Coaching dla naiwnych czy kawał dobrej lektury?

Psychologiczny bełkot? Niekoniecznie. Jako osoba po terapii behawioralnej z wielkim zaciekawieniem zaglądam do wszystkich tego typu lektur, kiedy mam ochotę przeczytać coś lekkiego, co mnie wzmocni w sytuacjach kryzysowych. I nie da się ukryć, że każda z tych książek jest dobra pod względem poprawiania sobie humoru. Dlatego, że jedne z Was rozbawią do łez wyświechtane typowo coachingowe porady, z cyklu: medytuj o poranku przez 15 minut, a twój dzień będzie fantastyczny, a drugie wśród powtarzanych wszędzie amerykańskich rad w stylu: you can do it, znajdzie coś wartościowego dla siebie. Ja ku mojemu zaskoczeniu znalazłam.

Książka jest podzielona na punkty (podpowiedź: jest ich 100), a rozwinięciem każdego jest historia i wypunktowane porady. Do samych historii przyczepić się nie można, bo w wielu z nich odnajdziemy siebie. Starasz się o uwagę przyjaciółki, która ma ciebie w poważaniu, boisz się szefa w pracy i jego oceny, twój mąż nie daje ci szczęścia i jesteś z nim przez zasiedzenie. To tylko kilka przykładów. Bardzo bliskich sercu kobiety, zwłaszcza Polki, bo spisanych przez naszą rodaczkę, która prowadzi warsztaty z coachingu dla kobiet.

Podobna formuła co „100..”, ale zamiast 100 krótkich jest 50 dłuższych lekcji. Autorka - dziennikarka, szczęśliwie pokonała raka piersi i od tego czasu uważa, że cudów dokonujemy sami. I jesteśmy odpowiedzialni za własne szczęście. I trudno się z nią nie zgodzić, kiedy czytam pierwszą lekcję, która zaczyna się powiedzeniem: „Jeśli myślisz, że jesteś za mały, żeby mieć wpływ na świat, to nigdy nie znalazłeś się w namiocie z komarem”.
Wiele rzeczy jest w zasięgu naszego umysłu. „Jeśli chcesz przynieść światu wielką zmianę, wykonuj swoje drobne zadania z większą miłością, większą uwagą, większą pasją. Po prostu pokochaj swoją pracę, swoją rodzinę, swoją okolicę, zadanie, które ci powierzono”. I coś w tym jest. Jeśli kochamy to, co robimy, przynosi nam większą frajdę i satysfakcję.