Poznaj polskich youtuberów. 7 pytań do... Martina Stankiewicza

To bardzo trudne pytanie, zważywszy że sam tworzę na tej platformie. Prawda jest taka, że zupełnie inaczej konsumuje kanały moich kolegów niż normalni widzowie. Dziennie łykam kilkadziesiąt klipów, często nawet z treściami, które z pozoru mnie nie interesują. A to wszystko, by wiedzieć, co w trawie piszczy. Obserwowanie branży jest bardzo ważne – często inspiruje (hyhy, tak tak ściągam czasami z zachodu) i motywuje do działania. Staram się jednak mieć w tym wszystkim spory dystans, by nagle nie zachłysnąć się jakimś konkretnym twórcą i nie zacząć tworzyć bezczelnych kopii. Na szczęście mam swój charakterystyczny humor, który siłą rzeczy zawsze występuje w moich produkcjach. (Martin nie podał żadnego kanału - red.)

„Jak ma na imię mój pies Tosia?”. W tej chwili jestem uodporniony na wszelkiego rodzaju komentarze, tym bardziej od czasu powstania serii „Nie znam się, to się wypowiem”, gdzie odpowiadam na pytania i komentarze widzów. Ci wyczuli, że im jest dziwniej i po prostu głupiej, tym większa szansa, że trafią do kolejnego odcinka.

Czy to jest ten moment, w którym mam wyjąć wcześniej przygotowaną kartkę z długą listą osób, którym chciałem podziękować? Mojego kanału z pewnością by nie było, albo byłby, ale na pewno nie na takim poziomie jak teraz, gdyby nie moi operatorzy – Miłosz Domoń i Marcin Randall Nowakowski, którzy wkładają często tyle samo serca i energii co ja sam. Fantastyczne grafiki wyróżniające moje produkcje robi Rafał Królikowski (nie, to nie ten aktor). Na wsparcie mogę liczyć również od mojej dziewczyny – Laury, a także rodziców. I chociaż mama nie zawsze potrafi zrozumieć mój osobliwy humor, to śledzi mnie na bieżąco i kibicuje. To bardzo ważne, by mieć świadomość, że twoi najbliżsi cię wspierają pomimo że zawód youtuber nie brzmi tak dumnie jak prawnik czy lekarz. Chociaż wszystkim niedowiarkom jeszcze nie raz udowodnię, że są w błędzie.

Jak to określił kiedyś jeden z widzów: „zbyt duży dystans do siebie”. O ile kiedyś nie rozumiałem „co autor miał na myśli”, teraz zaczynam to odczuwać na własnej skórze. Złapałem się we własne sidła. Widzowie bowiem myśląc, że nabijanie się ze mnie sprawia mi przyjemność, coraz częściej pozwalają sobie na szydercze dowcipy, graniczące czasem po prostu z chamskim hejtem. Staram się jednak cały czas pokazywać im, na ile sobie mogą pozwolić. Ktoś przegnie... Leci ban. Sorry, to jednak cały czas moje królestwo. Nawet jeżeli rządzone przez tak niedołężnego króla jakim jestem ja. No i widzisz... Znów autodiss. Ja po prostu nie potrafię nie żartować z własnych przywar.

Z pewnością cały czas miałoby to coś wspólnego z ruchomym obrazem i humorem. Może kręciłbym porno-parodie kinowych hitów? Wystarczyłoby, że pokazałbym się nago i już by było śmiesznie (autodiss).

I wiem, że nie jestem jedynym mającym tego typu problem z internetem. To przerażające i pomimo że mam tego świadomość, nakręciłem o tym nawet film, to cały czas nie potrafię z tym walczyć.