Subkultury nieodłącznie wiążą się z muzyką... i młodością. Z wiekiem bunt i potrzeba przynależności do pewnej grupy, ustępuje miejsca dorosłej codzienności - "bo tak nie wypada". Skórzane kurtki z ćwiekami wieszamy na kołku, a z szafy wyciągamy marynarkę. Deskorolkę odkładamy na półkę, a w rękach trzymamy uchwyt wózka dziecięcego. Są jednak osoby, które na przekór wszystkiemu, łączą te dwa światy.
Nie tak łatwo jest znaleźć "wiekową" osobę związaną z popularną subkulturą. U większości to przechodzi z czasem - zwłaszcza wtedy, gdy się ma już trójkę z przodu. Czasem też po prostu trend przemija - tak było w przypadku niezwykle popularnej kilka lat temu mody emo. Niemniej jednak, nadal na ulicy możemy spotkać wiele osób, które wyróżniają się z tłumu. To nie są osoby, które przebierają się od święta tj. na imprezę, ale po prostu mają taki styl cały rok. Od razu nasuwa się pytanie: dlaczego?
Depeszowcy to subkultura wyjątkowa, bo przypomina... kiboli-pacyfistów. Jest związana tylko z jednym zespołem: Depeche Mode i jest bardzo liczna w naszym kraju. Co się stanie jak się rozpadnie? – Będziemy jeszcze bardziej "oddani" sprawie – śmieje się Robert.
– Dlaczego nie wyrosłem? To dobre pytanie. Po prostu podoba mi się taki styl bycia, a nawet życia. Według mnie członkowie Depeche Mode mają świetny gust co do ubioru, a kiedyś co do fryzur. Zawsze mi imponował ich wygląd oraz styl uprawianej muzyki. Do tego dochodzi ciągły kontakt z miłośnikami zespołu i robienie dla nich imprez, nie wypada najnormalniej w świecie wyglądać "normalnie" przy nich – tłumaczy.
Depeszowca czasem trudno odróżnić od np. metalowca, który słucha zupełnie innej muzyki. Ogólnie panuje moda na ubieranie się na czarno i style się zacierają. Depesze wyróżniają się przede wszystkim krótką, nażelowaną fryzurą. – Noszę na ogół czarne stroje i fryzurę "na kwadrat", ale w obecnych czasach nie trzeba być depeszowcem żeby też tak wyglądać. Również samo bycie zagorzałym fanem Depeche Mode w niczym mnie, ani moim bliskim nie przeszkadza – zapewnia Robert.
Prawdziwych emo już nie ma - bardzo szybko skończyła się moda. Prędzej zauważymy na ulicy hippisa niż kogoś z czarną grzywką, w rurkach i trampach w szachownicę. – W okolicach 2008 roku wizerunek emo, choć mroczny, był bardzo krzykliwy. Natapirowane czarne włosy, grzywki, czarna kredka na powiece, mroczne ubrania z ćwiekami i czaszkami. Do tego jeszcze koniecznie kolczyk w wardze. Dziś taki wygląd by już raczej nie przeszedł i ludzie (w tym ja) zostają po prostu przy czarnych ubraniach i tatuażach – mówi Iza. To bardzo młoda i krótko "żyjąca" subkultura, która raczej już nie powróci pod względem ubioru. Jednak smutni ludzie byli, są i będą.
Iza zaczęła się ubierać jak emo mając zaledwie 13 lat. – Przechodziłam w życiu bardzo trudny okres - brak akceptacji rówieśników w szkole, dzieciaki były wredne, więc uciekłam do Internetu i tak odkryłam coś, z czym mogłam się identyfikować. Za tym poszło odkrywanie muzyki screamo, stylu ubierania się, poznawanie nowych ludzi. Dodało mi to pewności siebie, poczułam, że gdzieś jednak pasuję – dodaje.
– Przynależność do subkultury nie utrudnia mi życia między innymi dlatego, że branża kreatywna, w której pracuję jest szczególnie otwarta na ludzi o wyróżniającym się wyglądzie i charakterze – mówi Iza. Dużo członków subkultur pozostaje indywidualistami i zakłada własną firmę.
