Tłumacz się pan, panie Rusinek. Tłumacz się, że nie jesteś wielbłądem

Mało jest rozmów o rzeczywistej działalności Fundacji czy polskiej poezji, którą ona wspiera – właściwie nie ma ich wcale. Jest debatowanie o tym, czy seria gadżetów z kolażami autorstwa Szymborskiej powinna trafić do Empiku, czy nie, czy Rusinek powinien zasiadać za kierownicą należącego do fundacji mercedesa i prowadzić jakąkolwiek działalność komercyjną. Ten wywiad w „GW” jest dokładnie taki sam – napastliwy, a każde pytanie obliczone na złapanie go na kłamstwie, przekręcie, ściemie. Tłumacz się pan, panie Rusinek, że nie jesteś wielbłądem.

Zdecydował się na jurorowanie w konkursie na limeryk organizowanym przez firmę Felix? A fe. Ciekawe, ile mu zapłacili. Nie przystoi. Lansuje się na Szymborskiej. Nie ma prawa. Powinien do końca życia siedzieć tylko w krakowskiej offowej kawiarni przy jednej cienkiej kawie i czytać „O literaturze” Umberto Eco. Bo przecież tego na pewno chciałaby noblistka – bo przecież wszyscy są przekonani, że z furią w oku, uzbrojona w śmiertelnie ostrze swojego sarkastycznego poczucia humoru, byłaby na Rusinka wściekła. Najbardziej przekonani są o tym ci, którzy pani Szymborskiej na oczy nie widzieli i przypuszczam, że są szanse, iż z jej twórczością też szczególnie zaznajomieni nie są. Ale oni wiedzą. Wiedzą lepiej niż Michał Rusinek, który pracował z Nią kilkanaście lat.

Gdyby iść tym tropem rozumowania, pani Agnieszka Kosińska, asystentka i agentka Czesława Miłosza, nie mogłaby już nigdy o sobie powiedzieć, że jest „agentką Miłosza”. Właściwie obrzydliwa jest też działalność Carmen Balcells, agentki literackiej Marqueza, Cortazara czy Llosy, bo na wypromowaniu hiszpańskojęzycznej literatury i realizmu magicznego zarobiła miliony. I mimo, że Marquez nie żyje, wciąż mówi się o niej jako o jego agentce.

– Ale ma pan parcie na szkło – zaczyna się wywiad. Potem jest tylko lepiej. Rusinek musi się tłumaczyć, dlaczego po śmierci Szymborskiej udzielał wywiadów, dlaczego w jednym z nich podpisano go jako „pana Szymborskiego”, dlaczego grób noblistki niewyremontowany, dlaczego wziął udział w kampanii promującej czytanie poezji – razem z "celebrytami”, czyli Anną Marią Jopek, Wojciechem Waglewskim i Tomaszem Majewskim – dlaczego wszedł we współpracę z Empikiem, który „ma fatalną opinię wśród autorów i wydawców”, dlaczego przyjmuje ton wyższości pouczając internautów, że nie powinno się zaczynać e-maili od wyrazu „witam” – święta racja – a w ogóle, panie Rusinek, to czemu pan jest taki naiwny?

Bo w grzecznych odpowiedziach na kilka niegrzecznych pytań Rusinek cierpliwie tłumaczy, że wielokrotnie zawiedziono jego zaufanie – jak w przypadku publikacji zdjęć mieszkania noblistki czy aukcji, na której sprzedano jeden z jej rękopisów. Przyznaje, że tak – trochę jest naiwny, bo kiedy poważna instytucja mu coś obiecuje, to jej wierzy. I przyznaje jeszcze, że owszem, błędy w prowadzeniu fundacji się zdarzały – bo wszyscy związani z tą instytucją nie mieli wcześniej doświadczenia w tego rodzaju pracy.

I mam wrażenie, że dokładnie dlatego prowadzi Fundację – nie po to, żeby uprawiać "nekrolans", tylko właściwie dbać i o dorobek Szymborskiej, i pamięć o niej. Bo inaczej, przy tych wartko płynących potokach żółci i jadu, chyba dawno rzuciłby to w diabły.