"Ideologia ponad wszystko, a cała ideologia to ja". Oto najważniejsze, co Kaczyński powiedział nam w głośnym wywiadzie

A jak uczy historia, oprócz gniewu i bezkompromisowości, nieodłącznym elementem każdej rewolucji jest jasno określona ideologia. Coś, co funkcjonariuszom rewolucji pozwala co rano jakoś patrzeć w lustro, a ich sympatykom wierzyć, że uczestniczą w czymś więcej niż zwykła zmiana stołków. Tak działali za czasów Robespierre'a, później za Lenina, teraz to działa za Kaczyńskiego i sprawdzi się w przyszłości jeszcze wiele razy.

Pewną nowością, którą Jarosław Kaczyński dokłada do rewolucyjnych schematów od siebie jest jednak fakt, iż on nie tylko jest tym, kto ideologię tworzy i ją tłumaczy. To on jest całą ideologią. Bo w tym przypadku kult wodza to mało powiedziane... I rozmowa z Reutersem dobitnie pokazuje, że prezes PiS świetnie zdaje sobie z tego sprawę.

Jaka dokładnie jest ta wizja? Tego nie dowiedzieliśmy się przez ponad 15 lat istnienia PiS, kilka maratonów kampanii wyborczych, ani nie dowiadujemy się dziś. Bo nie ma to dla niego żadnego znaczenia. Jedyną ideologią, którą Jarosław Kaczyński ma do zaproponowania jest on sam. W słowach "moja wizja Polski". Gradacja ich znaczenia jest dokładnie taka, jak ich kolejność. Najważniejsze, że to wymyślił Kaczyński. Co wymyślił, ma drugorzędne znaczenie. Polska? Nie ma znaczenia prawie żadnego.

W skrócie, z najnowszego wywiadu z ust samego prezesa dostaliśmy dowody na to, że świetnie zdaje sobie sprawę z tego, iż jego pozycją i niewiarygodnym wpływem na ludzi stoją przede wszystkim wielkie emocje, a nie konkretne czyny. Niezłomne poszukiwanie "układu", później budowanie mitu smoleńskiego, a dzisiaj opowieści o krainie mlekiem i miodem płynącej za sprawą przelewów z opieki społecznej i bez konieczności dbania o gospodarkę wcale nie są prostymi receptami na sukces, jak twierdzi wielu. W tym głównie przeciwnicy PiS.

– Dla niego jestem w PiS, bo wiem, że to wielki patriota, który dobro polski ma na najważniejszym miejscu. To jest najważniejsza rzecz w jego życiu – mówił Marek Suski. – Jarosław Kaczyński w wizjonerski sposób zobaczył, że to się może udać, że Duda może wygrać. To największa iluminacja ostatnich 10 lat – wychwalał prezesa Jacek Kurski. – Pokazał wielu z nas, że można na politykę patrzeć inaczej – tylko nie można się bać. Jest dla mnie nauczycielem trudnej sztuki, jaką jest polityka –stwierdziła Beata Szydło. O tym, jak prezesa Kaczyńskiego ubóstwiają sympatyzujące z PiS media i jak traktują go wyborcy, nie trzeba przypominać.

We wspomnianej analizie porównującej ekipę "dobrej zmiany" do sekty zacytowano też badania antropolożki Moniki Milewskiej, która w swoich pracach diagnozowała m.in. to, jak i dlaczego funkcjonuje rosyjska wersja "dobrej zmiany", którą już prawie od dwóch dekad buduje Władimir Putin. Z badań o tego typu przywódcach (wspomniana badaczka sięga w analizie aż do czasów antycznych) wynika, że im dłużej i z większym powodzeniem sprawują oni władze, tym mocniej sami zaczynają wierzyć w obraz kogoś nadzwyczajnego, który wykreowali w oczach podwładnych i obywateli. Potem jest niestety jeszcze jeden etap. To... utrata kontaktu z rzeczywistością.

Jak pokazują sondażowe słupki, Jarosław Kaczyński od tego momentu jest chyba jeszcze bardzo daleko i nadal świetnie czuje wyborców. Podobnie jest z partią, którą przeprowadził bez większych sporów i podziałów przez najpotężniejszy kryzys parlamentarny, jaki mieliśmy w III RP.

Jednak, jak długo będzie w stanie utrzymać swoją nadzwyczajność? Czy znudzenie rewolucją nastąpi szybciej niż odrealnienie jej przywódcy? Oby tak się stało, bo historia uczy, że alternatywny scenariusz jest zawsze najbardziej kosztowny nie dla tego, kto się odrealnił sprawując władzę, a tych, którzy kontakt z rzeczywistością stracili, gdy pozwolili mu rządzić.