Platforma skazana na Ewę Kopacz. Czy są inne scenariusze dla tej partii?

Odejście Donalda Tuska zaskoczyło większość polityków PO. W szeregach partii można dostrzec pewne zagubienie. W końcu Tusk rządził PO od 2003 roku. Ale rozmawiając z politykami PO, zwłaszcza tymi z dalszych rzędów, można dostrzec wewnętrzną dumę z wielkiego sukcesu wodza. Takiej fali pozytywnych emocji nie było w działaczach PO od dawna. Teraz zrobią wszystko, aby ten stan się utrzymał, czyli PO płynęła dalej.

Większość polityków PO zdaje sobie sprawę z tego, że nakładanie się wewnątrzpartyjnej kampanii na ogólnokrajowe kampanie wyborcze samorządową, prezydencką i parlamentarną byłoby dla PO zgubne. Ewentualne potyczki między frakcjami, czy starcia liderów podcięłyby partii skrzydła.

W platformerskich kuluarach pojawia się więc pomysł zorganizowania wewnątrzpartyjnych wyborów w styczniu albo w lutym, między wyborami samorządowymi i prezydenckimi. Jest jednak wielce prawdopodobne, że i w takim przypadku szefem partii zostałaby Ewa Kopacz. Nikt nie ryzykowałby rozwiązania, że premier rządu nie jest jednocześnie szefem partii. Dotychczasowe doświadczenia polityczne w Polsce z rządem AWS-u pokazały, że kierowanie radą ministrów z tylnego siedzenia szefa partii to prosta droga do politycznej katastrofy.

Także start w takich wyborach Grzegorza Schetyny zakończyłby się jego porażką. Nie dostanie się Schetyny w grudniu ubiegłego roku do zarządu partii wskazuje na słabnące w PO poparcie dla tego polityka.

Jedynie wybory partyjne zorganizowane po ewentualnej porażce w wyborach parlamentarnych dają Schetynie szanse na odbicie władzy w PO. W takiej jednak sytuacji w partii mogą się objawić konkurenci, których dziś nikt nie bierze pod uwagę. Schetynie może zagrozić na przykład wezwany z Brukseli Bogdan Zdrojewski.