Millenialsi nie pomagają osobom niepełnosprawnym, bo boją się je urazić

- Starałam się pokazać bardziej realistyczną wersję okładki Interview z Kylie Jenner, zwłaszcza, że wiecie, ja naprawdę jestem niepełnosprawna i na co dzień na serio poruszam się na wózku. Zwykle nie udaje mi się nawet sprawić, żeby ludzie nawiązali ze mną kontakt wzrokowy, a co dopiero mówić o pojawieniu się na jakiejkolwiek okładce. Jeśli jeżdżenie na wózku jest teraz terndy, wychodzi na to, że trendsetterką byłam, jeszcze zanim Kylie się urodziła - napisała na swoim Tumblerze Erin Tatum. Podobnych opinii można w internecie znaleźć mnóstwo.

– Często spotykam się ze zdziwieniem, że osoba niepełnosprawna może być tak sprawna tzn. sprawniejsza od 95% społeczeństwa – mówi złoty medalista paraolimpijski w skoku wzwyż i stypendysta Renault Handisport Team – Maciej Lepiato, który potrafi wznieść się na wysokość 2,2 metra. Jeśli będąc osobą w powszechnej opinii uważaną za pełnosprawną, zdarzy wam się porozmawiać z Maćkiem, zastanówcie się, kiedy ostatnio próbowaliście dotknąć w skłonie palcami rąk tych u nóg i na ile była to próba udana. I kto tu jest teraz niepełnosprawny?

Anna dodaje, że sytuacji, w których sama przypomina sobie o własnej niepełnosprawności jest niewiele. Jednym z wyjątków jest jednak podróż środkami transportu miejskiego: – Na co dzień jeżdżę samochodem Renault Captur, ale zdarza mi się także jeździć autobusem. Wtedy wyzwaniem jest dla mnie miejsce pod oknem. Wizja protezy, która zaklinuje się gdzieś między barierką, siedzeniem a pasażerem, gdy będę się przeciskać na to wolne miejsce tak mnie przeraża, że wolę stać. Pomimo tego, że zdecydowanie lepiej dla zdrowia byłoby usiąść – tłumaczy.

Można założyć, że zakłopotanie, jakie pełnosprawni odczuwają w obecności niepełnosprawnych wynika z przekonania, że nie będą w stanie im w razie potrzeby pomóc. Tu znowu, jak przekonują sportowcy, górę powinien brać zdrowy rozsądek. – Chyba najlepiej zacząć od uśmiechu. To taki znak, że w razie potrzeby ktoś może pomóc. Zawsze łatwiej jest poprosić o pomoc osobę przyjazną i uśmiechniętą. Poza tym warto zapytać, ale nie narzucać się i nie obrażać jeśli osoba niepełnosprawna z tej pomocy nie skorzysta – mówi Anna, a Maciej dodaje: – Chyba najważniejsze, żeby nie zakładać z góry, że osoba niepełnosprawna oznacza niesamodzielna. Poza tym życiowe, normalne podejście jest najlepsze. Jeśli widzimy, że ktoś naszym zdaniem potrzebuje pomocy to należy ją zaoferować, ale nienachalnie. Najlepiej po prostu zapytać – tłumaczy.

Jeśli chodzi o negatywne doświadczenia na polu kontaktów międzyludzkich, ani Anna, ani Maciej przykładów nie mnożą, ale kilka „niedelikatnych” sytuacji są w stanie przywołać: – Zdarza się, że ludzie oferują swoją pomoc, gdy naprawdę jej nie potrzebujemy i nie pomagają, gdy jest taka konieczność. Nie ma lepszego sposobu jak po prostu zapytać, ale zapytać raz czy dwa, nie dziesięć razy. Lepiej nie uszczęśliwiać kogoś na siłę. Osoby niepełnosprawne chcą uczyć się pokonywać własne bariery i czasami wolą zrobić pewne rzeczy wolniej, ale samodzielnie – tłumaczy Anna.

Maciej podkreśla z kolei, że najgorsze stwierdzenie odnośnie jego osoby padło z ust... lekarki. – Orzekła, że nie mogę studiować na AWF skoro jestem niepełnosprawny. Stwierdziła to bez badania. Warto dodać, że wspomniane studia ukończyłem z wyróżnieniem – wspomina.

Anna przyznaje, że ludzie potrafią być nietaktowni, ale kiedy podaje przykłady pytań z jakimi się spotkała, trudno oprzeć się wrażeniu, że są one zwyczajnie absurdalne: „Dlaczego się uśmiechasz skoro nie masz nogi?”, „Naprawdę umiesz jeździć na rowerze?”. O to czy „to rekin odgryzł ci nogę” pytały już na szczęście tylko dzieci.

Z tego co mówią nasi paraolimpijczycy wniosek płynie jeden: czas zmienić definicję niepełnosprawności. Od dziś niepełnosprawnym jest każdy, kto nie skacze ponad dwa metry wzwyż i nie potrafi przepłynąć ciurkiem kilkunastu długości basenu. I jak tu z takim rozmawiać?