Swoje znają, cudze chwalą – po co Amerykanie jadą na narty do Austrii?

Alpejskie chaty i luksusowe wyciągi
– Prawem przynależnym każdemu narciarzowi powinno być spróbować swoich sił w austriackich Alpach. Wyobraźcie sobie, że szusujecie kilometrami – od jednej urokliwej wioseczki do drugiej. Najnowocześniejszy z możliwych wyciągów wynosi was na szczyt, z którego zjeżdżacie po miękkim, jedwabistym śniegu na rozpościerającą się ponad linią drzew, równinę. Kiedy zgłodniejecie, lunch zostanie podany w 300-letniej górskiej chacie. Pamiętajcie koniecznie, żeby trochę energii zostawić na wieczorne szaleństwa, na które stawicie się w pełnym narciarskim rynsztunku i będziecie tańczyć do białego rana – taką sylwetkę Austrii nakreśliła Heather Burke, dziennikarka działu podróże w portalu Boston.com. Burke od 25 lat zarabia na życie recenzując najlepsze narciarskie kurorty, więc kiedy o danym miejscu wyrażą się w superlatywach, nie wypada jej nie wierzyć.

Oprócz świetnie utrzymanych stoków, na Amerykance największe wrażenie robi infrastruktura. – Najbardziej imponuje mi w Austriakach to, że nie szczędzą wydatków na projektowanie, umiejscowienie i technologię wykonania zarówno jeśli chodzi o trasy, jak i wyciągi. Żaden szczyt nie jest nie do zdobycia – ani koszty, ani nachylenie zbocza nie stanowią problemu. Eleganckie gondole i wagoniki są tu raczej standardem niż miłym odstępstwem od reguły. Przeszklone „bańki” wyposażone w obite skórą, podgrzewane ławy gwarantują chwilę luksusowego relaksu pomiędzy zjazdami – rozmarza się Burke.

Jeździć, jeść i spać – czyli prawdziwy urlop
Uroki austriackich regionów dostrzega nie tylko Heather Burke. Temat różnic pomiędzy warunkami panującymi na amerykańskich i europejskich stokach jest w narciarskiej blogosferze niezwykle żywy. Przewagi„ski experience” w Austrii i innych alpejskich krajach punktuje na przykład blogerka, znana pod pseudonimem Braveskimom.

Dzielna mama-narciarka podkreśla, że wyjazd na narty w Europie ma bardziej „urlopowy” charakter. – Europejczycy zaczynają jeździć później niż mamy to w zwyczaju tutaj w Ameryce Północnej. W typowy narciarski dzień najpierw się wysypiasz, potem trochę jeździsz, idziesz na długi lunch, jeździsz jeszcze trochę, ale nie za długo, bo trzeba przecież zaznać tradycyjnego „après-ski”, zjeść kolację, położyć się spać i... rano – od nowa – pisze braveskimom.

Jedzenie „avant” i „après”
Wszechobecne specjały miejscowej kuchni i wspomniane „après-ski” to kolejny aspekt, który austriackie, i alpejskie w ogóle, stoki wyróżnia. – Zapytaj znajomego o to, jak było w Alpach, a ten zaraz zacznie opowiadać o jedzeniu. Ja z trudem mogę wyobrazić sobie, że w połowie dnia schodzimy ze stoku i idziemy na długi lunch (albo w ogóle zjedzenie pomiędzy zjazdami cokolwiek innego niż rozciapaną kanapkę z masłem orzechowym i dżemem, wyciągniętą z bocznej kieszeni). W Alpach to jednak nikomu nie przeszkadza, wręcz przeciwnie – pisze blogerka.

Informację o tym, że przerwy na posiłek regeneracyjny są nie tylko dozwolone, ale wręcz obligatoryjne, znajdziemy nawet na stronie amerykańskiej firmy zajmującej się... wypożyczaniem samochodów w Europie, co pozwala domyślić się, jakim zaskoczeniem dla przeciętnego narciarza z USA, który zmęczony szusowaniem na przykład w Bad Kleinkirchheim może, praktycznie nie odpinając nart, posilić się słuszną porcją Tiroler Groestl czy Wiener Schnitzel mit Pommes.

Zaplanuj swój narciarski urlop w Austrii i odwiedź stronę www.austria.info