Francuzi patrzą w przyszłość przez polskie okna

– Pierwszy raz wystawialiśmy się pięć lat temu – tłumaczy Magdalena Cedro-Czubaj, szefowa marketingu w Oknoplast, oprowadzając mnie po stanowisku wystawowym, które na tle innych wygląda imponująco. A trzeba przyznać, że konkurencja poprzeczkę stawia wysoko – jedna ze szkockich firm zrekonstruowała na swoich kilku metrach kwadratowych pub, inna, pochodząca z Wybrzeża Kości Słoniowej, kilka wiejskich, krytych trawiastą strzechą chat. – Za pierwszym razem stoisko obsługiwało 5 osób. Teraz w rozstawianie i obsługę zaangażowanych było ponad 50 – opowiada Magdalena.

Polacy w owej pięćdziesiątce stanowią mniejszość. Za sprzedaż produktów Oknoplastu we Francji, i tym samym za sukces firmy na tamtejszym rynku, odpowiada kadra doświadczonych rodzimych handlowców, którzy, jak już wspomniano, swoje obowiązki wykonują… tańcząco. Moje oprowadzanie zbiegło się w czasie z zamknięciem stoiska, więc po zaledwie kilku minutach coraz trudniej było mi skupić się na kolejnych faktach dotyczących okiennej specyfikacji, bo Francuzi systematycznie pogłaśniali muzykę, by w końcu odtańczyć na środku układ inspirowany po części rytuałem nowozelandzkich rugbistów, a po części rytmicznym obijaniem klatki piersiowej, przejętym od Matthew „Wilka z Wall-Street” McConaughey’ego.

Poprawcie mnie, jeśli nie mam racji, ale nie przypominam sobie, żeby podczas polskich odpowiedników tego typu imprez ktokolwiek w miarę rytmicznie i swobodnie chociażby kiwał się z boku na bok. Spontaniczność nie jest jedyną rzeczą, która sprawi, że nawet ludzie „spoza branży” szybko nauczą się czerpać przyjemność ze spaceru pomiędzy jedenastoma wystawowymi hangarami Batimatu. Obsługa każdego stoiska swoich gości podejmuje tak, jak spodziewalibyście się, że podejmie was dobry francuski znajomy – przed 12 zaproponuje kawę i ciastka, po południu – szampana i truskawki. Przypominam, że na targach wystawia się ponad dwa tysiące firm, a wino nie ma w tym kraju statusu napoju alkoholowego. Sami więc rozumiecie, że w okolicach hangaru numer pięć robi się bardzo przyjemnie.

Co musi zaproponować polski producent, żeby trafić w gusta Francuzów? Na usta ciśnie się frazes „elegancja-Francja”, więc stawiam na nowoczesne wykończenie. – Design ma znaczenie – mówi Magdalena Cedro-Czubaj, pokazując mi przesuwne drzwi tarasowe w kolorze głębokiego kobaltu z fikuśną, zaokrągloną rączką. – To, na czym im jednak bardziej zależy, to przestrzeń – zaznacza i tłumaczy, że Francuzi nie lubią, kiedy coś ich ogranicza, więc w oknach raczej nie montują „słupków”, czyli przedziałek oddzielających jedno skrzydło okienne od drugiego – tłumaczy Magdalena.

– Kiedy jesteś na riwierze, chcesz widzieć morze, kiedy jesteś w Chamonix – chcesz mieć widok na Alpy, w Paryżu – na wieżę Eiffla. Chcemy też, żeby okna dobrze komponowały się z wnętrzem – podsumował Grégoire Cauvin, dyrektor handlowy Oknoplastu na Francję. – Francuzi chcą się wyróżniać, zależy im, żeby ich okna były inne w każdym pomieszczeniu. „Personalizacja” i dostosowanie do poszczególnych pomieszczeń są dla nas ważne – dodaje.

