Gdzie się podziały tamte seriale?

Program prowadzony jest w dwugłosie: Aleksandry Szwed i syntezatora mowy, który wygląda jak ogromna kamera. Jego koncepcja jest bardzo prosta: Ola Szwed wybiera oryginalnie ubranych ludzi – takich, którzy mają na przykład tunele w uszach, kolczyki w języku, mocno się malują i noszą dziwne buty, by następnie przemienić ich w zjawiskowe ikony stylu. Program bazuje na idei „bądź naturalna/y” i „dbaj o siebie”, czyli parafraza porad Kasi Tusk w tanim wydaniu.

Zdecydowany hit ramówkowy stacji, Big Brother na bogato z udziałem Guidos (amerykanie swoje korzenie mający we Włoszech). Serial ma formę reality show – osoby sobie zupełnie nieznane zaczynają mieszkać w jednej przestrzeni i razem imprezować. Ich główne rozrywki to solarium, zanoszenie rzeczy do pralni, imprezy, podrywanie mężczyzn i kobiet. Źródła podają, że program wygenerował rekordowe wyniki oglądalności dla MTV. Stacja kręci już 6 sezon serialu, a bohaterowie stali się celebrytami w USA.

Stara gwardia
Beavis and Butthead to serial, który stał się inspiracją do nakręcenia kolejnych animowanych hitów takich jak Family Guy czy South Park. Znajdziemy w nim wiele odniesień popkulturowych i zdecydowaną walkę z purytańską mentalnością obecnymi w amerykańskim społeczeństwie. Beavis i Butthead to nastolatkowie bezczelni, chamscy, niewychowani, ciągiem oglądający teledyski na MTV i komentując je w charakterystyczny sposób: (tutaj oglądając klip zespołu Skatenigs):

Daria po raz pierwszy pojawiła się w serialu Beavis and Butthead. Tak bardzo przypadła widzom do gustu, że producenci, Eichler i Lewis, zdecydowali się na emisję pełnowymiarowego serialu, który pozostał na łamach MTV przez 5 sezonów po 13 odcinków. Daria jest cyniczną, inteligentną nastolatką zanurzoną w prostej, nudnej i sztucznej rzeczywistości małego miasteczka w Stanach. Prowokująca, nieprzystająca do warunków otaczających postać, stała się wzorem emancypacji dla wielu amerykańskich, zakompleksionych nastolatków. Bo Daria wcale nie chciała zostać zaakceptowana, chciała pozostać sobą bez względu na wszystko, bo jak mówiła „I don't have low self esteem. I have low esteem for everyone else”.

Co dalej?
Nawiązania do Allena Ginsberga, tekstów zespołu Led Zeppelin czy poezji Sylwii Plath i tym podobnych możemy znaleźć multum. Zastanawiam się dlaczego stacja, która kreuje gust nastolatków na całym świecie nie chce wrócić do dawnego sposobu promocji postaw. Dzięgielewski – szef programowy MTV - podkreśla, że muzyka została przeniesiona z głównej anteny na kanały tematyczne.

- To, co kiedyś robiły teledyski dla ludzi młodych, dzisiaj robią już inne formy audiowizualne. 20 lat temu teledyski to była najbardziej awangardowa forma audiowizualna. (…) MTV od jakiegoś czasu stara się w Polsce i na świecie odzyskać swoją dawną pozycję. Mamy trochę za uszami. Poszło to wszystko w kierunku randkowo-blichtrowym. Takie były czasy, takie rzeczy fascynowały młodych ludzi. od jakiegoś czasu zauważyliśmy, że to już nie wystarcza - mówił w TOK FM.

Wydaje mi się, że rozumiem Dzięgielewskiego, który mówi, że MTV powinno iść wraz z duchem czasu współczesnego, musi się dostosować do klienta, żeby zarabiać - a klient ma swoje wymagania i zawsze ma rację. W swoim artykule na Natemat.pl Dzięgielewski pisze, że „muzyka pop pokazała, że potrafi przesuwać granice obyczajowe oraz potrafi zwracać uwagę milionów na ważne tematy społeczne”.