„Basen Narodowy w Warszawie” – 56 tysięcy fanów. Jak stworzyć mema, który odniesie sukces [wywiad]

Samych „Basenów Narodowych w Warszawie” powstało na Facebooku 36, ale tylko jeden przebił się do świadomości mediów i Internautów. Jak stworzyć takiego mema? Jak trafić ze swoim memem na główną stronę dużych serwisów i oglądać doniesienia o nim w ogólnopolskich mediach? Cała operacja wymaga refleksu, oryginalnego podejścia do tematu i sporo szczęścia. Po szczegóły zapraszamy do wywiadu z Moniką Toporowską, założycielką fanpejdża, który po zamknięciu jednej z krakowskich dyskotek zrobił furorę w mieście, a mem zrobiony z okazji narodowej kąpieli na Stadionie Narodowym odbył drogę z jej osi czasu na stronę główną serwisów internetowych.

Zawodowym nie. Memy tworzę raczej do szuflady i bawię nimi najczęściej tylko najbliższych. Ale fakt – mam kilka popularnych memów na koncie. Ciekawym przedsięwzięciem było np. stworzenie i moderowanie fanpejdża „Schody w Kitschu”. Tworzenie mema i obserwowanie jak się rozprzestrzenia to bardzo ekscytujące doznanie.

Pytanie co nazywamy sukcesem. Sukcesem jest dla mnie stworzenie mema, który był na głównej stronie Onetu.

W takim razie kilka. Mój pierwszy mem powstał z dość zabawnego powodu. Obudziłam się kiedyś w niedzielny poranek… czyli tuż przed południem. Włączyłam komputer i zalały mnie informacje, które brzmiały mniej więcej tak: „tragedia w Kitschu” (krakowska dyskoteka zamknięta z powodu zawalenia się w niej schodów – dop. JK), „katastrofa w krakowskiej kamienicy”, „sobotnia tragedia w krakowskim klubie – są ofiary” itp. Miałam wrażenie, że wszystkie elektroniczne media o tym piszą. Weszłam na Facebooka – a tam co drugi znajomy linkował do wiadomości o „tragedii” lub miał status dotyczący wydarzenia. No więc sprawdziłam co się stało, co to za tragedia i jakie są ofiary… I dowiedziałam się, że po tej „tragedii” kilka osób ma zadrapania, jedna złamaną rękę, a tak naprawdę największą ofiarą jest strata kultowego dla wielu osób klubu – krakowskiego Kitschu. Czyli w kontekście takich nagłówków medialnych i takiego poruszenia w sieci tragedia dość niewielka.

Napisałam na swojej tablicy, trochę z przekory, ironicznego posta, że po sobotniej tragedii czekam tylko na powstanie fanpejdża „Schody w Kitschu”, aby móc składać ofiarom kondolencje. I tu po kilku minutach odezwał się do mnie kolega, który założył dla mnie (też ironicznie) taki właśnie fanpejdż!

Od razu podchwyciłam żart i zaczęłam tworzyć na nim memy oraz udostępniłam fanpejdż na własnej ścianie. I po prostu ruszyła reakcja łańcuchowa – po kilku minutach mojego linka, a zarazem fanpejdż polubiło kilkunastu znajomych, potem polubili ich znajomi, a potem – jak mniemam – znajomi tamtych. Bez większego starania ilość fanów zaczęła rosnąć z prędkością 20-30 osób na minutę!

Cała niedziela upłynęła mi na radosnej moderacji i tworzeniu memów. Do wieczora miałam czerwone, opuchnięte oczy, a fanpejdż liczył ponad 3000 fanów. Wtedy tempo zwolniło. Przez następne dwa dni przybyło troszkę ponad 500 osób, ale to było do przewidzenia – takie fanpejdże mają swoje 5 minut i umierają śmiercią naturalną. Poza tym „Schody w Kitschu” miały raczej lokalną społeczność. Ludzie, którzy polubili ten fanpage to w większości bywalcy klubu. Ich posty w większości były pełne sympatii, wiele z nich było zabawną formą gry z konwencją, była też nostalgia i zdania typu: „Gdzie my teraz będziemy imprezować…?”. Pojawiło się też kilka wpisów negatywnych, na zasadzie: „Tam tragedia, a tu sobie jaja robicie!”. Ale pisząc o tragedii ludzie wcale nie mieli na myśli „obrażeń”, jakie ponieśli imprezowicze, tylko drugą stronę medalu, o której szczerze mówiąc nie pomyślałam – np. stratę pracy, bo przecież tam pracowali barmani, ochroniarze, itp.

