"Samica morświna jest piękna"

W jednym z portali internetowych przeczytałem tekst, że poszukiwane są osoby, które „mieszkają na polskim wybrzeżu Bałtyku i chcą przeżyć ciekawą przygodę”. Zbiegło się to z dużymi zmianami zawodowymi w moim życiu. Podświadomie czułem, że muszę zwolnić tempo. Zająć się bardziej rodziną, sobą i pomocą innym. Dlaczego to nie miałyby być foki? - pomyślałem. Planowałem od czasu do czasu „podskoczyć” nad morze i „tam podziałać”. Decyzją WWF zostałem jednak skierowany... nad Zalew Wiślany, blisko którego mieszkam. Pomyślałem, że będę strasznie się nudził. Myliłem się. Z ramienia Patrolu uczestniczyłem w konsultacjach społecznych dotyczących obszaru Natura 2000 na Zalewie Wiślanym, czy związanych z przekopem Mierzei Wiślanej. Były też liczne szkolenia, które poszerzały moją wiedzę. A także wyjazdy do trzech zgłoszonych fok, znalezionych właśnie w Zalewie.

Dobrze pamiętam pierwszy dzień w Rzeszowie. Deszcz, śnieg i zimno. Pogoda była naszą jedyną przeciwniczką podczas całej wyprawy. Ale od początku spotykaliśmy się z dużym zainteresowaniem mediów i ciepłym przyjęciem ze strony mieszkańców i samorządowców. Tak ja, jak i towarzyszące mi wolontariuszki, szybko odnaleźliśmy się w tej trochę nietypowej dla nas rzeczywistości i zaczęliśmy myśleć „morświnowymi kategoriami”.

Każde miasto było na swój sposób wyjątkowe. Niektóre jednak starały się wyróżnić. W Krakowie witał nas Lajkonik, zaś morświn jeździł... tramwajem. We Wrocławiu byliśmy w tamtejszym ZOO, przy Afrykarium. W Poznaniu mogłem pobiec dla morświna, bo akurat trafiliśmy na 10-kilometrowy bieg. W Toruniu, Białymstoku, Elblągu i Słupsku dużo czasu spędziliśmy z dziećmi i młodzieżą. To najbardziej chłonna wiedzy grupa. Bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie Bydgoszcz, ogromnym wręcz zainteresowaniem mieszkańców. W Olsztynie oglądaliśmy zaćmienie Słońca. W Sopocie morświn zrobił sobie setki zdjęć z osobami, które postanowiły ustawić się na plaży w kształcie morświna i wykąpać się w Bałtyku. Szczecin i Słupsk to działanie we wzmocnionej ekipie — dołączyli do mnie inni wolontariusze Błękitnego Patrolu. Pokazując, że to świetna, zgrana ekipa, gotowa na każde działanie.

Im dalej na północ, tym było lepiej. Rzeczywiście, pierwsze skojarzenie to było „ryba”, lub „orka”. Zdarzało się też „delfin” i prawidłowe „waleń”. Ale „morświn” — przynajmniej na początku — było rzadkością. Bardzo pomogli nam dziennikarze wszystkich mediów. Wiele z tych osób, które mówiły „morświn” przyznawało, że słyszało o naszym ssaku i całej wyprawie dzięki akcji WWF. Często duże zdziwienie budził także fakt, że takie piękne zwierzę żyje w naszym Morzu Bałtyckim.

Aktywny tryb jest wpisany w życie chyba wszystkich patrolowiczów. Wielu z nas biega, chodzi z kijkami, pokonuje pieszo długie dystanse, jeździ na rowerach czy kąpie się zimą. Bieganie to dopiero od niedawna odkryta pasja. A morsowanie to samo zdrowie, miliony endorfin, świetne poczucie humoru i sposób na poznanie nowych ludzi.

Cieszę się, że w akcję zaangażowały się morsy z kilku miast Polski, a także z tego, że udało mi się namówić do kąpieli nową osobę. W Poznaniu pobiegłem dla morświna na dystansie 10 kilometrów. Morświn kąpał się także w basenie w Gorzowie Wielkopolskim, pływał w stawie w Bydgoszczy. Był w wielu miejscach i mam nadzieję, że jeszcze o nim niejeden raz usłyszymy. Ja spędziłem w podróży fascynujące cztery tygodnie. Nie tylko mówiąc o morświnie i zachęcając do podpisania naszego apelu, ale także dobrze się bawiąc i zwiedzając.