Nawet geniusz sam się nie wychowa - rodzice utalentowanych dzieci popełniają kilka podstawowych błędów

Jeśli więc podejrzymy, jak nasze dziecko przegląda podręcznik do matematyki z zapałem godnym komiksu, albo częściej niż na naszych nerwach, gra na domowym fortepianie czas na kolejny krok: weryfikację talentu. To, czy jego skala przekracza ogólnie przyjęte normy, pomogą nam zweryfikować specjaliści. - Zaprowadźmy dziecko do szkoły muzycznej, czy do ogniska artystycznego. Za pomocą odpowiednich testów można będzie można wtedy określić, czy rzeczywiście posiada ono wybitne zdolności w danej dziedzinie - proponuje psycholog.

Brak “stwierdzonego” talentu nie powinien być jednak powodem, dla którego schowamy przed dzieckiem kredki i zaczniemy podtykać mu pod nos książki. - Iloraz inteligencji, czy wyjątkowe zdolności, to tylko pewien potencjał. Uczestniczenie w zajęciach, dzięki którym będziemy się rozwijać, zawsze jest korzystne. Każdy może uczyć się muzyki, każdy może uczyć się rysunku i, co najważniejsze, nawet się go nauczyć. Twierdzenie, że muzyka jest tylko dla muzykalnych, a plastyka tylko dla uzdolnionych plastycznie nie ma racji bytu - przekonuje psycholog.

Talent talentem, ale bez pracy kołaczy nie napieką nawet najwybitniejsi. Rozwijanie umiejętności, zarówno tych wrodzonych, jak i nabytych, wymaga pracy.

Obawy, że stosując system nagród zamiast wirtuoza skrzypiec wychowamy małego materialistę ma wielu rodziców. Psycholog uspokaja, że to nie prawda: - Wystarczy popatrzeć na siebie: my też nie zawsze mam ochotę wykonywać naszą pracę, nawet jeśli na ogół uważamy, że jest fascynująca. Perspektywa nagrody motywuje nas jednak do działania. Oczywiście, nie jest to gratyfikacja natychmiastowa, bo w dorosłym życiu znamy już pojęcie “nagrody odroczonej”, czyli jesteśmy w stanie zaakceptować fakt, że otrzymamy ją dopiero kiedy osiągniemy pewien poziom biegłości w danej dziedzinie - tłumaczy psycholog.

- Przestrzegam rodziców przed przestymulowaniem dzieci, obarczaniem ilością obowiązków, których nie są w stanie udźwignąć. Jeśli dziecko po przyjściu do domu dosłownie pada na twarz, nie ma czasu na nawiązywaniu kontaktów z rówieśnikami, na zabawę - oznacza to, że przesadzamy - tłumaczy psycholog.

- Intelekt sam się będzie stymulował. Trzeba przypilnować, żeby dziecko miało czas wyjść na rower, pobiegać po podwórku. Jeśli te aspekty rozwoju dziecka zaniedbamy, za kilka lat może się okazać, że wychowaliśmy młodego człowieka z wielką głowa, ale małym serduszkiem i chucherkowatym ciałkiem - przekonuje.