Dzieci w roli głodnej, czyli przepis na restaurację przyjazną najmłodszym

Czy to, że nie jestem skłonna poświęcić własnych błogich obiadogodzin na rzecz kulinarnej edukacji najmłodszego pokolenia, czyni ze mnie złą osobę? – Nie ma restauracji dla wszystkich – śmieje się Anna Naszewska, właścicielka wspomnianej „Kury Domowej”. – Rodziny z dziećmi to klienci specyficzni i żeby stworzyć miejsce, w którym zarówno oni, jak i inni goście będą czuli się dobrze, trzeba dokładnie poznać ich potrzeby – tłumaczy zdroworozsądkowo. A ja zastanawiam się, dlaczego do tej pory stronami w debacie pod tytułem „Dzieci w restauracji – za i przeciw” byli z jednej strony broniący ciszy obiadowej jak niepodległości bezdzietni, a z drugiej bezkrytycznie przyjmujący wszelkie zachowania swoich pociech rodzice. Być może, aby pogodzić interesy obu tych grup, wystarczy „problem” obejrzeć od kuchni?

– Otwierając restaurację wiedzieliśmy, że musi to być miejsce przyjazne dzieciom – mówi Dorota Dobrowolska-Na Nagara, moja druga rozmówczyni, właścicielka tajskiej restauracji Basil & Lime. Zarówno ona, jak i Anna Naszewska z „Kury” zdawały sobie sprawę, że dziecko w restauracji to nie lada wyzwanie. – Kiedy zostaje się rodzicem, perspektywa w wielu kwestiach zmienia się o 180 stopni. Wyjścia do restauracji nie są tu wyjątkiem – mówi, dodając, że na przestrzeni kilkunastu ostatnich lat zarówno mamy, jaki tatusiowie zaczęli kategorycznie odmawiać zamykania się z dzieckiem w czterech ścianach.

W „Kurze” regularnie bywają już noworodki, co nikogo z obsługi nie dziwi. – Świeżo upieczeni rodzice nie pójdą do każdej restauracji, bo nie ma tam odpowiedniego wyposażenia. Z drugiej strony w dzisiejszych czasach wyjście z dzieckiem przestało być traktowane jak wyprawa na koniec świata – tłumaczy restauratorka.

– W Warszawie można znaleźć wiele miejsc, w których rodzice z małymi dziećmi będą czuli się dobrze – mówi Dorota Dobrowolska-Na Nagara, dodając jednak, że w dużej liczbie z nich zdarzają się niedociągnięcia, na przykład jeśli chodzi o higienę: – Zabawki czy krzesełka nie zawsze są utrzymywane w czystości – tłumaczy.

Dostosowanie restauracji do wymogów najmłodszych to jedno, ale jak zapewnia restauratorka, sprawa komplikuje się jeszcze bardziej, kiedy przede wszystkim chce się stworzyć miejsce oferujące autentyczną tajską kuchnię. – To, że jesteśmy restauracją tajską i jednocześnie przyjazną dzieciom, jest niezwykle rzadko spotykane. Stworzenie miejsca z kuchnią bardziej „rodzinną” (np. polską, włoską, pizzerie) to jedno, ale przekonanie gości, że choć jesteśmy przyjaźni dzieciom, to nasza kuchnia jest nadal autentycznie tajska, nie jest łatwe – przekonuje Dorota Dobrowolska-Na Nagara.

O co musi zadbać restaurator porywający się na dostosowanie przestrzeni do wymagań najmłodszych? Przede wszystkim traktować ich poważnie. Apetyt związany z wyjściami na miasto rośnie nie tylko wśród dorosłych, a właściciel knajpy, który nadal wierzy, że spokój swój i pozostałych gości kupi sobie, stawiając w kątku ikeowskie krzesełko typu „mammut”, szybko się sparzy. W najlepszym wypadku letnią zupą, wytrąconą z rąk kelnera, który nierozważnie wtargnie na tor zorganizowanej naprędce międzystolikowej formuły jeden. Nieprawdą jest bowiem, że dzieci w restauracji się nudzą – wręcz przeciwnie. Inną kwestią jest jednak to, czy swoje animatorskie zapędy będą w stanie zrealizować bez strat w porcelanie.