Przyjęłam zasadę, że każdy ma prawo się wypowiedzieć. Kasowałam tylko posty wulgarne i obraźliwe, ale było ich naprawdę niewiele. Największe moje zaskoczenie pojawiło się, gdy ktoś wrzucił na tablicę numer konta bankowego i podpisał, że to knajpa zbiera na remont. Tamten post usunęłam, ale potem pojawiały się kolejne takie cwaniackie wpisy i agitacje do różnych dziwnych akcji – generalnie fanpejdź wymknął się spod kontroli.

Może żebromemy? (śmiech). Wtedy do mnie dotarło, że minie niedziela, w poniedziałek pójdę do pracy i fanpage będzie żył swoim życiem, a takich wpisów będzie coraz więcej. Nie chciałam, żeby ktoś zbijał kasę na czyjejś naiwności i przywiązaniu do klubu. Zresztą sprawa i tak zaczynała cichnąć. Pobawiłam się, miałam swoje 5 minut, więc ukryłam „Schody w Kitschu”.

Wiem, ale tego zdecydowanie nie chciałam. Świetnie się bawiłam bawiąc innych – taki był mój cel. Byłam wtedy na weekend u rodziców i oni kompletnie nie czaili co się właśnie dzieje. Inne pokolenie. Dziś zresztą też jak powiedziałam mamie, że mój mem był na głównej Onetu, to musiałam przez kolejne 5 minut tłumaczyć co to jest mem. Po czym usłyszałam: „Acha, fajnie. A obiad jadłaś? Ciepło się ubierasz?” (śmiech).

Wracając do „Schodów…”. Zaskoczył mnie poziom dyskusji na profilu. Większość wypowiedzi była zabawna. Dużo osób tworzyło ciekawe, inteligentne wpisy i wykazywało się inwencją – na pewno więcej, niż 1% fanów „Schodów…”. W sumie 13 moich znajomych lubiło ten fanpejdż, z czego nikt nie wiedział, że to mój pomysł.

Tak. Był to też trochę mój eksperyment. Dlatego tak mnie rozbawiło, że kilka dni później moi znajomi rozmawiali o „Schodach…” i stworzonych przeze mnie memach, nie wiedząc, że stoją obok źródła… I wtedy się przyznałam (śmiech). Ale wiesz co? Wtedy jeden ze znajomych stwierdził: „Ja Cię trochę podejrzewałem!”. Pomyślałam wtedy: „Pokaż mi swój mem, a powiem Ci kim jesteś. Paulo Coelho.” (śmiech).

Tak. Mało tego. O „Schodach…” pisali na portalu Moje Miasto Kraków i na Gazecie. Ponoć mówili też o nim w telewizji, ale nie byłam tego świadkiem. Moim zdaniem w przypadku takiego fanpejdża liczy się refleks i dobry pomysł na moderację. „Schody…” przypuszczalnie były pierwsze. Zaraz potem pojawiły się inne, jak np. „Zbieramy na windę do Kitschu”, które promowały się na „Schodach…” czy „Walisz się jak schody w Kitschu”. Później powstało też mnóstwo innych fanpejdży, które nie zebrały tylu fanów, bo po prostu powstały za późno. Fanpejdż, o których mówimy, powstają jako odpowiedź na konkretne zdarzenie i w jednej chwili łapią multum fanów, ale zaraz potem umierają śmiercią naturalną: „Schody…”, „Hanka z M jak miłość nie żyje”, czy właśnie „Basen Narodowy”, który pewnie też zaraz się wypali.

Z Balotellim było tak: usiedliśmy z moim mężczyzną przed TV, czekamy na mecz, a tu bach – gadające głowy, meczu może nie być. Mijały kolejne minuty, a mecz nadal się nie rozpoczynał. I dopiero wtedy dotarło do mnie, że Stadion Narodowy zamienił się w basen narodowy, a sieć na pewno huczy od memów. Uruchomiłam laptopa i pomyślałam: „Kurde! Tu się ludzie świetnie bawią, a ja na mecz czekam? Co tam mecz!” I pierwsza moja myśl – „Balotelli, ten by i tak dał radę.” Więc rach-ciach i wrzuciłam Balotelliego z maską do nurkowania na swoją oś czasu, ale było już późno – tak jak mówiłam, liczy się odpowiedni moment, a ja największy ruch przegapiłam. Na mojej osi czasu Balotelli zebrał zaledwie 6 lajków i jedno udostępnienie, więc postanowiłam mu pomóc – wrzucić go na Kwejka i Demotywatory. Ty zgarnąłeś go ode mnie, a Onet z Demotywatorów.

I to chyba koniec historii. Albo raczej dopiero jej początek, bo jeszcze na pewno nadarzy się niejedna okazja do stworzenia mema (śmiech).

Super mem, który zawładnie wszystkimi umysłami i zapisze się w historii wszechświata (śmiech). Tak poważniej, to fajnie byłoby zrobić coś uniwersalnego. Mem, który będzie mógł podkreślać absurd różnych sytuacji. Coś jak facepalm z Kapitanem Picardem ze Star Treka.