Ubezpieczalnie kantują na odszkodowaniach. Zobacz, jakie triki chce ukrócić Komisja Nadzoru Finansowego

Po pierwsze, samochód zastępczy mu się nie należy bo: nie jest przedsiębiorcą, a w dodatku przystanki metra tramwaju i autobusów ma w bezpośrednim sąsiedztwie domu. Po drugie, choć od transakcji minęło dwa tygodnie, to auto zdarzyło już stracić na wartości 10 procent z sumy ubezpieczenia.

– Kazali mi czekać kilka miesięcy na pieniądze, za które nie kupiłbym nawet "golasa", a nie wypasioną wersję jaką miałem wcześniej. Prawnik doradził, żeby nawet nie odpowiadając na te głupoty tylko od razu iść do sądu z pozwem – relacjonuje Tomasz.

Teoretycznie sprawa prosta: – Jeszcze się w mojej karierze nie zdarzyło, żeby skradzione auto się odnalazło. Pokrojone na ćwiartki, wyprute z części tak, ale całe nigdy… – zwierzył się okradzionemu bohaterowi tekstu dochodzeniowiec z Warszawy. Ubezpieczyciel wykręcał się od wypłaty do czasu zakończenia postępowania w sprawie kradzieży. Czy w takiej sprawie prowadzi się realne dochodzenie? – Takich spraw mam ponad setkę. Więc tylko kwity robię pod umorzenie. że niby sprawdzono bazary z częściami samochodowymi, rozpytywano w środowisku złodziei itd. Trzy miesiące minimum, żeby nie wyszło że policja szybko się poddała – okradziony cytuje szczerego glinę.

Ubezpieczyciel trzymał kciuki za nieporadność policji. Od sumy odszkodowania chciał odliczyć to, ile auto straci w tym czasie na wartości. Jeśli dwuletnia Honda CRV po kolejnym roku traci na wartości 10 tysięcy zł, to po trzech miesiącach uda się potracić trzy dwunaste, czyli 2,5 tys. zł. Efekt? Pan Tomasz wywalczył godziwe odszkodowanie dopiero po wniesieniu pozwu sądowego.

Grube numery robi się też przy wycenie kosztów naprawy. Masz 10-letnią Skodę Fabię, a ktoś wyjeżdża z podporządkowanej drogi i wali w bok auta. Do wymiany cały błotnik z nadkolem i lampa. W autoryzowanym serwisie koszt części to 3 tys zł. Co na to ubezpieczyciel? Jasne, że nie zapłaci trzech tysiaków. Firmy w Polsce wymyśliły sobie skomplikowaną teorię „amortyzacji części”.

Aleksandra Wiktorow, Rzecznik Ubezpieczonych: – To absurd, przecież na rynku nie można kupić nieużywanych części w stopniu dokładnie odpowiadającym utracie wartości auta. W takich przypadki zazwyczaj przegrywają sprawę w sądzie – komentuje.

Jawne procedury, konkretne wyliczenia na bazie rynkowych cen zarówno części i robocizny to standardy, które KNF i rzecznik ubezpieczonych chcą narzucić ubezpieczalniom. Skala machinacji przy wypłatach odszkodowań urosła tak, że urzędnicy nazywają już „patologią”. Obecnie rzecznik otrzymuje około 15-16 tys. skarg rocznie. A są przecież sprawy, w których klienci bez jego udziału procesują się z w firmami.

Jedna z firm ubezpieczeniowych zastrzegła sobie wyłączność do interpretacji Ogólnych Warunków Ubezpieczania. Jej zdaniem, stado dzików, w które uderzył autem kierowca na drodze krajowej, to nie zdarzenie losowe uwzględnione w polisie. Kolejna walczyła do upadłego w sądzie przekonując, że rodzinie kierowcy, który zasłabł za kierownicą i zmarł po uderzeniu w drzewo, nie należy się odszkodowanie. Był to efekt „nieuzasadnionego nieskorzystania z porady lekarskiej”, co wyłącza odpowiedzialność ubezpieczyciela.

Inna firma nie chciała wypłacić odszkodowania za śmierć ubezpieczonego bez dostarczenia przez rodzinę oryginału certyfikatu ubezpieczenia. Gdzie był ten papierek – to już wiedział tylko nieboszczyk. Jednak w tej sprawie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wydał wyrok, że ubezpieczyciel wie wystarczająco dużo o ubezpieczeniu, kliencie i przedmiocie umowy, aby zrealizować świadczenie.