Kobieta, sprawa drugiej kategorii. W polityce kwestie dotyczące kobiet wyciąga się, gdy się opłacają

– To element gry politycznej, którą partie polityczne zawsze rozpoczynają w momentach przedwyborczych, bo chcą w ten sposób podkreślić swoją specyfikę. To dlatego kwestie światopoglądowe – często kluczowe dla kobiet – jak aborcja czy in vitro powracają w tych okresach, bo opozycji wydaje się, że postawi rząd w trudnej sytuacji – uważa posłanka PO Julia Pitera. Dodaje, że takie doraźnie działanie na własną korzyść powoduje poważne szkody długofalowo, bo odrywa od meritum problemu i realnych rozwiązań. Tych wciąż brak. Osły ważniejsze niż kobiety Zdaniem prawicy konwencja forsuje ideologię gender, a przecież równości płci nie ma. Racja – w tym sensie nie ma, bo to kobiety stanowią 90 proc. ofiar przemocy. Jej sprawcami są przeważnie mężczyźni.

Sumienie posłów i posłanek z ugrupowań, które są przeciw konwencji, miewa się jednak świetnie – wszak skrupulatnie zajęto się sprawą pary osiołków, które bezbożnie kopulowały w warszawskim zoo. Ochrona polskiej rodziny przed bezeceństwami trwa zatem w najlepsze. Tej samej polskiej chrześcijańskiej rodziny, w której kobiety tak opisują swoje życie:

Posłanki PiS mówią o tym, że konwencja to "policzek" dla tradycji i wartości. Te wartości wyglądają często tak:

Inna odsłona tej kultury opisywana jest tak przez kobietę, która latami była katowana przez męża i ojca:

Codziennie w Europie z powodu przemocy ze względu na płeć umiera siedem kobiet. Biją głównie mężczyźni – mężowie, bracia, ojcowie, konkubenci. Przemoc ma płeć, co podkreślali w Sejmie politycy z SLD i PO oraz Robert Biedroń z Twojego Ruchu.

Walka z przemocą to policzek dla polskiej tradycji. Narracja posłów, którzy są przeciw konwencji, jest inna. Małgorzata Sadurska z PiS apelowała do zebranych w Sejmie posłów "dla których ważny jest chrześcijański system wartości, dla których ważna jest polska rodzina, by zagłosowali przeciw tej szkodzącej konwencji, która godzi w polską rodzinę i polską kobietę".

Beata Kempa z SP oceniła, że konwencja nie walczy z przemocą „mimo ładnego opakowania”. Z kolei Marzena Wróbel „nie życzy sobie, żeby ktokolwiek ją wyzwalał z jej tradycji, jej kultury i z historii jej narodu”. – To, co tutaj proponujecie w tej konwencji, to jest dla nas wszystkich policzek – mówiła.

Pytanie tylko: z jakiej tradycji, kultury i historii? – Co to za tradycja? Tradycja stosowania przemocy? Jak można przemoc uważać za tradycję? Konwencja w tradycję nie uderza – mówi Aleksandra Magryta z Feminoteki. Dodaje, że to kolejny raz, kiedy sprawy dotyczące kobiet – ich zdrowia i bezpieczeństwa – są rozgrywane politycznie w przedwyborczym wyścigu.

– To samo dotyczy kwestii aborcji, prawa reprodukcyjnego, przemocy seksualnej. Społeczeństwo jest dziś w nastrojach prawicowych, prawica chce to wykorzystać. To ewidentne – mówi.

Ratyfikowała Malta i Albania. Ale nie Polska Wtóruje jej Łukasz Wójcicki z walczącej z przemocą grupy „Głosy Przeciw Przemocy”. – Retoryka posłów i posłanek PiS, PSL i SP jest o tyle niezrozumiała, że konwencja nie dotyczy jakiejś wyimaginowanej sprawy dotyczącej gender – tyczy się przemocy – mówi.

Do tej pory konwencję ratyfikowało 14 krajów, od Austrii, przez Maltę, po Turcję, i jakoś w żadnym z nich nie spowodowało to rozpadu rodziny. – Przeciwnie, bo pomogło ofiarom przemocy w zakresie socjalnym i psychologicznym – przekonuje Wójcicki.

Głosowanie za konwencją byłoby sygnałem dla społeczeństwa, że troszczy się o ofiary przemocy. W tej chwili sygnał, jaki wysłali posłowie głosujący przeciw, jest zgoła przeciwny – troszczy się o sprawców. Mało tego, nie ratyfikując konwencji, państwo legitymizuje działania oprawców – jednym z podstawowych założeń konwencji jest izolowanie sprawców. Bez niej ofiary są nie tylko bezbronne, ale i bezradne.

– Nie wiem, czego boją się polscy prawicowi posłowie i posłanki, konwencja dotyczy programowych rozwiązań w zapobieganiu o zwalczaniu przemocy, takich jak całodobowy telefon zaufania, utworzenie ośrodków pomocy, izolowanie sprawców czy społeczna kampania edukacyjna. Te sprawy to elementarz, a fakt, że budzą nieuzasadnione emocje i są przypisywane do ideologii, to kuriozum – mówi Magryta.

Kobiety w roli statystek

To kolejna odsłona politycznej telenoweli, w której kobiety i dotyczące ich kwestie grają epizodyczne role w politycznych rozgrywkach, sprowadzone do roli statystek. Dr Adam Bodnar z Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka nie ma wątpliwości, że to dalszy ciąg dyskryminacji kobiet.

– To, co dzieje się wokół konwencji, to skandal. Istambulska konwencja weszła w życie nawet w takich krajach, jak Albania czy Bośnia i Hercegowina, gdzie kulturowo kobiety znajdują się w trudnej sytuacji – mówił poseł SLD Tadeusz Iwiński dodając, że na tę konwencję oczekuje ogromna większość kobiet, a o wadze problemu świadczy fakt, że jakiś czas temu Rada Europy ogłosiła rok przeciw przemocy.

– Sądzę, że w końcu dojdzie do uchwalenia konwencji, ale obawiam się, że następnym krokiem prawicy będzie zaskarżenie jej do Trybunału Konstytucyjnego. To absurd – dodaje polityk.

Absurdów jest więcej, a największym jest fakt, że przeciwko konwencji wypowiadają się kobiety z SP czy PiS. – Posłowie i posłanki przyklaskując przemocy traktują kobiety jako obywatelki drugiej kategorii. Zupełnie nie rozumiem, dlaczego przeciwniczki i przeciwnicy Konwencji chcą przysporzyć Polkom cierpienia. Przyklaskiwanie przemocy jest objawem patologicznym – konkluduje Aleksandra Magryta.

Wicemarszałkini Sejmu Wanda Nowicka podczas swojego wystąpienia pytała retorycznie: Ile trzeba mieć złej woli, posłanki i posłowie PiS i PSL, by nie mieć żadnej wrażliwości na nieszczęścia i tragedie tylu kobiet i tylu rodzin? – pytała retorycznie z trybuny Sejmowej Nowicka. No właśnie – ile?