Terroryzm straszy Europę od lat

Liczy się wywołanie strachu i paniki. Tę metodę „walki” znano już od stuleci, i choć na przestrzeni lat przybierała różne formy, jej spoiwem zawsze była motywacja, przekonanie, że cel uświęca środki. Tak, od dziesięcioleci, zamachowcy terroryzują Europę.

Statystyki nie kłamią. Jak pokazuje zamieszczona niżej, a szeroko komentowana w internecie grafika, wzrastające zagrożenie jest faktem. Tak źle, jeśli chodzi o liczbę ofiar, nie było co najmniej od 10 lat. Zamachowcy triumfują - wychodząc z domów, boimy się o siebie i bliskich.

Apogeum zimnej wojny – dwa potężne mocarstwa, USA i Związek Sowiecki, szachują się wzajemnie, rywalizując o dominację nad światem. Europę, „od Szczecina po Triest”, przecina żelazna kurtyna. Terroryści jednak nie znają granic – mają swoje komórki w różnych państwach (także nad Wisłą, gdzie “kryły” ich władze PRL-u).

Bliski Wschód nie daje o sobie zapomnieć – obok regularnych walk w ramach kolejnych wojen izraelsko-arabskich, toczy się rywalizacja na motywowane dążeniem do niepodległości zamachy. Bałkany ciągle uchodzą za jedną wielką beczkę prochu. IRA i ETA próbują skutecznie zwracać na siebie uwagę rządzących.

Nieszczęsny rok 1972. Najpierw, w lipcu, w tzw. krwawy piątek, członkowie Irlandzkiej Republikańskiej Armii dokonują eksplozji ładunków wybuchowych w stolicy Irlandii Północnej – Belfaście. Ginie 9 osób, 130 odnosi rany. Nie mijają dwa miesiące, a oczy całej Europy kierują się na RFN.

Odbywają się tam właśnie letnie igrzyska, wielkie święto sportu. Przyćmione jednak przez atak na olimpijczyków – członków reprezentacji Izraela. Palestyńczycy z organizacji Czarny Wrzesień zupełnie zaskakują sportowców w hotelu. Bilans ofiar wynosi 11 zabitych. Izraelski Mossad będzie później ścigał i eliminował sprawców tego zamachu.

W latach 70. z rąk terrorystów giną też ważni europejscy politycy. W grudniu 1973 roku w zamachu dokonanym przez ETA traci życie hiszpański premier Luis Carrero Blanco. Pięć lat później Czerwone Brygady zabijają uprzednio porwanego premiera Włoch Aldo Moro.

Dwa lata po znalezieniu ciała zamordowanego przez terrorystów Moro, Włochy okryły się żałobą. W sierpniu 1980 roku dochodzi do potężnej eksplozji na dworcu kolejowym w Bolonii. Za zamachem stoją członkowie neofaszystowskiego ugrupowania Zbrojne Komórki Rewolucyjne. Bilans jest tragiczny – 85 osób ginie na miejscu, przeszło 200 odnosi rany. To jeden z najczarniejszych dni w powojennej historii Włoch.

To, co w różnych włoskich miastach działo się w latach 80., nie bez powodu jest nazywane „pełzającą guerillą”. Ginęły setki osób, a zamachy i inne akty terroru liczono w tysiącach. Między innymi w Turynie, Rzymie, Mediolanie...

Podczas gdy Włosi opłakują ofiary Czerwonych Brygad, w Niemczech Zachodnich poważnie daje o sobie znać Frakcja Czerwonej Armii (RAF). Nie tylko napada na banki, rabuje tysiące niemieckich marek, ale i urządza zamachy. Na kwaterę główną armii amerykańskiej ma obszar Europy (w Heidelbergu) czy gmach Federalnego Związku Przemysłu Niemieckiego. Także inna akcja – na ambasadę RFN w Sztokholmie, odbija się szerokim echem. Ginie dwóch dyplomatów.

Ofiarami terrorystów padają też znane osobistości, m.in. prokurator generalny, a także szefowie międzynarodowych koncernów.

Wcześniej, bo we wrześniu 1980 roku, terroryści należący do nenazistowskiej Grupy Sportów Obronnych Hoffmana, atakują uczestników monachijskiego Oktoberfest. Święto piwa przerodziło się w dramat. Bilans? 13 zabitych, ponad 200 rannych.

Wszystkie te tragedie przyćmiewa jednak atak terrorystyczny na pokładzie Boeinga 747 linii Pan American World Airways. Samolot rozbija się nad szkocką miejscowością Lockerbie – dziś jest ona symbolem okrucieństwa terrorystów. To jeden z największych zamachów w historii. 270 ofiar śmiertelnych (259 pasażerów samolotu i 11 mieszkańców miasteczka) wywołuje międzynarodowy szok.

Właśnie rozpada się sowieckie imperium, Europejczycy czują powiew przemian. Terroryści robią jednak “swoje”. W lipcu 1995 roku atakują Paryż. Algierscy zamachowcy wiedzą, gdzie uderzyć - wysadzają ładunki w metrze – jednej z najtłoczniejszych i największych podziemnych kolejek na Starym Kontynencie. Około 100 osób odnosi rany, jest 8 ofiar śmiertelnych.

