Mlaskanie, siorbanie i gwizdanie to dopiero początek... 5 zachowań innych, których nie znosi każdy, bez wyjątku

Jak wynika z opisu książki "Co nas drażni, co nas wkurza", z którego pochodzi cytowany fragment, denerwujące doznania łączą się z reakcjami awersyjnymi wykształconymi w toku ewolucji po to, by utrzymać nas przy życiu. To, co nas tak denerwuje kojarzy nam się z czymś, czego organizm każe nam unikać, dlatego tak gwałtownie reaguje gniewem. "To kwestia pomylonej tożsamości – nie potrafimy rozróżnić prawdziwego zagrożenia od czegoś, co je naśladuje", czytamy. Chodzi najczęściej o dźwięki: paznokci na tablicy, kruszonego styropianu. Jednak istnieje kilka innych sytuacji, które wyprowadzają z równowagi również skutecznie niemal każdego. Oto 5 zachowań innych ludzi, których nie znosimy nie tylko ze względu na brak kultury.

Dolegliwość, której nazwa pochodzi od dwóch słów: misos, czyli nienawiść i phone, czyli dźwięk, polega na nadwrażliwości na odgłosy. I to najczęściej te wydawne przez naszych bliskich... Chrząkanie, mlaskanie, chrapanie, pociąganie nosem, a nawet głośne oddychanie może osobę chorą na mizofonię doprowadzić do wybuchu nieposkromionej złości. Chęć ucieczki za wszelką cenę od drażniących dźwięków jest wówczas najsilniejsza, dlatego przez mizofonię rozpadają się związki.

Diagnoza i terapia to wielkie wyzwanie. Lekarz musi najpierw wykluczyć chorobę dwubiegunową, zaburzenia lękowe, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne oraz hiperakuzję, czyli nadwrażliwość na większość, a nie tylko poszczególne dźwięki. Choć brzmi to jak lekka przesada czy szaleństwo, mizofonikom żyje się naprawdę ciężko i współczujemy, jeśli denerwujące cię mlaskanie nie jest wynikiem tego, jak dużą wagę przykładasz do kultury osobistej otaczających cię osób. Wielu mizofoników izoluje się od świata, nie jada na mieście, ani z rodziną, a swoim towarzyszom zakazuje nawet jedzenia jabłek w ich obecności. Ten trzask odłamującego się miąższu...

Jak pisze Marta Witkowska w portalu Hello Zdrowie, niedotykalskość może być po prostu efektem specyficznego rozmieszczenia receptorów na naszej skórze, która jako jedyna tak naprawdę chroni nas przed światem zewnętrznym. "Receptorów dotyku i ucisku w skórze jest ok. 500 tys. To całkiem sporo, choć na odbiór bodźców wpływa też wrażenie z receptorów temperatury, bólu oraz grubość skóry. A ta jest różna, zależnie od miejsca, i liczy sobie od 0,5 mm do nawet 5 mm!(...) skóra zbiera wszystko to, co dzieje się na powierzchni ciała. To jedna z jej głównych funkcji. Oprócz czucia powierzchniowego dotyk dociera też głębiej - do receptorów mięśni i stawów, gdzie powiązany jest z ruchem i silniejszym naciskiem. Wszystkie te impulsy trafiają do pierwszorzędowej kory czuciowej mózgu, gdzie podlegają wstępnej analizie, po czym trafiają do innych obszarów mózgu", pisze dziennikarka. Wniosek? Możliwości interpretacji i odczuć w wyniku zwykłego poklepania po plecach może być naprawdę wiele, a przyczyna tej różnorodności może leżeć w naszej fizjologii.

Do wyjaśnienia przyczyn niedotykalskości warto dodać też uwarunkowania społeczno-kulturalne (nie w każdym środowisku "normalne" są buziaki na przywitanie z nieznajomym) oraz zwyczajną nadwrażliwość na dotyk, która zaliczana jest do sensoryzmów, czyli zaburzeń funkcjonowania mózgu. Nie należy się ich jednak obawiać – ich rodzajów jest tak wiele, że u każdego coś się znajdzie. Na przeciwnym biegunie jest niedowrażliwość, którą cechowała się bohaterka filmu "Amelia" – stąd jej zamiłowanie do zanurzania dłoni w worku z fasolą.