Etykieta na Facebooku i Instagramie. Gdzie leży granica tego, co można pokazywać i opisywać?

Pamiętam swoje pierwsze reakcje, kiedy zszokowana obserwowałam zdjęcia znajomych z hamburgerem czy krabem na talerzu, wyznania o zaręczynach i zdjęcia z rodzinnych imprez. Świat oszalał – pomyślałam, ale weszłam w tę konwencję, nie pozbywając się jednak do dziś, czyli już piąty rok, uczucia niesmaku, kiedy ktoś naprawdę ze swoimi wyznaniami przesadza.

Terapia trwa przez cały dzień, bo niektórzy wrzucają spocone zdjęcia podpisując je kilometrami, które przebiegli i czekając na oklaski od samego rana, inni takimi zdjęciami kończą dzień dodając kilka błyskotliwych hasztagów w języku angielskim. Oczywiście z błędami. Może to śmieszne i zabawne, może „wypada” polubić takie wysiłki poranne i wieczorne, ale jest to jak dla mnie wołanie o uwagę. Jestem taka samotna, że jak nie wrzucę zdjęcia w trampkach, to nikt nawet nie będzie wiedział, że biegałam, żeby schudnąć czy być w formie.

Natomiast wyznania dotyczące braku seksu lub orgazmu u niektórych pojawiają się co najmniej raz w tygodniu. Tak jakby mówiąc o tym 500 osobom miałoby to przynieść ulgę / zaspokojenie / odczarować złą passę. Przecież są portale randkowe, jak tinder, gdzie ludzie samotni się spotykają. Gdzie profile zakłada się po to, żeby kogoś poznać. Przecież mówiąc o tym publicznie, tym setkom osób, tak naprawdę nie mówimy tego nikomu. Jeśli mamy realny ból istnienia z powodu niepowodzeń w życiu uczuciowym lub seksualnym, najlepiej pogadać z bliskim przyjacielem, albo zgłosić się do specjalisty, jeśli nie mamy do nikogo zaufania.

Klepiąc takie wyznania w klawiaturę telefonu czy komputera dostaniemy kolejne klepanie po pleckach. „trzymaj się” bądź dzielny”, „ ja też mam ciężko”, „taka fajna dziewczyna na pewno kogoś zaraz znajdzie”. Czy znajduje? Wątpię. Na pewno kilka osób, które potencjalnie mogłyby się z nią czy z nim spotkać, pukają się w czoło i raczej nie odważą się zaryzykować. Chociażby z obawy, że będzie z tego pożycia zdawać relację on-line. Swoją drogą do końca świata nie zapomnę intymnych zdjęć moich znajomych, które wrzucali prosto z sypialni, kiedy istniało jeszcze grono.net. Ciekawe czy do tej pory gdzieś te ich soft porno portrety nie krążą po sieci…

Rozmawiałam ostatnio z kilkoma osobami i jednak jest to pewna granica, której przekraczać nie powinniśmy. Wrzucając tak osobiste rzeczy na Instagrama czy Facebooka nie pozostawiamy dla siebie i swoich bliskich już zupełnie nic. Rozumiem, że kobieta, która długo walczyła o zajście w ciążę chce się z tym podzielić z całym światem. Rozumiem szczęście rodziców po udanym porodzie. Ale zdjęcia nagiego dziecka z kawałkiem pępowiny naprawdę jest pamiątką - którą jeśli macie potrzebę w ogóle posiadać - zachowajcie dla siebie.

Natomiast dziś zapraszanie przez facebooka na tak ważne wydarzenia staje się standardem. Z pewnością jest to oszczędność papieru – lasy równikowe giną – i czasu. Można odpuścić sobie wypicie kilku butelek nalewki podczas zapraszania wujków, cioć i kuzynów (wiem coś o tym, bo nam rozdawanie zaproszeń zajęło równy miesiąc).

Ale kiedy dostałam ostatnio takie zaproszenie, myślałam, że to żart. Że nasi przyjaciele, którzy przez naście lat deklarowali, że się nigdy nie pobiorą organizują zwykłą imprezę i nazwali ją dla zgrywy: weselem. Jednak byłam w błędzie. Wesele odbyło się naprawdę, podobnie jak ślub i pojawili się niemal wszyscy, którzy deklarowali swoje uczestnictwo przez facebooka. Było zupełnie hipsterskie i na luzie, więc znów – konwencja zaproszenia pasowała do całokształtu imprezy. Ale idąc tam do końca nie wiedzieliśmy czego się spodziewać. Może dlatego, że jeśli wysyłamy wiadomość o imprezie przez media społecznościowe, dociera na nią zwykle połowa mniej ludzi niż kiedy zapraszamy osobiście – na żywo czy przez telefon. A reszta udaje, że zaproszenia nie przeczytała.

Uważam, że każdy powinien głosować na kogo chce i nie obrażać przy tym osób, które mają inne poglądy. Opcje polityczne, które są nam bliskie są tak samo drażliwym tematem jak religia. I można się dzień czy dwa pośmiać z durnych memów, przedstawiających satyryczny obrazek jednego czy drugiego pana, ale nie przez trzy kolejne tygodnie!

Natomiast idzie nowe i od tygodnia już obserwuję same nienawistne i krytyczne komentarze dotyczące kampanii społecznej „Nie zdążyłam zostać matką”. Oczywiście najgorętsze komentarze pochodzą od osób, które nie mają dzieci, znaczy, że kampania jest co najmniej skuteczna. Ale żeby tak bardzo obnosić się ze swoimi poglądami w miejscu, gdzie ktoś wrzuca zdjęcia z popijawy na Mazurach, wydaje mi się bezsensu.

Sama nie jestem święta w tej materii, bo ostatnio pochwaliłam się zdjęciem knedli z truskawkami, które ugotowałam po raz pierwszy w życiu. A dopiero widząc 100 polubień, zrozumiałam, że wolałabym zamiast tych wszystkich pochwał, po prostu je z kimś do spółki zjeść, bo spędzałam samotne popołudnie bez męża i synka. Z mojej perspektywy więc te wyznania i artystyczne zdjęcia knedli, kotleta czy drinka wyglądają na samotność. Chyba że ktoś prowadzi bloga kulinarnego.