Aleja tajemnic

Juan Diego przez całe życie miał pod górkę. Wychowany na wysypisku śmieci sam nauczył się nie tylko czytać, ale i brać odpowiedzialność za innych ludzi. To właśnie umiejętność czytania i ponadprzeciętny intelekt powoduje, że Juan i jego umiejąca czytać w myślach ludzkich siostra zostają przygarnięci przez jezuitów. Dla obojga jest to szansa na lepsze życie. Nie jest to jednak szansa dla nich obojga. Zbyt świeża jest bowiem pamięć o wysypisku, zbyt oczywistym wydaje się zwyczaj palenia zwłok dzikich psów, czy seksualne uświadomienie obojga. Z tego życia wyjść może tylko jedno z nich i Lupe, siostra Juana wie o tym najlepiej. Niezwykłe umiejętności pozwalają Lupe przewidzieć przyszłość i poukładać ją swemu bratu. Wprawdzie z punktu widzenia ludzi normalnego, lepszego sortu, Juan nie trafi do normalnej rodziny, to jednak otaczać go będzie miłość i wzajemny szacunek. Chłopak nauczy się oceniać ludzi nie przez pryzmat stereotypów, ale tego, kim naprawdę są.

Całą tę przeszłość nasz bohater ponownie przeżywa w czasie swej podróży. Uznany, ale zmęczony życiem i uzależniony od silnych lekarstw pisarz podróżuje nie tylko w przestrzeni. Powroty do przeszłości, przeżywane w świecie fantazji, są plastyczne niczym narkotyczne wizje, a seksualne fascynacje dwiema kobietami pozwalają odkryć starą prawdę o tym, że mężczyzna tak samo łatwo fascynuje się kobietą, jak i zapomina o niej.

Irving po raz kolejny udowodnił, że jest tym pisarzem, którego się po prostu czyta, ze jego kunszt pisarski zagwarantował mu miejsce w panteonie najważniejszych pisarzy przełomu wieków. Po Irvinga czytelnik sięga z powodu samego tylko nazwiska i nie jest zawiedziony lekturą.