Szepty stepowe

Z miłości do Dymitra Jagoda postanawia odwiedzić z nim jego rodzinne strony – odległe, mongolskie stepy. Zamiast pogodnego powitania i szczęśliwych chwil z ukochanym, zostaje wplątana w rodzinne spory sprzed lat, przepychanki między braćmi i worek tajemnic, którymi Dymitr nie chce się z nią podzielić.

Jagoda zaczyna więc być nieco przytłoczona i przerażona zastaną sytuacją. Dymitr staje się coraz bardziej małomówny i brutalny, a zakochana w nim dziewczyna uświadamia sobie coraz mocniej, jak niewiele o nim wie. Do tego obca kultura i obcy język, ciągłe poczucie obcości i mimowolnego wykluczenia ze społeczności – cała ta mieszanina sprawia, że Jagoda ma poczucie, że tu nie pasuje i potęguje jej chęć powrotu.

„Szepty stepowe” to kontynuacja „Słońce umiera i tańczy”, historii Jagody – krakowskiej artystki i Dymitra – ulicznego muzyka. Z rozpędu rozpoczyna się tam, gdzie skończył się tom pierwsze – a zatem na wyjeździe do Mongolii. Ponownie czytelnik obserwuje losy bohaterów z perspektywy Jagody.

I to była dobra decyzja. Po pierwsze – nie każe Ewie Cielesz wykazywać się ogromną wiedzą o Mongolii. Jasne, autorka się świetnie przygotowała do książki, czuć to poprzez lekturę, ale czym innym jest opowiadać o nieznanym ci świecie z perspektywy bohatera, który się w takowym wychował, a czym innym z perspektywy osoby, która ten świat dopiero poznaje. W pierwszym przypadku łatwiej całość spaprać – albo poprzez zarzucenie czytelnika zbyt wielką ilością informacji, albo poprzez niedoinformowanie go. W drugim jest łatwiej – i też często znacznie ciekawiej. Tak więc czytelnik poznaje Mongolię oczyma osoby obcej – wyłapującej te wszystkie niuanse pomiędzy dwiema kulturami, która odkrywa te różnice, uświadamia sobie jak niewiele w sumie wie o świecie, o sobie, o człowieku, który powinien być jej bliższy.

Dobrym pomysłem też było rzucenie Jagody w kolejne sytuacje graniczne i przerzucając ją po obcych krainach, pozwalając poznać zarówno kraj, jak i bohaterów z różnych stron. Trudno powiedzieć coś więcej, by za wiele nie zdradzić, ale przygody Jagody pochłaniają i potrafią zainteresować czytelnika.

Do tego wszystkiego świetnie zarysowana relacja między Dymitrem i Jagodą. Autorce udało się nie wpaść w złe tory, nie przesłodziła ich związku i co ważniejsze – nie usprawiedliwia Dymitra i nie każe czytelnikowi uwierzyć, że to takie romantyczne i że te wszystkie negatywne emocje to tak naprawdę wielka miłość. Słowem, wielkie podziękowania należą się Ewie Cielesz za to, że nie próbowała wmówić czytelnikowi, że szkodliwe relacje są czymś wielce romantycznym.