Senyszyn ujawnia kulisy jednoczenia lewicy: Żeby zaspokoić apetyty partnerów SLD, musiałyby być 52 jedynki. Jest 41

Okazało się, że musiałyby być 52 okręgi, by zaspokoić wszystkie jedynkowe apetyty. Na to SLD żartobliwie stwierdziło, że chce 41 jedynek, więc musi być razem 93. To rozładowało atmosferę, koalicjanci zaczęli się śmiać ze swoich oczekiwań i rozpoczęto negocjacje. SLD oddało kilkanaście jedynek, podpisano porozumienie.

Kilka osób, bo trudno mówić ugrupowań, poczuło się nieusatysfakcjonowanych takim rozdziałem miejsc i postanowiły zgłosić swój komitet, posługując się nawet naszą nazwą. Nie wiem, czy to z braku rozsądku, czy ze złośliwości. Jestem przekonana, że ta druga, rzekomo Zjednoczona Lewica, zarejestruje listy tylko w największych miastach, a więc wylosuje daleki numer i nie będzie poważną konkurencją.

Choć oczywiście wolałabym, żeby była tylko jedna lewicowa lista, żeby wyborcy nie byli bombardowani takimi komunikatami, jak teraz. Nasza konkurencja opiera sens swojego istnienia na negacji SLD, który jest teraz największym i najbardziej liczącym się ugrupowaniem na lewicy.

Mam żal jako lewicowa wyborczyni, nie jako wiceprzewodnicząca partii, bo uważam, że to nie będzie miało żadnego znaczenia w wyborach. Ale żal mi, że tacy jak ja lewicowi wyborcy nie dostaną jednej lewicowej listy i będą musieli się zastanawiać na kogo postawić w wyborach.

Twierdzenie bpa Depo, że nie grozi nam państwo wyznaniowe potwierdza, że III RP jest państwem wyznaniowe. Istotnie, nic więcej ze strony Kościoła nam nie grozi, bo wszystko, co najgorsze, już się stało. Rząd Hanny Suchockiej podpisał konkordat i to już po wyrażeniu przez Sejm wotum nieufności, więc nie miał do tego moralnego prawa.

Kiedy przez kolejne cztery lata rządził SLD, trzymaliśmy tę umowę w zamrażarce, ale po wygranej prawicy w 1997 r. pierwsze, co zrobiła koalicja AWS-UW, to uchwalenie ustawy upoważniającej prezydenta do ratyfikowania. Prezydent Kwaśniewski zupełnie niepotrzebnie ją ratyfikował, choć mógł wysłać do Trybunału Konstytucyjnego lub odrzucić. Widoczne chciał się przejechać papamobile i zapewnić sobie łatwą drugą kadencję.

Nie wiem, dlaczego biskupi tak się go boją. Nawet gdyby on nastąpił, przez długie lata byłby przyjazny. Tymczasem teraz jesteśmy państwem klerykalnym, Polska ma wiele cech państwa wyznaniowego, bo taki fakt nie wynika z zapisów konstytucyjnych, ale przede wszystkim z praktyki. Jeżeli państwo finansuje Kościół bezpośrednio z budżetu, to jest państwem wyznaniowym.

Do tego religia w szkołach, Fundusz Kościelny, Komisja Majątkowa, opóźnienia w ratyfikacji Konwencji antyprzemocowej czy uregulowania in vitro i brak ustawy o związkach partnerskich. To dowód na to, że wytyczne dotyczące ustawodawstwa płyną z Episkopatu, a Polska jest państwem wyznaniowym. Poza tym Kościół kosztuje Polskę kilka miliardów złotych rocznie.

To wszystko pokazuje, że polscy politycy są mentalnie uzależnieni od kleru. I to oni ponoszą większą winę, bo klerowi się nie dziwię: skoro są traktowani jak święte krowy, to wykorzystywanie tego jest ludzką cechą. A politycy niosą w zębach różne dary dla Kościoła, żeby później - tak, jak prezydent Duda - mieć udostępnioną ambonę do wyborczej agitki.