Łukasz Jakóbiak: Chciałem funkcjonować w mediach, by wyleczyć się ze swoich kompleksów

Raz, ale tylko dlatego, że z biegiem lat zwiększył się też czynsz administracyjny. Przed rozpoczęciem swojego talk-show poinformowałem go o tym, że będę nagrywać tu program. Myślę, że teraz jest świadomy wartości tej kawalerki.

Nie mam też co narzekać na sąsiadów, którzy czasem muszą być dla mnie wyrozumiali, np. ostatnio jak testowałem nagłośnienie do wywiadu z Fritzem Kalkbrennerem, który ostatecznie odbył się na lotnisku

Żeby być coachem trzeba mieć papiery. Ja zajmuję się motywacją, to mój konik. Co nie zmienia faktu, że rozwój osobisty też jest bardzo ważny i też tę wiedzę przekazuję

Oczywiście. Ja zajmuję się motywacją. Sam miałem duży problem z jej znalezieniem i zastanawiałem się dlaczego tak jest. Przecież jeżeli zaczniemy działać, to zaczniemy walczyć o nasze lepsze jutro, a mimo to, często tego nie robimy. Rozkładam motywację i jej brak na czynniki pierwsze. Fascynuje mnie ta cienka granica.

Sukces także potrafi rozleniwić. W momencie, kiedy stać nas na wiele, myślimy “ja już nie muszę”, zaspakajam swoje podstawowe potrzeby, a to błąd. Wygrywają życie ci, którzy robią to czego nie muszą, a robią.

To nie znaczy, że taka osoba nic nie robi, robi to, co wymusza na niej życie. Wstaje rano, pracuje itd. Sukces jest wtedy, kiedy samemu sobie stawiamy kolejne cele, bo chcemy. Bardzo dużo ludzi tego nie czuje, są przecież tacy, którym nie chce się wstać z łóżka, a to ogromny problem.

Przychodzą. Często za namową znajomych, czasami przypadkowo, ale wielu świadomie. Mówcy często zaczynają swój wkład od słów - już wygraliście, że tu jesteście, bo chcecie działać.

Dobre pytanie. Podczas wykładu przez większość czasu opowiadam swoje historie. To dla mnie łatwe, ale też pokazuję słuchaczom, że wszystko jest możliwe, bo sam tego dotknąłem. Udowadniam im, że można spotkać się z Beyonce, Lady Gagą, zagrać w światowej produkcji, być w domu Versace na weselu, zrobić własną kolekcję dla dużej sieciówki. Przesuwam granicę wyobraźni.

Celem nie było samo spotkanie z Gagą, celem jest droga, którą musiałem przejść. Im wyżej sięgasz, tym łatwiej będzie ci w życiu. Z Lady Gagą chciałem się spotkać, mimo że nie jestem jej fanem. By to zrobić, przeszedłem bardzo długą drogę. Przez pięć miesięcy napotkałem wiele przeszkód. Trzeba przejść pewną szkołę życia. Nie od razu zrobiłem program, to była bardzo długa droga, podczas której nauczyłem się rzeczy, które teraz mogę wykorzystać.

Tak, mnóstwo. Dostaję setki maili, w których jest informacja, że uczestnicy wykładów zaczęli zmieniać swoje życie, otworzyli firmy, nowe projekty, zaczęli inaczej podchodzić do własnego życia. To rewelacyjne uczucie, że możesz nadać komuś większy sens życia.

Raz po wykładzie w Warszawie podeszła do mnie kobieta, która powiedziała mi, że wychodzi z niego zdołowana i dużo gorzej się czuje, ponieważ uświadomiła sobie jak dużo straciła życia.

Chciałbym się w to zagłębić, ale do tego jest jeszcze długa droga. Wiem, jak jest to ciężki temat, rozróżniam lenistwo od choroby, przez którą ludzie nie są w stanie działać. Byłem zarówno po jednej, jak i drugiej stronie tej sytuacji.

Nie, nigdy nie byłem. Dopiero po swoim pierwszym wykładzie poszedłem na NAC i to była moja pierwsza styczność z tego typu wiedzą.

Na chwilę obecną, jeżeli już, to tylko wśród znajomych. Mam mocno rozwiniętą empatię, dzięki której wyczuwam ludzkie mocne i słabe strony. Wiem, gdzie leży problem, nad czym ludzie powinni pracować.

Chciałem funkcjonować w mediach, by wyleczyć się ze swoich kompleksów. Robiłem niestandardowe rzeczy, by zostać zauważonym. Teraz już wiem, że coś takiego ich nie leczy, może je jedynie przyćmić. Nad kompleksami trzeba pracować.

