Granice zła

Siedemnaście lat temu Sarah D’Villez została porwana. Nastolatce udało się uciec, porywacz poszedł do więzienia, tyle, że już niedługo ma wyjść na wolność. Sarah przerażona możliwością ponownego skonfrontowania się z mężczyzną, a także niewątpliwym zainteresowaniem mediów, ucieka.

Trafia do małej walijskiej wioski, jednej z takich pośrodku niczego. Choć wzbudza zainteresowanie mieszkańców, wydaje jej się, że w końcu jest bezpieczna. Tyle, że jej sąsiad jest trochę jakby zbyt natrętny, a ponadto ma wrażenie, że ktoś ją śledzi. A zewsząd dochodzą niepokojące informacje o morderstwach dokonywanych na młodych dziewczynach…

„Granice zła” to debiut powieściowy Rebecci Griffiths. Autorka wychowana w środkowej Walii, wraca do krainy lat dziecięcych w swoim thrillerze. To, że Griffiths zna ten kraj, to środowisko i obyczaje, czuć cały czas – czy to w opisach, czy to w rzucanych, jakby od niechcenia, słowach walijskich. Jest klimat małej wioski, ze wszystkimi jej sekretami upychanymi po kątach i zacofaniem pod względem poglądowym [choćby wspomnienie o rozmowach knajpianych, gdzie mieszkańcy zakładali się, który z nich pierwszy poderwie Sarah alias Rachel, w podtekście – no przecież kobieta nie może mieszkać samotnie]. Tak, ta część związana z klimatem Walii, jest zdecydowanie najlepsza.

Co jest największym problemem? Rebecca Griffiths zdecydowała się na narrację z punktu widzenia kilku bohaterów. Zabieg nie nowy, zwłaszcza w świecie kryminałów i thrillerów, więc teoretycznie nie ma na co narzekać. Tyle, że w przypadku „Granic zła” tenże pomysł poprowadzenia narracji doprowadził do chaosu. W polskim wydaniu [prawdopodobnie i w angielskim, jednak brak potwierdzenia tej informacji] kolejne fragmenty/rozdziały są oddzielone numerkami. Niby nic, jednak każda partia tekstu to inny narrator. A że brak oznaczenia, kogo oczyma czytelnik obserwuje narracje, a często dopiero po dłuższym fragmencie pada imię narratora, to zagubienie jest gwarantowane. Nie wiadomo, kto opowiada, więc się sobie dopowiada – najczęściej błędnie – a później trzeba wracać i na nowo czytać. Problem ten wynika także z tego, że większość narracji się w zasadzie niczym od siebie nie różni – czytelnik musi wierzyć na słowo, że to już inny bohater, a nie ciągle ten sam [dotyczy to choćby Sarah alias Rachel i jej matki i jednej z sąsiadek].

Tak więc jest chaos pod względem ułożenia cząstek tekstu i spowodowany brakiem różnorodności stylów narracyjnych, ale i pod względem fabularnym. Rebecca Griffiths rzuca czytelników w środek wydarzeń, miotając nim między kolejnymi wydarzeniami, które dla niego nie mają zbytnio sensu. I znów, to nic nowego, tyle, że zorientowanie się i jakieś względne połączenie się akcji, następuje stosunkowo późno. Mniej więcej w połowie można stwierdzić, że nie jest się całkowicie zagubionym i że chyba zdarzenia mają ze sobą związek.

Fabułę ratują jako tako bohaterowie. Choć wątków jest masa i część nie zostaje rozwinięta do końca [tylko urwana wraz z rozwiązaniem kilku głównych wątków], to postacie wrzucone w sam środek wydarzeń, radzą sobie całkiem dobrze. Może i nie wszyscy są interesujący – szczególnie główna bohaterka, która w porównaniu do wszystkich postaci drugoplanowych, wypada blado - ale drugi plan jest świetny. Dobra, choć jakby jedynie powierzchownie nakreślona, jest historia matki Sarah. Świetnie wypada jej odrażający i niepokojący sąsiad. I w sumie, można by przeczytać samą książkę koncentrującą się na życiu małego walijskiego miasteczka, odrzucając cały wątek Sarah.