Upokorzeni i wyrolowani. Dlaczego wszyscy robią młodych w balona?

– Komu się udało jakoś urządzić, żyje całkiem nieźle. Większości jednak się nie udało. Nadal mieszkają u rodziców, lub rodzice pomagają im – bywa, że niemal czterdziestoletnim ludziom! – finansowo. Olbrzymia grupa uciekła na Zachód. Pozostali „trwają”. Codziennym doświadczeniem młodych Polaków jest żenujące, kompletnie nieadekwatne do potrzeb, wynagrodzenie, praca na czarno, śmieciowe formy zatrudnienia, powszechne łamanie prawa pracy, bo „dwadzieścia osób czeka na twoje miejsce" – pisze.

Pokolenie młodych to pokolenie, jak to zgrabnie nazwał autor powyższych spostrzeżeń, "kalekich" i dorosłych jedynie metrykalnie. To ta sama generacja, którą przecież nazywa się " X", "Y", co też daje do myślenia, jak gdyby końcowe literki alfabetu, oznaczające zazwyczaj niewiadomą albo nieokreśloność miały przekreślić szanse urodzonych, powiedzmy umownie po 80' roku, już na samym starcie.

Jeśli młodzi nie koncentrowaliby się na doczesności, co zresztą tak często im się zarzuca, mogliby odejść od zmysłów – przecież pod przykrywką krotochwilnego życia, kryje się tak naprawdę ogromny dramat ludzi, których przyszłość jest tak niepewna jak wróżenie z fusów. Śmieciówka, od zlecenia do zlecenia, wynajmowane mieszkanie, życie na walizkach, albo inaczej: harówka od świtu do nocy w wielkim szklanym biurowcu z widokiem na inne podobne, a w perspektywie na dokładkę brak emerytury i, bo ja wiem, zęby w ścianę po 65., a w wariancie męskim po 67 roku życia, jeśli bozia da, że dożyją.

Do tego dochodzi poczucie permanentnej niepewności, braku jakiegokolwiek zabezpieczenia na wypadek, gdyby noga się powinęła. I nie ma w tym krzty przesady! Można przywołać tu sporo statystyk, analiz, ale takie argumenty na nikim już nie robią wrażenia i są pustym wzorem szlaczków na wykresie.

Jeremi Mordasewicz, doradca zarządu Konfederacji Lewiatan stwierdził niedawno, że młode pokolenie zostało "wyrolowane". Przez rządzących i populizm wokół dyskusji o ich sytuacji. To chyba bardziej trafne określenie niż nic niemówiący "millenialsi", czy koncentrujące się na gadżetach określenie tej generacji i nazywanie ich pokoleniem iPodów czy klapek.

Dlaczego, mimo pełnej słuszności tego postulatu, szanse na to, że ktoś wyciągnie pomocną dłoń dla tej najbardziej upokorzonej obecnie grupy jest tak samo nikłe jak, nie przymierzając to że, Stefan Niesiołowski zacznie mówić wierszem, zamiast raz po raz miotać brzydkie sformułowania pod nosem, niegodne profesora "od muszek"? Przeszkód jest sporo.

Po 25 latach po transformacji, starsze pokolenia, które na własnej skórze doświadczyły historycznych eksperymentów politycznych wariatów, dzisiaj każą siedzieć cicho tym, którzy z powodów cokolwiek niezależnych przecież od siebie, nie mogli być świadkami przemian. – (...)"starzy” uparcie pozbawiają młodych prawa do niezadowolenia. „Wy nie wiecie, czym była komuna”. „Nie zdajecie sobie sprawy, czym była okupacja”. Więc: „siedźcie cicho!”.

Najgorsze w tym wszystkim jest to, że taka gadanina przynosi efekt, a zamiast pięści uniesionych w górę, mamy pokolenie zwieszonych głów czekających na lepsze czasy, które bardzo konsekwentnie nadejść nie chcą i urastają do rangi jakiejś mitycznej, niespełnionej tęsknoty młodej generacji.

Upokarzające jest bezrefleksyjne podejście polityków do zagadnienia. Młodzi nie są dla nich problemem pierwszej wagi, ale z konfrontacji z problemami tej grupy, wychodzą zazwyczaj niby pobici, ale tak właściwie, jakimś cudem, zwycięzcy.

– Idiotyczne pytanie o to, jak zarabiający 2 tys. złotych ma kupić mieszkanie, które zostało zadane Bronisławowi Komorowskiemu – oraz odpowiedź prezydenta – ujawnia pustkę naszej wyobraźni społecznej. Nie dysponujemy solidnymi danymi na ten temat, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że „młodzi” jako całość to pokolenie ludzi smutnych i zmęczonych. Ludzi, którzy wciąż czekają, aż ich życie naprawdę się zacznie. Aż – w jakiś magiczny sposób – przeskoczą z tych „2 tysięcy” do „własnego mieszkania” – w tym wypadku Skarżyński znowu trafia w dziesiątkę.

Następna lekcja życia, to niekończące się staże, praktyki i wieczna nadzieja na to, że pracodawca zobaczy w żółtodziobie nieoszlifowany diament. A wtedy, wiadomo, życie jak w Madrycie i w końcu będzie można złapać wiatr w żagle. Po którejś podobnej szansie z kolei, zapał gdzieś wyparowuje, a w miejsce nadziei pojawia się rodzaj usłużnej gotowości na spełnienie kolejnych żądań pracodawcy, jakiegokolwiek i byle gdzie.

Skarżyński domaga się przeprosin za "25 lat obłędu", za "głupią szkołę, pusty dom, za te wszystkie idiotyzmy i niebezpieczeństwa". Nie o przeprosiny tu przecież idzie, gesty symboliczne nie mają przecież żadnej mocy sprawczej, więc z punktu widzenia poszkodowanych, nie ma to większego znaczenia. Tym bardziej, że rozliczanie wszystkiego i wszystkich należy do narzędzi, którymi młodzi się nie posługują, tak robili nasi dziadkowie i rodzice. Co zostaje zatem pokoleniu dwudziestoparolatków? Aż strach pomyśleć.