Lider, najlepszy pomocnik - polscy kolarze zaczynają się liczyć na najwyższym poziomie

Zgrupowanie zespołu Saxo Bank. Wszyscy, jak jeden mąż, pedałują pod górę. A że podjazd długi i stromy, kolejno odpadają. Zostaje piątka, trójka, potem już tylko dwóch. Alberto Contador, najlepszy kolarz XXI wieku, patrzy ze zdziwieniem , kto wjechał na wzniesienie wraz z nim. Ogląda się i widzi Rafała Majkę. Totalnego anonima w kolarskim peletonie. Polak na zgrupowaniu Saxo Banku przechodził coś w rodzaju testów, miał pokazać, że jest wystarczająco dobry, by zaproponowano mu kontrakt. Dzień po górskim treningu Contador szepnął dyrektorowi grupy: - Bierz go. I to od zaraz.

W ubiegłym sezonie Majka był 24. w Tour de Pologne. Na hiszpańskiej Vuelcie pokazywał się, kilka razy uciekał pod górę, ale całego wyścigu nie udało mu się ukończyć. Jednak w tym roku, w równie ciężkim wyścigu dookoła Włoch, to pod niego układana będzie taktyka zespołu. - To na pewno nie była przypadkowa decyzja. Majce robiono specjalistyczne badania wydolnościowe, mierzono jego predyspozycje. Wyniki musiał mieć znakomite, skoro szefowie podjęli taką decyzje. A dla samego Majki sukcesem byłoby miejsce w pierwszej dziesiątce Giro - mówi NaTemat komentator Eurosportu Tomasz Jaroński.

"To Polak jest najlepszym pomocnikiem świata" - agencyjne newsy takiej mniej więcej treści obiegły internet w ubiegłym roku. Ludzie klikali zachęceni nagłówkiem, sądząc, że komuś trochę odbiło i chodzi chociażby o Kubę Błąszczykowskiego. Tymczasem bohaterem tak zatytułowanych tekstów był kolarz Sylwester Szmyd. Zawodnik włoskiej grupy Liquigas, który na najważniejszych wyścigach świata opanował do perfekcji sztukę dyktowania morderczego tempa i urywania rywali na stromych podjazdach, w celu pomocy swemu liderowi. Ale i sam potrafił coś wygrać. W 2009 roku, w trakcie cenionego wyścigu Dauphine Libere, zdecydował się na ucieczkę w trakcie legendarnej wspinaczki na szczyt Mont Ventoux. Urwał się grupie, a dojechał do niego tylko Alejandro Valverde, wówczas jeden z najlepszych kolarzy świata. Na słynną Górę Wiatrów wjechali wspólnie, linię mety pierwszy minął Polak.

Ale na nich nie kończą się polskie nazwiska w zawodowych kolarskich grupach. Kolegami Szmyda z Liquigas są Maciejowie Paterski i Bodnar, a w innym włoskim zespole - Lampre - swoją moc w górach udowadnia Przemysław Niemiec. Do tego zestawienia dodać można chociażby kolegę Majki z Saxo Banku Jarosława Marycza czy Michała Gołasia, ścigającego się w barwach zespołu Vacansoleil. Jarońskiego nie dziwi taki wzrost roli polskich kolarzy. - My jako Polacy mamy do tego sportu talent, predyspozycje. On nam zwyczajnie leży ze względu na czynniki psychofizyczne. Pomaga też Czesław Lang i jego Tour de Pologne, na który zjeżdżają cenione zespoły z Europy. Zresztą nie wiem czy pan o tym wie, ale cenieni w Europie są nie tylko nasi kolarze, ale również masażyści - tłumaczy komentator Eurosportu.

A Dariusz Baranowski, swego czasu 11. w Giro i 9. w wyścigu olimpijskim ze starty wspólnego, dodaje w rozmowie z nami: - Kolarstwo, jak cały współczesny świat, też się globalizuje. Wielkie zagraniczne zespoły są na obcokrajowców bardziej otwarte. Inna sprawa to kwestia sponsoringu, reklamowania marki. Takie Vacansoleil ma zwyczajnie interesy w naszym kraju i dlatego zależy im, by w miarę możliwości brać do swego teamu utalentowanych Polaków.

Choć potencjał polskich kolarzy rośnie, wciąż mamy jeden problem. Choć żyjemy w kraju dosyć nizinnym, nasi zawodnicy lepiej spisują się w górach, a dobrego sprintera, takiego na miarę Zenona Jaskuły czy Czesława Langa, ciągle się nie możemy doczekać. - Sprint jest dziedziną bardzo specyficzną, tutaj muszą pomóc ci wszyscy, rozprowadzić, zrobić taki wachlarz. Liczy się zespołowość, a nie to, co masz w nogach - tłumaczy Baranowski. A Jaroński nie widzi w tym żadnego paradoksu: - Nie ma takiej zależności, że góral musi pochodzić z gór, a sprinter wychowuje się na nizinach. Przykład? Genialny wspinacz, Contador, urodził się pod Madrytem.