Twarz i ciało w kolczykach. Piercing to nie tylko nisza dla subkultur

Moje pierwsze kolczyki zafundowała mi mama, kiedy chodziłam do zerówki. Złote kwiatki z koralowym oczkiem. Szybko musiałam się z nimi pożegnać, bo złoto nie służyło moim uszom, w przeciwieństwie do stali nierdzewnej. Następnie przyszedł czas na kolczyk zrobiony przez koleżankę na obozie narciarskim na Słowacji. Naostrzonym kolczykiem przebiła chrząstkę w moim uchu, polała je sowicie Beherovką (miejscową wódką ziołową) i przyłożyła kulkę śniegu, żeby uśmierzyć ból. Ta „genialna” technika była wówczas, kiedy chodziłam do liceum najbardziej popularna, bo za darmo i bez pozwolenia od rodziców (wówczas, aby mieć tatuaż czy kolczyk potrzebne było pozwolenie, a rodzic podpisywał, pod warunkiem, że taki świstek w ogóle widział), zwłaszcza w nosie lub w brwi.

Moje ucho puchło, na skórze pojawił się stan zapalny, przemywałam je spirytusem i po kilku... miesiącach miałam w uchu piękną dodatkową dziurkę.

Następnie zapałałam miłością do kolczyka w pępku. W związku z planem, kupiłam na wakacjach piękny kolczyk z zieloną cyrkonią (dziś kwintesencja obciachu) i poprosiłam o pomoc ojczyma - lekarza. Mama się zgodziła, ojczym znieczulił mi skórę wokół pępka i przekłuł. Założyłam kolczyk ze stali nierdzewnej, skóra trochę słabo się goiła i napuchła, ale znów - po jakimś czasie wyglądało świetnie - przynajmniej w moich oczach. Co prawda do takiego kolczyka dało się nosić jedynie spodnie - biodrówki (nie tylko ze względu na to, żeby był widoczny, ale żeby się nie haczył od spodni i nie rozdzierał skóry. A że był zrobiony krzywo i zbyt płytko, cóż. Ojczym specjalizował się w innych dziedzinach i z czego innego robił dyplom niż z piercingu.

Dziś wiem, że na takie zabiegi jednak warto chodzić do specjalizujących się w temacie salonach. Po pierwsze: mają tam lepsze narzędzia do „kolczykowania” twarzy czy ciała, po drugie - większe doświadczenie niż koleżanka z nart czy pan doktor. Skóra goi się znacznie lepiej, szybciej, i o ile to sprawdzony adres, nie ma mowy o wpadce. Dlatego zapytałam załogę warszawskiego salonu Arif.pl o to co się teraz nosi?

I odpowiedzi są zaskakujące... Na początek czy piercing jest popularny i czy dotyczy tylko pewnych grup osób, które kochają tatuaże i inne formy zdobienia ciała.

To trochę obala stereotypy dotyczące osób, które korzystają z piercingu. Zapytałam się też jak to wygląda ze względu na płeć i którą część ciała najchętniej przekłuwają sobie klienci takiego sklepu.

Tragus, to dla mniej wtajemniczonych - kolczyk w wewnętrznej chrząstce ucha (tej po stronie policzka), a helix to kolczyk na zewnętrznej chrząstce.

No dobrze, a co się teraz nosi? Kółka, wkrętki czy może kolce? Pytam także o to czy okolczykowanie pewnych części ciała dziś wydaje się obciachowe...

Septum, to kolczyk w przegrodzie nosa. A podkowy rzeczywiście mogą mieć zastosowanie w różnych częściach twarzy i ciała.

Natomiast nie mogłam po moich doświadczeniach nie zadać tego pytania i rozwiać wątpliwości osób, które mają obawy związane z przekłuwaniem uszu czy nosa. Jak długo tak naprawdę goi się skóra po zabiegu piercingu z zachowaniem wszelkich norm higieny i BHP?

Ja pamiętam, że kiedy byłam w zerówce pani z salonu kosmetycznego kazała kolczyk kilka razy dziennie kręcić wokół własnej osi, a ranę - oczyszczać. Ale na szczęście cel uświęca środki i później - przynajmniej w uszach - można nosić wymarzone kolczyki, na jakie tylko mamy ochotę.

Ale dziś zdecydowanie apetyt rośnie na największe - dosłownie- ozdoby, jakie w uchu można nosić. Oprócz przepięknych biżuteryjnych kolczyków, które obejmują całą zewnętrzną część chrząstki ucha, coraz bardziej popularne są też tunele i plugi do uszu. Te akurat stopniowo rozciągają płatek ucha tak, żeby później dało się nosić ich coraz większe gabaryty. Ale to jest nisza, na którą ma odwagę niewielka grupa osób.

Chcesz więcej stylu? Polub nas na facebooku!