Restauratorki przekonują, że do tematu zabawy najlepiej podejść biznesowo. – W naszej restauracji 17 m2 przeznaczyliśmy na przeszkloną salę zabaw. Wielu właścicieli powiedziałoby, że to mało opłacalne posunięcie: nie ma stolików, nie ma zarobku. My wiemy, że taka prosta zależność nie istnieje, a na zysk składa się również komfort i zadowolenie klientów – przekonuje Anna Naszewska, a Dorota Dobrowolska-Na Nagara dodaje, że w specjalnie wydzielonej przestrzeni można urządzać zabawy tematyczne i z pomocą animatorów skutecznie zająć uwagę najmłodszych, znudzonych tym, że mama i tata „tak dłuuugo jedzą”. Rodzic syty, dziecko całe, a i gość bezdzietny, wobec dzieci „zamkniętych” w szklanym pomieszczeniu, nie ma się na co poskarżyć.

Zabawa zabawą, ale do restauracji, niezależnie od wieku, chodzi się zjeść. Pytanie, czy mały smakosz spożywać posiłek w wyznaczonej porze i okolicznościach zechce, spędza sen z powiek głównie... rodzicom. Choć restauratorki bez mrugnięcia okiem dostosowują „dorosłe” dania do potrzeb najwybredniejszych najmłodszych, to zdarza się, że dziecięcym menu bardziej zainteresowani są właśnie, nieco nadopiekuńczy, mama lub tata.

– Niektórzy rodzice dokładnie wiedzą, co ich dziecko chciałoby zjeść. Zachęcamy jednak do eksperymentów, bo z doświadczenia wiemy, że nie wszystkie dzieci boją się nowych smaków. Ostatnio furorę zrobił u nas chłopiec, który zażyczył sobie „dorosłe”, dość pikantne curry. Nie bał się on, nie bali się rodzice, talerz wrócił pusty – śmieje się Dorota Dobrowolska-Na Nagara, a Anna Naszewska dorzuca przykład ze swojego podwórka: – Ostatnio 13-latek zamówił kaczkę. Były też dzieci, które pasjami wcinały zupę rybną – wylicza.

Oczywiście, nie każde dziecko ma duszę kulinarnego eksperymentatora. I o ile wielkość porcji czy poziom ostrości dań restauratorki ochoczo dostosowują do preferencji najmłodszych, o tyle jest jeden dodatek, na którego wspomnienie obie ciężko wzdychają. – Frytki… no niestety... – słyszę od Doroty Dobrowolskiej-Na Nagara. – Podajemy, jasne – dodaje Anna Naszewska. – Tłumaczymy sobie, że to coś, czego dzieciaki nie jedzą na co dzień w domu, tylko w restauracji, od święta. Nie boimy się jednak próbować „nawracać” klientów, na przykład na niedoceniane jeszcze do niedawna kasze – zaznacza.

Należy pamiętać, że zamawianie nowych, nieznanych potraw to świetna zabawa, która kończy się mniej więcej wtedy, kiedy pani kelnerka odejdzie od stolika. I jeśli nie wróci do niego w miarę szybko z parującym talerzem, to będzie płacz. Wtedy nawet dwie miski frytek nie pomogą. – Najpierw zamawiamy dla dziecka, kropka – mówią jednym głosem restauratorki.

– Restauracja to miejsce publiczne – uśmiecham się, kiedy Anna Naszewska wypowiada te słowa. Oznacza to bowiem, że rodzice, którzy z jednakowym uwielbieniem podziwiają zarówno pociechę, która potulnie wcina szpinak, co małego łobuziaka ochoczo stawiającego kleksy z pomidorówki na białym obrusie, wcale mi się nie przyśnili.

– Nie boimy się zwracać uwagi ani dzieciom, ani rodzicom. Z drugiej strony – dzieci traktujemy jak partnerów, jednocześnie mając na uwadze inne znajdujące się w restauracji osoby. Jeśli nawzajem będziemy na siebie uważać, unikniemy konfliktów. Proste – tłumaczy Anna Naszewska.

– Reagujemy przede wszystkim w kwestiach bezpieczeństwa – dodaje Dorota Dobrowolska-Na Nagara. Są miejsca, gdzie dzieci kategorycznie nie mają wstępu, na przykład za bar. Rodzice muszą zdawać sobie sprawę, że wyznaczenie takich stref „buforowych” jest potrzebne, aby nikomu nie stała się krzywda – mówi. – Jako restauratorom zależy nam na znalezieniu złotego środka – dodaje. Jak widać przy odrobinie wysiłku i zrozumienia, jest to wykonalne.