Snowden - zdrajca czy bohater? Film Olivera Stone'a daje tylko jedną (niewyraźną) odpowiedź

Snowdena poznajemy jako zapuszczonego faceta z kostką Rubika w dłoni. Takiego poznają go też dokumentalistka Laura Poitars (autorka oscarowego "Citizenfour") i dziennikarz Glenn Greenwald. Cała trójka spotyka się w centrum handlowym w Hong Kongu. Potem miejscem ich rozmów, do których włączy się jeszcze Ewen MacAskill, będzie hotelowy pokój. Stamtąd reżyser przeniesie nas w czasie i przestrzeni, byśmy zrozumieli jak to się stało, że wielki patriota, zaciekle broniący administracji George'a Busha, kończy jako wróg publiczny.

Mamy niby zgrabnie prowadzoną historię - niby, bo prowadzoną pozornie. Bo co po rekonstrukcji ścieżki kariery Snowdena, jeśli brak przy tym emocji, wyjaśnień? Pobudki głównego bohatera są ledwo zasygnalizowane, metamorfoza jaką przechodzi w CIA na dobrą sprawę sprowadza się do zbliżeń na twarz wygiętą w zdziwieniu lub szoku. Dobrze jednak, że chociaż je widać. To zasługa Josepha Gordona-Levitta, który Snowdena momentami godnie uczłowiecza.

Te momenty są bardziej interesujące, niż kolejne sekundy przed komputerem. Levitt uwydatnia cechy osoby z jednej strony oddanej pracy, z drugiej sfrustrowanej nią i w depresji. W duecie z Shailene Woodley, grającą jego wierną dziewczynę – Lindsay Mills, takiego chce się go nawet bardziej oglądać.

Generalnie relacje Snowdena z ważnymi dla niego ludźmi stanowią w filmie "mięso". Np. z szefem i mentorem, fascynującym, opiekuńczym początkowo, wreszcie niemal demonicznym ( sceną w sali konferencyjnej, podczas rozmowy wideo Rhys Ifans przeszedł samego siebie). Ale nie o to tylko chyba chodziło. Głównym paliwem winny być pobudki młodego "hakera", jak ochrzcił Amerykanina Barack Obama.

Problemem "Snowdena" jest spłycenie fascynującej osobowości, wspaniałej historii, której był centrum. Brakuje odpowiedzi na pytanie: jak Edward przeszedł z punktu A do Z. Naprawdę, nie po łebkach. Gordon-Levitt starał się jak mógł, ale z pustego, tu bardziej pół pełnego, i Salomon nie naleje.

Stone postawił na kino wzniosłe, mówiące, co jest dobre, a co złe, nie dając myśleć odbiorcy. Mamy więc odpowiednią muzykę, powiewającą na wietrze flagę, okropny rząd i jedynego sprawiedliwego, który otoczony "swoimi" zgrywa na kartę pamięci najbardziej tajne informacje, a potem za przyzwoleniem kumpla chowa ją do kostki Rubika.