Goci groźnie wyglądają, są kojarzeni z satanizmem i pożeraniem kotów, ale to tylko zmyślone stereotypy. – Styl gotycki ma tyle odłamów, że wrzucenie tego wszystkiego do jednego wora, byłoby po prostu niesprawiedliwe. Dla jednych charakterystyczny będzie blady makijaż i wiktoriańskie suknie. Dla kogo innego kolorowe cyber-loki i gorset z lateksu. Jeszcze inny może powiedzieć, że pastelowa falbaniasta sukienka i wielka kokarda we włosach. Nie da się tego jednoznacznie określić – wylicza Magda.
Mroczni fani stylu gotyckiego a la filmy Tima Burtona czy zespołu The Cure wyróżniają się z tłumu. Od metali różnią się większą frywolnością w ubiorze. – Ludzie reagują różnie - jedni potrafią być zafascynowani butami na wysokiej platformie, inni z kolei rzucają krzywe spojrzenia i niemiłe komentarze widząc "obrożę" na szyi. Wszystko zależy od tego na kogo się natrafi – mówi 27-latka. – Nie potrafię z tego wyrosnąć - jest to część mnie. Identyfikuję się z tym ubiorem i nie potrafię z niego zrezygnować "bo tak", albo "bo komuś się nie podoba". Myślę, że gdybym nagle przestała ubierać się jak dotychczas, to nie tylko ja poczułabym się niekomfortowo, ale również ludzie którzy do tego przywykli.
Tymek nie przyznaje się otwarcie do bycia hiphopowcem. Zresztą czy można nim być nie rapując, czy nie malując graffiti? Ubiór się zgadza - z nieodłączną czapką z daszkiem na czele (a raczej czole). – Z mojej perspektywy wyrosłem z hip-hopu. Już nie sprawdzam wszystkiego, chociaż jakoś trzymam rękę na pulsie, bo znajomi, bo ciekawość. Na koncerty zdarza mi się chodzić, ale raczej znajomych albo zagranicznych artystów. Poza tym, jak mając 27 lat nadal miałbym być „stereotypowym hiphopowcem? O to można spytać Tedego i Hirka Wronę – żartuje mój rozmówca. W sklepach króluje moda hip-hopowa, bo i cała subkultura wciąż ma się dobrze i nawet na chwilę nie została zapomniana. Ba! Już dawno weszła na salony.
Wejście do danej subkultury jest naturalne. To jak z ziarnem rzucanym na pewien grunt. – Wydaje mi się, że to się wiąże z tym, jakiej muzyki słuchasz najwięcej w tak zwanym okresie dojrzewania. To może wynikać z własnych poszukiwań albo tego co podsuną ci ziomeczki. Słuchasz sobie dużo rapu, chodzisz na koncerty, poznajesz ludzi, spędzasz z nimi czas - naturalnie kolej rzeczy. W szczególności, że w tym tak zwanym okresie dojrzewania, szukasz jakiejś akceptacji, szukasz grup, które dzielą z tobą podobne pasje – wyjaśnia. – Moja historia nie była specjalnie różna, chociaż u mnie to już się działo w okresie łatwiejszego dostępu internetu, więc też jakoś się kontaktowałem z dzieciakami współdzielącymi moje zajawki.
Wielbiciela ciężkich brzmień przestawiać nie trzeba. To subkultura, która się nie starzeje i wciąż jest żywa w naszym społeczeństwie - wystarczy przejechać się na festiwal Woodstock, by zobaczyć tam prawdziwe dinozaury metalu. – Wyrosłem z wielu innych rzeczy, z wiekiem nabrałem doświadczenia i uświadomiłem sobie, że świat jest bardziej skomplikowany, niż mi się wydawało... ale to nie powód, żebym porzucał swoje ideały czy przestawał słuchać muzyki, którą lubię – przyznaje 37-latek, który wsiąkł w subkulturę w ramach buntu w latach 90-tych.
– Podoba mi się ten styl, mam wiele wspomnień, a skoro nie muszę go zmieniać, to po co miałbym to robić? Dawniej ludzie, którzy dali się zaszczuć i ulegli presji otoczenia - najgłośniej się odcinali. Odnosiłem (i wciąż odnoszę) wrażenie, że było im po prostu wstyd, że stchórzyli i się zaprzedali. Teraz dla młodych to oznacza zupełnie co innego, to przestało być stylem życia, a stało się trendem młodzieżowym. rozstanie przychodzi dużo łatwiej – mówi Remigiusz, który przywiązał się do bycia metalem, również ze względu na to, że ciągle walczył o swoją "odmienność".
