłem. Było to o tyle proste, że nie miały żadnych zabezpieczeń. Czułem się dziwnie, miałem wrażenie, że wszyscy ludzie w sklepie na mnie patrzą i tak jakby okulary parzyły mnie – to jest charakterystyczne dla pierwszego razu. A potem euforia – że się udało i że to takie proste.

Regularne, na wpół darmowe zakupy w spożywczaku (połowę rzeczy kupowałem, reszta szła do plecaka), kosmetyki w drogeriach lądujące w kieszeniach bądź rękawach, no i ciuchy.

Spożywkę kradłem z małymi wyjątkami z jednego konkretnego sklepu. Był przestronny, a ruch zazwyczaj nie był duży. Inni klienci zazwyczaj nie przyglądają się kupującym tylko produktom, więc tak się nie rzuca w oczy jeśli coś się włoży do torby w obecności drugiej osoby. Ale zazwyczaj się tego unika lub przynajmniej patrzysz, czy dana osoba stoi tyłem. Sklep miał kamery, ale były punkty nieobjęte monitoringiem. Wtedy konkretna rzecz trafiała z koszyka do torby.

Jasne, że tak. Tym bardziej, że stał za nimi ochroniarz, któremu inny przez krótkofalówkę przekazywał komunikaty o tym co się dzieje na monitoringu.

W przymierzalni. Podejrzewam, że niektórzy mają profesjonalne urządzenia do pozbywania się ich, ja osobiście zdałem się na "domowe sposoby".

Posługiwałem się nożyczkami ogrodniczymi. To takie trochę grubsze od normalnych, ale na tyle nieduże, że mieszczą się w większej kieszeni. Rozcinałem plastik klipsa i potem zabezpieczenia łatwo już było w całości odpiąć. Ubranie zakładałem na siebie pod swoje ciuchy lub obwiązywałem się nim w pasie pod koszulką czy swetrem. Potem wystarczyło już tylko wyjść ze sklepu. Gdy wyprawiałem się "na łowy" po ubrania nigdy nie brałem z sobą plecaka, czy jakiejś innej torby. To się rzuca w oczy i łatwiej wtedy o kontrolę. Bramki nie zawsze "pikają" tylko wtedy, gdy wykryją klips z zabezpieczeniem.

Pracownicy w większości tego typu sklepów mają obowiązek zatrzymać codziennie ileś tam osób. Mają wytyczoną normę. Daje im się zwykle piloty, którymi mogą włączyć bramki. Czym więcej pakunków, tym większa szansa, że padnie na ciebie.

Nic z tych rzeczy – łapówką. Zagroził, że zadzwoni na policję, powiedziałem, żeby poczekał, może się jakoś dogadamy. Sam zaproponował sumę. Nie miałem przy sobie tyle, ile chciał, więc się zgodził na to, co miałem w portfelu. 130 zł. Tyle mnie kosztowała ta wtopa. No i zabronił mi się w tym sklepie pokazywać, "bo mi zrobi najazd ze znajomymi" (zapisał sobie moje dane z dowodu osobistego).

Oczywiście zacząłem się bardziej bać. Ale w tym momencie nie mogłem po prostu przestać.

Zwyczajnie czułbym się tchórzem.

Z tym w którymś momencie trzeba po prostu skończyć. Czułem to. Uznałem, że nadeszła właściwa chwila, gdy dostałem pierwszą prawdziwą pracę. W końcu z wypłaty mogłem sobie pozwolić na kupno rzeczy, na które wcześniej nie było mnie stać.

Generalnie tak, choć to nie było łatwe. Człowiek się przyzwyczaja, że wiele rzeczy ma za darmo, a tu nagle musi za nie płacić. No ale pierwszy raz w życiu miałem na nie pieniądze. To pomogło.

Nie, choć nieraz mocno mnie korciło. Trochę brakuje mi też adrenaliny z tym związanej, ale zwyczajnie nie chcę do tego wracać. Zawsze już chyba też będę czuł się jakoś nieprzyjemnie przechodząc koło ochroniarzy. Cóż, taka cena...