800 tysięcy Polek marzy o pięknych piersiach. Ale nie mają odwagi o tym mówić

Jeżeli myślisz o operacji biustu, warto umówić się na wizytę u doświadczonego chirurga plastyka, zapoznać się z ofertą implantów piersi oraz dowiedzieć się wszystkiego na temat faktów związanych z operacją. I dopiero kiedy ma się pełną wiedzę, może podjąć świadomą decyzję dotyczącą operacji. Tylko wtedy może być w pełni zadowolona ze swojego wyboru.

Później przyszedł czas na eksperymenty – niektóre karkołomne i nie zawsze szczęśliwe. W XIX wieku próbowano: poprawiania wyglądu piersi poprzez wstrzykiwanie parafiny czy wszczepianie syntetycznego kauczuku (takiego, jak w oponach rowerowych…). Tworzono też pierwsze staniki push-up oraz próbowano piersi rozciągnąć mechanicznie (na samą myśl robi mi się słabo).

Ale dopiero lata 60. XX wieku przyniosły prawdziwy przełom w zakresie operacji biustu. Zaczęły się prace nad wkładkami silikonowymi i już w 1962r. powstały pierwsze implanty. Tak na dobrą sprawę prototyp tych współczesnych. Stworzyli je lekarze z Houston, którzy zaprezentowali pierwszą wkładkę żelową wypełnioną silikonem. I te nazywamy dziś implantami I generacji. Charakteryzowały się one: żelem silikonowym o lepkiej, spoistej konsystencji, niską wytrzymałością na pęknięcia, bardzo wysoką możliwością występowania Capsular Contracture – przykurczu torebki łącznotkankowej (tkanka zaciska się mocno wokół implantu, przez co dochodzi do zmiany wyglądu piersi). Nie brzmi to najlepiej…

Na szczęście nie poprzestano na tych wkładkach. W 1965r. wszczepiono pierwsze implanty solne we Francji, w 1969r. stworzono pierwsze implanty poliuretanowe. Sprzedawano je w latach 70 i 80, jednak pojawiły się podejrzenia, że poliuretan może mieć właściwości rakotwórcze i wycofano z obiegu.

W latach 70. rozpoczęła się druga generacja implantów. Charakteryzowała je: bardzo cienka powłoka elastomerowa, mniej lepki żel silikonowy, Większa wytrzymałość na pęknięcia. Ale nadal nie były to te wkładki, których dziś używają najlepsi chirurdzy na całym świecie. Mowa o implantach III generacji, powstałych w połowie lat 80. Charakteryzowały się: wielowarstwową powłoką antydyfuzyjną, zawartością Memory GelTM (spoistego - zapobiegającego wyciekaniu w przypadku pęknięcia, technologicznie zaawansowanego żelu silikonowego). Przez tych kilkadziesiąt lat od ich stworzenia przeprowadzono wiele badań i testów. I po udoskonaleniu tych wkładek stosuje się je do dziś.

Co to takiego jest ten silikon? To substancja otrzymywana z krzemionki, która w połączeniu z tlenem tworzy dwutlenek krzemu lub sylikat. A ten jest najczęściej występującym związkiem na ziemi (piasek, kryształy i kwarc też są sylikatami). Sylikat poddaje się kolejnym procesom chemicznym, które przekształcają go w polimer zwany silikonem. Może występować on w postaci płynnej, żelu lub gumy.

I jest to substancja, którą można formować w dowolne kształty i rozmiary wkładek. A te dwie rzeczy są niezwykle ważne dla kobiet, które decydują się na operację biustu. Oczywiście ważne jest do kogo na taką operację się wybieramy. Czy jest to chirurg doświadczony, z bogatą praktyką i dobrą opinią wśród pacjentek. Dobry plastyk, rozmawia z pacjentką, wyjaśnia jej wątpliwości, mówi o zagrożeniach związanych z operacją, o bólu i skutkach ubocznych. Nie owija w bawełnę. Drugą kwestią jest to, że doradza jej wybór dobrej jakości implantów (było kilka afer z wkładkami złego lub niepewnego pochodzenia, które wywoływały choroby i powikłania). Dobry chirurg plastyk, doradza również pacjentce w kwestii wielkości implantów i ich kształtu. Patrzy na całą jej sylwetkę, a nie na marzenie o przekształceniu się w Dodę czy Króliczka Playboya.

Istnieją dwa podstawowe rodzaje implantów piersi: wypełnione roztworem fizjologicznym soli (solą fizjologiczną), albo wypełnione gęstym żelem silikonowym. Spośród obu można także wybrać kształt. Implanty anatomiczne są podobne do naturalnego „łezkowatego” wyglądu piersi i można je dopasować pod względem wysokości szerokości oraz ułożenia. Natomiast implanty okrągłe swoim kształtem dają wrażenie pełnych, podniesionych piersi i można je dobrać w dwóch wymiarach – według średnicy i rozstawu.

Po operacji ból jest nieodłącznym towarzyszem przez kilka kolejnych dób. Piersi bywają opuchnięte, wrażliwe na dotyk nawet do miesiąca po. Poza opatrunkami lub bandażami, często lekarz zaleca pacjentce noszenie sportowego biustonosza, aby podtrzymywać piersi podczas procesu gojenia. Lekarze zalecają przez co najmniej dwa tygodnie po operacji unikać wysiłku fizycznego (mógłby podnieść ciśnienie i zwiększyć puls), ale do pracy można już teoretycznie wrócić po kilku dniach.

Czy warto zmienić wygląd swoich piersi? Jeżeli ma to poprawić samoocenę kobiety po masektomii lub sprawić, że osoba, która nigdy nie miała biustu wreszcie poczuła się pięknie i kobieco, myślę, że tak. Ale jest to tak indywidualna decyzja, że każda z nas powinna w tej kwestii sama być decydentem.