Albo to pokochasz, albo znienawidzisz... Sprawdzamy, czy w tym roku warto wpaść na Jarmark Św. Dominika w Gdańsku

Przełom lipca i sierpnia to od dziesiątek lat urlopowy szczyt dla mieszkańców Gdańska. Dziś właśnie wtedy gdańszczanie robią największe korki na autostradowych bramkach i tłok na lotnisku, dawniej drzwiami i oknami walili w tym czasie do pociągów i PKS-ów. Dlaczego? Jeden z głównych powodów to "tradycja", według której wielu mieszkańców ucieka z miasta, gdy klucze do niego przejmują kupcy. Bo tych hałaśliwych tłumów, korków w centrum i wszechobecnego kiczu nie da się wytrzymać.

Na wieść o tym wydarzeniu do Gdańska ściągać zaczęły tłumy kupców, kuglarzy i ciekawych świata podróżników z tamtych czasów. W najlepszych latach średniowiecza, czy renesansu w gdańskim porcie pojawiało się na jarmark nawet kilkaset okrętów handlowych. A jego główną atrakcją pozahandlową była wizyta króla. I tak historia powtarzała się prawie co roku.

Gdański jarmark zapisał się w historii biznesu jako miejsce, gdzie handlowano bursztynem, kaszubskimi przetworami, wędzoną rybą i ceramiką, szkłem z Czech, dywanami z Azji, czy ekskluzywnymi tkaninami z Wysp Brytyjskich. W tym roku trwa teoretycznie 756. edycja kupieckiego święta, ale to nie do końca prawda, bo spore przerwy w tej historii konieczne były ze względu na wojny światowe i najmroczniejsze czasy komunistycznego reżimu.

Jarmarczny gwar na gdańskie Główne Miasto powrócił dopiero za czasów Edwarda Gierka. Wtedy, gdy w większości stanowił tzw. pchli targ, miewał jeszcze coś z dawnego klimatu. W okresie przemian ustrojowych coraz bardziej stawał się natomiast oknem na Zachód, przez które dało radę kupić rzeczy, których próżno było szukać na półkach polskich sklepów. Tu swoje pierwsze kroki stawiali potem w latach 90-tych Polacy uczący się kapitalizmu i biznesu.

I wtedy do imprezy według tradycji mającej uświetniać odpust z okazji wspomnienia Św. Dominika przykleił się kicz. Panował przez całe lata 80-te i 90-te, ale z czasem Polacy okrzepli i się w wielu miejscach się z nim pożegnali. Ale nie na Jarmarku dominikańskim...

Ale żeby to wszystko wypatrzeć trzeba naprawdę się postarać. Potrzebna też duża cierpliwość, by tymi jarmarcznymi perełkami cieszyć się bez frustracji otaczającą panoramą. Czyli zalewem tandety, bezsensownej drożyzny i "kapitalistycznej wolności" rozumianej w najgorszy z możliwych sposobów.

Ciekawy klimat panuje też na Szerokiej, gdzie jak zawsze czekają handlarze tekstyliami. Dwadzieścia lat temu w ich ofercie królowały ortalionowe dresy i skórzane kurtki. W czasach, gdy na polskich listach przebojów królowała Metallica, Guns'n'Roses, Hey, czy Wilki z przebojami z pierwszych płyt, kolejki ustawiały się tu po naszywki i czarne bluzy z ulubionymi zespołami. Dziś hitem jest oczywiście odzież patriotyczna. Bluzo-zbroi nie ma, ale coś ze znakiem Polski Walczącej na każdą okazję znajdzie się bez problemu. Ale te ceny... Dwu, jeśli nie trzykrotnie wyższe od tych w sklepach internetowych oferujących identyczny asortyment.

Oto już kilka dni temu zapytaliśmy Wydział Promocji, Informacji i Komunikacji Społecznej Urzędu Miejskiego w Gdańsku. Do dziś nie doczekaliśmy się odpowiedzi, ale to milczenie zdaje się być niezwykle wymowne...