Te filmy są jak katapulta do lat dwutysięcznych. Dokładnie 22 lata temu w kinach zadebiutował pierwszy “Straszny film”. Produkcja momentalnie zyskała miano kultowej. Czy dzisiaj też na nie zasługuje? Macie szansę to sprawdzić. W sierpniu Stopklatka pokaże trzy pierwsze części.
Kiedy można oglądać “Straszny film” na kanale Stopklatka?
Teen Choice Awards to amerykańskie nagrody filmowe przyznawane przez nastolatków. Na początku lat dwutysięcznych, wiele statuetek w kształcie deski surfingowej trafiło w ręce aktorów i twórców “Strasznych filmów”. O charakterze tych produkcji najwięcej mówi chyba zwycięstwo w kategorii “Ulubiony film, którego wg twoich rodziców nie powinieneś oglądać”.
Ale dzieciaki oglądały, a sądząc po wynikach box office, oglądać musieli także ich rodzice. Pierwszy “Straszny film” zarobił 287 mln dolarów, drugi — 141, a trzeci — 220. Biorąc pod uwagę, że pierwszy nakręcono za niecałe 20 mln, jest to ewidentnie miara sukcesu. Zwłaszcza sukcesu filmu, w którym trup ściele się gęsto, a fekalia płyną wartko.
Założenie “Strasznych filmów” było proste: sparodiować (ośmieszyć?) jak najwięcej kultowych “strasznych” produkcji oraz kilka innych, które w tamtym czasie podbijały serca widowni. Twórcy nie brali jeńców: na ich warsztat trafiły min. “Krzyk”, “Koszmar minionego lata”, “Blair Witch Project”, a także “Matrix” czy “Szósty zmysł”.
W kolejnych odsłonach karząca ręka bezkompromisowej parodii dosięgnęła “Egzorcystę”, "Hannibala”, „The Ring”, „Teksańską masakrę piłą mechaniczną”, a nawet… “Aniołki Charliego”, “Władcę pierścieni” czy “Mission Impossible”.
Główną rolę licealistki Cindy w części pierwszej zagrała Anna Faris, dla której seria "Strasznych filmów" stała się trampoliną do sławy (dzisiaj możemy oglądać ją, min. w serialu "Mamuśka"). Wraz ze wzrostem popularności, twórcom udawało się angażować coraz "większe" nazwiska (Charlie Sheen, Tori Spelling, Pamela Anderson, Leslie Nielsen). "Straszne filmy" słyną również z epizodycznych popisów znanych i lubianych osób, czyli "cameos". Na ekranie "migają" nam więc Carmen Electra czy Simon Cowell.
W warstwie fabularnej konstrukcja “Strasznych filmów” była podporządkowana sprawdzonym, dobrze znanym schematom. W pierwszej części przenosimy się do małego miasta. W tamtejszym liceum ginie uczennica.
Jak się jednak szybko okaże, dziewczyna ani nie była, ani nie będzie jedyną ofiarą bezlitosnego nożownika. Jej koleżanka, Cindy, wraz z grupą przyjaciół odkrywają, że morderstwo może być związane z wypadkiem sprzed roku. Ta wiedza może kosztować ich życie.
Opis “Strasznego filmu” to jedyny moment, w którym produkcja ma zakusy na “straszność”. Kiedy rozpoczyna się film, zaczynają się żarty — te najbardziej niewybredne, których nie znoszą wasi rodzice. Tylko co zrobić, kiedy sami jesteście już rodzicami?
Cóż, jeśli nie obejrzycie, to się nie dowiecie. Pierwszy straszny film już 13 sierpnia.