Kirsten Dunst jako Maria Antonia w filmie Sofii Coppoli.
Kirsten Dunst jako Maria Antonia w filmie Sofii Coppoli. Fot. materiały promocyjne

Filmy kostiumowe mają swoich zagorzałych fanów – jestem wśród nich, i zagorzałych przeciwników. Tych drugich irytują nudne dialogi i powolny rozwój wydarzeń – mnie ekscytują, stroje i scenografia wprawiają mnie w zachwyt. Nie ma nic bardziej poruszającego i pięknego niż dobry film kostiumowy. Nie jesteście przekonani? Obejrzyjcie te dzieła, a zmienicie zdanie.

REKLAMA

Film Stanleya Kubricka powstał w oparciu o powieść Williama Makepeace'a Thackeraya. W tym obrazie można usłyszeć z jeden z najwspanialszych soundtracków w historii kina, głównie za sprawą filmowej adaptacji utworów Franza Schuberta i Georga Friedricha Händla. Wzruszająca i groteskowa opowieść o Barrym, który całe życie poświęcił przedostaniu się do wyższej klasy społecznej, co oczywiście doprowadziło go ruiny. Przez cały seans towarzyszy nam narrator, który swoją opowieścią podkreśla śmieszność zachowań bohatera.

Arcydzieło kina światowego. Frederico Fellini w poetycki sposób opowiedział historię najsłynniejszego kolekcjonera kobiecych serc (i ciał) w historii. Był rekordzistą w uprawianiu miłości, jemu się nie odmawiało. W filmie bohater szuka miłości idealnej, ale świat, w którym żyje, idealny nie jest. Widzowie podziwiają przepych opowieści, wstydzą się, ale nie mogą oderwać wzorku. „Casanova” to najpiękniejszy i najbardziej obrzydliwy film, jaki widziałam.

Jeden z wielu filmów stworzonych w oparciu o powieść Jane Austin. Joe Wright wyreżyserował klasyczną historię, oklepaną i znaną, ale udało mu się stworzyć obraz wyjątkowy. Wydawało się, że nikt nie zagra pana Darcy’ego lepiej niż Colin Firth w serialu o tym samym tytule z 1995 roku. Jednak kiedy zobaczyłam, jak emocje wypisują się na twarzy Matthew Macfadyena – przepadłam. Do tego zdjęcia – nigdzie nie widziałam tak dobrze uchwyconego kurzu tańczącego w promieniach słońca, nigdzie deszcz nie był tak mokry i pachnący.

Reżyser Robert Altman i mistrz filmów kostiumowych Julian Fellowes, do tego Meggie Smith. Brytyjska arystokracja przyjeżdża do rodowej posiadłości na rodzinny zjazd. Towarzystwo spędza czas na jedzeniu i odpoczywaniu, kiedy nagle senior i głowa rodu umiera. Oczywiście w niewyjaśnionych okolicznościach. Każdy jest podejrzany, a w miarę postępów w śledztwie na światło dzienne wychodzą długo skrywane tajemnice. Na tym filmie nie da się nudzić!

Szalony, rozpustny, obsceniczny – Mozart, kompozytor geniusz. Nagrodzony ponad 20 nagrodami film Miloša Formana dziwi i zachwyca. Reżyser pokazał drugą stronę jednego z największych kompozytorów w historii światowej muzyki. Człowieka irytującego, ale budzącego lęk i szacunek. Ten film można oglądać w nieskończoność – nigdy się nie znudzi.

Film Marthy Finnes jest adaptacją poematu Aleksandra Puszkina. Eugeniusz jest cynikiem i egoistą, kocha bawić się uczuciami nawet bliskich mu ludzi. Jego bezmyślne postępowanie doprowadza do śmierci przyjaciela i do utraty miłości życia. Ta historia nie może skończyć się dobrze. Film zrealizowany w taki sposób, że serce wrażliwego widza pęka, niemal sami czujemy słodko-gorzki smak niespełnionej miłości. Na dodatek tłem jest zachwycający Petersburg i rosyjska zima.

Czy jest coś bardziej ekscytującego niż filmy o walce z pożądaniem? Nie. Obraz Philipa Kaufmana jest historią Markiza de Sade, od którego nazwiska wzięło się określenie sadyzm. Dla jednych szaleniec, dla drugich wybitny pisarz. Kochał perwersję, widział w niej piękno. W filmie bohater steruje uczuciami księdza do praczki, wrzuca ich swe ramiona. To film, który robi tak duże wrażenie, że trudno o nim zapomnieć.

Andriej Konczałowski stworzył film telewizyjny, który jest lepszy od wielu superprodukcji kostiumowych granych w kinach. Angielski król Henryk II jest poważnie skłócony z rodziną – na przykład żonę trzyma zamkniętą w wieży za próbę strącenia go z tronu, zwołuje spotkanie, podczas którego ma wybrać swojego następcę. W pewnym momencie widz już sam nie wie, kto kogo nienawidzi, kto kogo kocha i kto kogo robi w balona. Film niepozorny, i chyba ciekawszy niż jego pierwsza wersja z 1968 roku.

Reżyserka Sofia Coppola i Kirsten Dunst w roli Marii Antoniny? O tak, to nie może się nie udać! Maria Antonia to dziewczyna naiwna, głupiutka – co w połączeniu z wielką odpowiedzialnością, jaką jest objęcie francuskiego tronu, jest mieszanką wybuchową. Różowo-pudrowo-złoto-czarny film o skandalach jednej z najbardziej tragicznych postaci w historii. Idealny przedstawiciel gatunku.