List czytelnika. "Gdyby w moich czasach pracodawcy sprawdzali poglądy, w życiu nie zrobiłbym kariery"

Nie mam pojęcia, do czego to wszystko zmierza, ale śledzenie, penetrowanie profili potencjalnych pracowników przyjmuje pozory całkowitego wykroczenia poza rozsądne proporcje.

List jest odpowiedzią na ten artykuł, w którym przedsiębiorca zadeklarował, że nie zatrudni nikogo, kto na swoim profilu na Facebooku promuje treści rasistowskie i ksenofobiczne.

Niezaprzeczalnym prawem każdego obywatela jest posiadanie przekonań zgodne z jego dowolnym wyborem i własnym sumieniem. Prywatność jest nasza konstytucyjna gwarancja. Nierówność szans z tym związana, praktykowana na płaszczyźnie zatrudnienia jest nonsensem i obraca się w dyskryminacje.

Nie jest ona tym, z czym się boryka każda demokracja? Pracodawcy, o których mowa, posuwają się za daleko.

Moje pokolenie zostało wychowane w pogardzie dla homoseksualistów ("zboczeńców") i w antysemickiej nagonce. Młody, atrakcyjny chłopak stał na drodze do wykolejenia się w towarzystwie pederasty, przed czym moi rodzice skrupulatnie mnie przestrzegali. Przyznanie się do pochodzenia żydowskiego było obciachem i wstydem w kręgach socjalnych. W wielu rodzinach żydowskich ich spuścizna była tabu.

Ja przez okres mojego pobytu w PRL (30 lat) skrzętnie ukrywałem, na przykład, moje antykomunistyczne poglądy i osobisty głód demokracji i wolności. Mimo że mój ojciec był członkiem PZPR z konieczności kariery i zapewnienia bytu rodzinie, nie należałem wbrew dominującej tendencji, do żadnej organizacji komunistycznej. Wręcz przeciwnie, demonstrowałem moje pro-amerykańskie poglądy członkostwem w Klubie Harley-Davidson'68 Warszawa.

Jednakże doświadczyłem przez te lata nieprzerwanego zatrudnienia w oparciu o moja ekspertyzę zawodowa, nienaganna obecność w pracy i pozytywne opinie kierownictwa instytucji, w których pracowałem.

Moje przekonania polityczne, rasowe, socjalne i te dotyczące orientacji seksualnej skrzętnie zatrzymywałem dla siebie.

Gdyby w tamtych czasach technologia stała na poziomie dzisiejszym, a internet służyłby celom prześwietlania moich przekonań politycznych itp, to do dzisiaj wegetowałbym w jakimś obozie pracy na Syberii lub padłbym z głodu na długo przed ogłoszeniem Stanu Wojennego.