Zaplanowałem to, że chcę odnieść sukces, że chcę się realizować. Jeżeli wtedy zrobiłbym ten program, to zostałbym przytłoczony przez jego sukces. Wcześniej musiały wydarzyć się sytuacje, których wnioski wykorzystuję dzisiaj. Zresztą w odcinkach można zauważyć pewne zmiany. Na początku swoich gości pytałem głównie o to jak zaistnieć, a teraz jest etap szczęścia i samorealizacji.

Chcę jeździć po całym świecie ze swoimi wykładami. Pracuję nad tym. Miałem przyjemność wystąpić na wykładach na Uniwersytecie Greenwich i Oxford, także na prestiżowej konferencji TEDx.

Różni ludzie mają dostęp do tej imprezy, pracuję nad tym, aby pojawić się na TEDx poza Polską. Przeprowadziłem już parę wywiadów po angielsku, wysyłam maile z zaproszeniami do programu do wszystkich zagranicznych gwiazd, które planują odwiedzić Polskę. Statystycznie jedna na sto odpowie z przychylną dla mnie decyzją. Gdybym tego nie robił, to pewne, że nikt by mi nie odpowiedział – nie wiedzieliby o moim istnieniu. Próbując zwiększam szansę.

Cały projekt został przebrandowany z 20m2 Łukasza na 20m2, by łatwiej komunikować.

Nie wiem, jeżeli nie spróbuję, to nigdy się nie dowiem. Będę nagrywał wywiady po angielsku tak samo jak zaczynałem na polskim rynku. Z jednej strony jest mi łatwiej, ale z drugiej pojawiają się takie same bariery jak podczas moich początków: muszę przekonywać gości, że to ciekawy projekt i warto odwiedzić kawalerkę.

Nie, raczej nie, ale niektóre mają angielskie napisy, jak np. z Urszulą Dudziak, Sylwestrem Wardęgą czy Agnieszką Holland.

Nie odczuwam takiej potrzeby, ale chcę podróżować. Część czasu będę spędzał w Polsce, a resztę za granicą.

Nie wiem, ale teraz nawet mnie to śmieszy. Uważam, że hejterzy w dużej mierze biorą się z braku wiedzy. 15 lat temu chciałem sobie ten nos zoperować, to było dla mnie bardzo ważne. Czytając taki komentarz odpisuję, by ta osoba zrobiła sobie screena swojej wypowiedzi i przeczytała ją za jakiś czas.

Już samo to, że ktoś w całości na YouTube obejrzy program, który trwa 20 minut, jest sukcesem. Ludzie lubią oglądać coś, co trwa 10 sekund. Obecnie wolimy video, bo często nie chce się nam czytać, nie mamy czasu.

W przypadku Dody zadziałało parę czynników. Przede wszystkim wypowiedziała sporo kontrowersyjnych rzeczy. To, że weszła przez okno, było czynnikiem do tego, by media napisały o tym odcinku jeszcze przed jego publikacją. W tym przypadku zależało nam na wypromowaniu akcji z WOŚP i udało się.

Wartościowych wywiadów na moim kanale jest dużo. Ale jestem też w stanie powiedzieć ci trzy nazwiska, które będą miały po kilkaset tysięcy wyświetleń.

Rafał Maślak, jedna z Grycanek i Adam Kraśko, czyli rolnik, który szuka żony.

Nie, ponieważ nie sądzę, aby 20m2 było miejscem dla niego odpowiednim.

Ale mają prawo nie odpowiadać, to jest ich decyzja.

To nie jest takie proste, żeby mnie zaskoczyć. Jestem bardzo domyślny. Rok temu z okazji moich urodzin znajomi zawiązali mi oczy, wsadzili do taksówki, na skuter i łódkę, by dotrzeć do zacumowanego jachtu i popłynęliśmy nim na wyspę, ale już wcześniej to przeczuwałem.

Nie, broń Boże!

To prawda, że dostałem od każdej jakąś propozycję i jestem im za to bardzo wdzięczny. Moja praca zresztą została zauważona już po opublikowaniu w sieci pierwszego teasera kawalerki. Wtedy przez cały rok powtarzałem w każdym programie, że zaraz będę w telewizji. Finalnie cieszę się, że żadnej z nich nie przyjąłem, bo mam inne plany, by nagrywać po angielsku z gwiazdami zagranicznymi, a telewizja może to zaprzepaścić, zmienić tego odbiór.

Jeżeli pojawi się jakaś naprawdę fenomenalna propozycja jak np. bycie jurorem w jakimś fajnym programie to czemu nie, ale na pewno nie przeniosę swojego formatu.

Nie, dziękuję (śmiech).

Dostałem propozycję bycia reporterem na backstage’u już w Polsacie. Co do tańczenia, to pojawiały się tylko luźne rozmowy.

Propozycje już się pojawiły. Nie było to spójne z moją wizją. Jeżeli pojawiłaby się propozycja, z którą czułbym się dobrze, to nie mam z tym problemu.