Kopacz nie chce żyć w państwie wyznaniowym? 7 dowodów, że to PO przez 8 lat je budowała

Likwidację Funduszu Kościelnego, z którego finansuje się ubezpieczenia duchownych, zapowiedział już premier Donald Tusk w expose z 2011 roku. Minęło kilka miesięcy i rzeczywiście rozpoczęły się rozmowy w tej sprawie. Na tym etapie skończyła się jednak determinacja Platformy w walce z przejawami “państwa wyznaniowego”. Najpierw strona kościelna skłoniła rząd do zaakceptowania wyższej stawki dobrowolnego odpisu na Kościół (0,5 proc. podatku dochodowego zamiast 0,3 proc.), a potem temat umarł śmiercią naturalną.

Powody? M.in. zmiany na stanowisku ministra administracji i cyfryzacji (to on prowadził negocjacje), a przede wszystkim maraton wyborczy. Platformie “grzanie” sprawy Funduszu w kampanii się nie opłaca, więc odłożyła ją “na świętego nigdy”.

Słusznie pisała w “GW” Ewa Siedlecka, że “związki partnerskie są miarą cywilizacyjnego rozwoju”. W polskich warunkach batalia o nie to zaś kolejny dowód na to, jak stanowisko Kościoła może blokować oczekiwane przez większość społeczeństwa zmiany w prawie.

Jeśli premier rzeczywiście deklaruje się jako przeciwniczka państwa wyznaniowego, powinna mieć odwagę, by raz, a dobrze załatwić sprawę związków. Inaczej wygląda to tak, jakby Platforma w deklarowanej przez Kopacz nowoczesnej wersji wciąż przegrywała z “superpartią”, czyli Episkopatem.

W państwie, które nie jest “wyznaniowe”, odpowiedź na pytanie, czy powinno dotować miejsca kultu, wydaje się oczywista. Ale w Polsce rządzonej przez PO nie jest.

Premier Kopacz na ten temat nie zająknęła się ani słowem. Ani dziś, ani wcześniej. Dobrze byłoby, gdyby odpowiedziała na pytanie, czy w republice bez dominacji jednego wyznania, w którym - jak się wydaje - chce żyć, takie dotacje są na miejscu.

W cieniu głośnych spraw związków, Funduszu Kościelnego czy dotacji, rozgrywa się “mała polityka”, gdzie kościelni hierarchowie bez przeszkód mogą realizować wizję państwa wyznaniowego. Mało się o tym mówi, ale to, jak na poziomie lokalnym wyglądają relacje państwo - Kościół, jest nawet bardziej niepokojące, niż ogólnokrajowe problemy w tym obszarze.

W wielu miastach i decyzjach taka aktywność duchownych pod rządami PO rozwija się bez przeszkód. Np. w Rzeszowie politycy Platformy konsultowali z biskupem Kazimierzem Górnym pomysł przeniesienia muzeum do rzeszowskiego zamku.

Nie jest też tajemnicą, że politycznie angażował się kardynał Stanisław Dziwisz. “Newsweek” pisał, że kilka lat temu dzwonił do premiera Tuska z sugestiami w sprawie reformy szkolnictwa wyższego.

Czy w wymarzonym przez Kopacz państwie można oddawać Kościołowi ziemię praktycznie za bezcen? Praktyka podpowiada, że tak. Wymowny jest tu przykład prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza (z PO), który - póki radni mu nie zabronili - wyjątkowo hojnie obdarowywał Kościół. Sprzedał np. działkę wartą 20 mln zł za ledwie 7 mln zł. Innym razem zastosował 99 proc. bonifikatę dla archidiecezji, by mogła wybudować Kościół.

Ciekawa była też jego argumentacja, kiedy zaatakowała go za to koleżanka z PO Agnieszka Pomaska. Wytknął jej, że wzięła ślub kościelny, więc nie powinna bronić interesów miasta…

To podejście wielu polityków, także Platformy. Patologie w przekazywaniu gruntów Kościołowi są na porządku dziennym.

Kolejny sztandarowy argument na potwierdzenie tezy, że zasada świeckości w państwie PO szwankuje. Mimo że 2/3 Polaków uważa, że nauka religii w szkołach powinna być finansowana przez Kościół, a nie z podatków, Platforma przez 8 lat nie zrobiła nic, by obecny stan rzeczy zmienić.

Mimo że podejmowane są w tej sprawie obywatelskie inicjatywy (ostatnia akcja “Świecka szkoła”), politycy PO jak jeden mąż przekonują, że religii ruszać nie będą. – Wyprowadzenia religii ze szkół nie planujemy – podkreślał dwa lata temu były minister Michał Boni. To stanowisko jest aktualne, a zdania Kopacz na ten temat niestety nie znamy.

Najbardziej przyziemny przejaw państwa wyznaniowego. Księża święcą publiczne drogi, mosty i budynki, biorą udział w uroczystościach, gdzie zajmują miejsce w pierwszym szeregu. Co prawda trudno obwiniać za to Platformę, ale pod rządami PO ten krytykowany przez wielu obyczaj trwa i ma się dobrze.

Z drugiej strony w kontekście wymienionych przejawów państwa wyznaniowego warto zauważyć, że w kilku kwestiach Platforma w końcu wyrwała się z objęć Kościoła. Konwencja antyprzemocowa i in vitro są ostatnimi tego przykładami. Jednak to wciąż za mało, by mówić, że rządy Kopacz czy Tuska realizują zasadę świeckości państwa. Skoro Kopacz deklaruje, że nie chce żyć w państwie wyznaniowym, warto domagać się, by w końcu to pokazała.