– Gdy miałem 10-11 lat, na początku lat 80., niemal każdy młody człowiek, choć trochę otwarty, otarł się o punk i nową estetykę tego typu. To był błysk! Energia! Bunt! Super muzyka, wygląd i power! Tego szuka, w sumie każdy dzieciak. Ja znalazłem w tym więcej, własną auto ekspresję, pokrewną mojemu charakterowi. Tysiące inspiracji, bogactwo nurtów, obrazy, dźwięki, projekty, akcje. Setki sposobów na aktywne życie, twórczość – tłumaczy Wiktor.
Wiktor to jeden z najstarszych, aktywnie działających punkowców w Polsce. – Nie mógłbym wyrosnąć z punku, bo nie modę wyrosnąć z siebie. Punk to nie zestaw skostniałych schematów, tak więc to wszystko zmieniało się wraz ze mną. Zawsze sam sobie wymyślałem swój punk, ni e musiałem się trzymać żadnego "dekalogu". Wraz z przyjaciółmi robiliśmy to po swojemu. Od zawsze słyszę, że punk is dead. Punk ewoluuje, nigdy nie był taki sam jak wczoraj – tłumaczy 46-latek, który nadal organizuje punkowe wydarzenia oraz śpiewa w punkowym zespole Jude.
Umiłowanie do całego świata, zwierząt, ludzi, roślin, oraz muzyki reggae. No i oczywiście dredy. Bycie rastamanem nie wiąże się tylko z samym wyglądem, ale całą filozofią - to tacy współcześni hippisi. – Myślę że w dzisiejszych czasach nie ma już jednoznaczności w tym że ktoś ma dredy to na bank jest rasta. W wyglądzie staram się zachować umiar i nie pozwalam sobie na wyuzdany strój z szacunku do siebie i swojego męża – mówi Magda.
Mąż, dzieci, praca. Nie przeszkadza to jednak w byciu rasta. – Nie wyrosłam, bo nie chciałam. Wręcz z roku na rok umacniam się w przekonaniu, że to słuszna i jedyna droga dla mnie i mojego wewnętrznego rozwoju. Zarówno wyglądem jak i świadectwem swojego życia sprzeciwiam się ślepej drodze konsumpcji i braku poszanowania dla życia jako daru danego nam od Jah (skrót od Jahwe, boga rastafarian - red.) – dodaje.
A wszystko zaczęło się oczywiście od muzyki. Magda poznała reggae dzięki rodzeństwu. – Kiedy moi rówieśnicy słuchali pierwszych popowych hitów, ja słuchałam Daabu, Bakszyszu, Boba Marleya, Alpha Blondy. Mało tego - byłam z nich przepytywana. Musiałam rozumieć oraz przemyśleć teksty. Inaczej dostawałam od sióstr po głowie – śmieje się obecnie 33-letnia rastamanka i pozdrawia hasłem: one love!
Skejci różnią się od hiphopowców praktycznie tylko słuchaną muzyką i tym, że jedni uprawiają sporty ekstremalne, a drudzy rapują pod blokiem. Oba style ubierania są wciąż na topie w Polsce. – Problemy przez stylówkę to miałem w młodości, gdy ganiali nas skini i wyzywali od "brudasów". Szerokie spodnie były też krytykowane przez osoby starsze. Mówili, że "ziemniaki można tam nosić" – wspomina ze śmiechem Michał. – Teraz każdy ma wszystko gdzieś. Teraz też tak chodzę ubrany do pracy, ale przez to, że jest dobry w tym co robię, to nikt się nie czepia. Jednak jak trzeba, to też się umiem elegancko ubrać, w garnitur i te sprawy. Trzeba zachować zdrowy rozsądek.
– Ubieram się tak jak jest mi wygodnie. Nie lubię chodzić po sklepach i wybierać modnych obecnie ciuchów, a ten styl zawsze mi pasował – mówi. – Pierwsze lenary kupiłem w podstawówce. Były oczywiście bordowe. Szerokie spodnie są wygodne, ale miały też zastosowanie przy jeździe na desce czy rolkach, bo pierwsze była większa swoboda w przegubach, a po drugie: jak się upadało na rurkę, to zawsze można było naciągnąć kolana i to amortyzowało przed ciosem w krocze (śmiech) – Michał dodaje na koniec, że za skejtami nie stała żadna większa ideologia, ale praktyczność ubioru. Dlatego swego luźnego pewnie długo nie porzuci.
Nie przegap żadnej ważnej wiadomości i obserwuj nas w Google News!