Eleganccy i wyzwoleni – jak do tej pory obraz „typowego Francuza” pokrywał się z rzeczywistością. Stereotypy to jednak miecz obosieczny. Kiedy więc w duchu zaczęłam się już powoli rozgrzeszać za podśmiechujki, Grégoire sprowadził mnie na ziemię: – Na początku wcale nie chciałem pracować z Polakami – mówi z rozbrajającą szczerością, kiedy pytam, od czego zaczęła się jego historia z Oknoplastem. – Ten cały stereotyp polskiego hydraulika… wiesz, o co chodzi – dodaje, troszkę się krzywiąc i kiwając głową z dezaprobatą. No masz. Czyli cała akcja z zabójczo przystojnym modelem udającym, że umie posługiwać się kluczem francuskim, która miała naprawić dobre imię tysięcy „januszy” przepychających francuskie rury – na nic? – Teraz już jest trochę lepiej… – pociesza Grégoire, który zresztą sam jest dowodem na to, że narodowe uprzedzenia da się przezwyciężyć.

– Kiedy jednak przyjechałem do Krakowa, miałem nie lada niespodziankę – miasto jest piękne, ludzie – przyjaźni. I wszyscy mówią po angielsku, we Francji – prawie nikt – tłumaczy z powagą, a ja nie zaprzeczam, mimo że Grégoire sam się w ten obraz nie wpisuje. – Zobaczyłem młodych ludzi zorientowanych na marketing i sprzedaż, dynamicznych, z pasją, którzy mieli prawdziwą wizję tego, co chcą osiągnąć. Zaskoczyła mnie też sama firma – jest ogromna. A urządzenia których używają – niesamowicie nowoczesne. Kiedy więc poznałem ludzi, zobaczyłem narzędzia, pomyślałem: to jest coś, chcę być tego częścią – wspomina.

Nowoczesne podejście do biznesu i młoda kadra – to zdaniem Grégoire’a coś, czemu Oknoplast zawdzięcza swój francuski sukces: – We Francji dostawcy wywodzą się z branży drewnianej, która ma stuletnie tradycje, i to na tym bazuje większość tutejszych firm. Oknoplast jest młody. Ja jestem pewnie jednym ze starszych pracowników, choć wcale się tak nie czuję – uśmiecha się spod wąsa.

Innowacyjność, również jeśli chodzi o komunikację i wizerunek, to kolejny aspekt, który dla Grégoire’a składa się na sukces firmy. – Rozmawiałem dzisiaj z reporterem, który powiedział, że bardzo lubi odwiedzać nasze stoisko, bo za każdym razem mamy coś nowego, ludzie są przyjaźni, uśmiechaj się. Zawsze coś się dzieje. Ta dynamika bierze się z międzynarodowości. Rozumiemy, że trzeba brać to, co najlepsze z każdego kraju, w którym działamy. Uczymy się więc od Polaków, Francuzów, Włochów, Belgów, i z tego tygla dobrych pomysłów wyławiamy to, co najlepsze – tłumaczy.

Staram się podpytać, czy współpraca pomiędzy „polskimi hydraulikami” a wymuskanymi „Francuzikami” rodzi jakieś konflikty. – Nie współpracuję z Polakami – stwierdza stanowczo Grégoire, ale widząc moje zdziwienie, precyzuje: – Współpracuję z przedstawicielami firmy, którzy rozumieją, że Oknoplast to marka międzynarodowa – stwierdza, a potem mówi coś, czego nie spodziewałabym się usłyszeć w kontekście naszej narodowej przedsiębiorczości: – Wierzycie, że wszystko jest możliwe – mówi z przekonaniem.

Kto by pomyślał? Przecież sami o sobie myślimy, że jest na odwrót. I absolutnie nie umiemy przyjmować komplementów. – W tym też jest trochę prawdy – przyznaje mój rozmówca. – Jeśli jednak chodzi o biznes, nie ma dla was rzeczy niemożliwych. Jesteście bardzo dobrze wykształceni, mówicie po angielsku, włosku, francusku. Bardzo mi imponujecie otwartością na świat. Praca z wami jest naprawdę ekscytująca – tłumaczy. Jeśli dla Francuzów współpraca z Polakami będzie nadal tak samo niespodziewanie atrakcyjna, jak dla mnie pobyt na targach budowlanych, o przyszłość rodzimego biznesu, a przynajmniej branży okiennej, nie musimy się martwić.