Niedługo także Brytyjczycy wstrzymają oddechy. W lutym 1996 roku wybuch w londyńskich dokach zabija dwie osoby, 100 rannych zapamięta go do końca życia. Przypomina o sobie także IRA. Eksplozja samochodu-pułapki w sierpniu 1998 roku w Omagh (Irlandia Północna) przynosi śmierć 29 osób.

Pod koniec tysiąclecia areną działań terrorystów, za sprawą wznowienia konfliktu w Czeczenii, staje się Rosja. Władze obwiniają o zamachy czeczeńskich separatystów – do tragedii dochodzi m.in. w Moskwie i Władykaukazie. Ofiary liczy się w setkach.

Wydarzenia tej dekady to wstrząs dla świata. Po 11 września 2001 roku, w związku z atakiem na World Trade Center zorganizowanym przez Al Kaidę, wojnę terrorystom wypowiada największe mocarstwo globu – USA.

W zbiorowe bezpieczeństwo Europy szczególnie godzą wydarzenia z lat 2004-2005. Najpierw, w marcu 2004 roku, islamscy terroryści atakują Madryt. Eksplozja 10 bomb w pociągach kolejki podmiejskiej zbiera krwawe żniwo, powodując śmierć 191 osób. Prawie 1900 kolejnych odnosi rany.

Mija nieco ponad rok od zamachów w Madrycie, a kolejna europejska stolica – tym razem Londyn – staje się celem ataku terrorystycznego. W lipcu 2005 roku zamachowcy uderzają w najbardziej newralgiczne miejsca angielskiej metropolii, kompletnie paraliżując ruch komunikacyjny.

Seria wybuchów ma miejsce m.in. w metrze. Nie żyją 52 osoby, ok. 700 jest rannych. Dwa tygodnie później w Londynie znów wybuchają bomby. Tym razem, szczęśliwie, obyło się bez ofiar śmiertelnych.

Z atakami wciąż zmaga się Rosja. W październiku 2002 roku zakładnikami czeczeńskich separatystów stają się widzowie oraz aktorzy moskiewskiego Teatru na Dubrowce. Napastnicy uderzają w najmniej spodziewanym momencie - w czasie spektaklu. Antyterroryści przypuszczają szturm, ale jest wiele ofiar. Ginie co najmniej 130 zakładników.

Niemal dwa lata później, we wrześniu 2004 roku w Biesłanie na terytorium Osetii Północnej, terroryści strzelają do... dzieci. Gdy czeczeńscy zamachowcy opanowali gmach szkoły, świat wstrzymuje oddech. A później płacze: śmierć ponoszą 334 osoby, głównie nieletnie.

Celem ataków jest też moskiewskie metro. W głośnym zamachu z lutego 2004 roku, przeprowadzonym prawdopodobnie przez Czeczeńców, śmierć ponosi 41 osób. Kolejne 39 ofiar to bilans działalności dwóch kobiet-samobójczyń na jednej ze stacji metra w marcu 2010 roku.

Rosja wkracza w nową dekadę z etykietą szczególnie zagrożonego terroryzmem państwa. Niebezpiecznie jest też u sąsiadów. Poza samą Moskwą, gdzie dochodzi do kolejnych wybuchów, świat śledzi m.in. wypadki z Mińska z kwietnia 2011 roku. Terroryści atakują tamtejsze metro. Dwa lata później wysadzają dworzec kolejowy w Wołgogradzie.

2015 rok przechodzi właśnie pod znakiem nowych tragedii. Najpierw, w styczniu, islamscy ekstremiści atakują paryską redakcję pisma satyrycznego „Charlie Hebdo”, znaną m.in. z wcześniejszych prześmiewczych karykatur proroka Mahometa. Zamachowcy wiedzą, kogo szukają. Zabijają z zimną krwią 12 osób. Atakują także sklep koszerny w żydowskiej dzielnicy miasta.

Wydawałoby się, że zamachy ze stycznia sprawią, że francuskie służby zapobiegną kolejnym zagrożeniom. Ale mało kto mógł się spodziewać, że terroryści spod znaku Państwa Islamskiego będą zabijać w centrum Paryża, na ulicy. W zamachach z 13 listopada ginie łącznie 132 osób, dziesiątki w tragicznym stanie trafiły do szpitali.

Terroryści z ISIS zapowiadają, że zbiorą kolejne krwawe żniwo. W Europie alarm. W Belgii i w Niemczech - stan podwyższonego ryzyka. Tymczasem rosyjscy śledczy ogłaszają, że to Państwo Islamskie stoi za katastrofą samolotu, który leciał z Egiptu do Rosji i „rozpadł się” wskutek eksplozji (bomba znajdowała się na pokładzie). Giną 224 osoby.

W ostatnich latach do krwawych zamachów dochodzi też w Turcji. Całkiem niedawno – w lipcu tego roku – w miejscowości Suruc eksploduje zamachowiec-samobójca. Tureckie służby podają, że na feralnego 13 listopada w Stambule planowany był kolejny wielki zamach. Ten tragiczny dzień mógłby być jeszcze bardziej krwawy.

Europa po raz kolejny zadaje sobie pytanie: czy to już otwarta wojna?