Wojciech Zabłocki. Jego życie to historia, obok której nie można przejść obojętnie

– W roku 1957, gdy zetknęliśmy się, Wojtek był jednym z kilku głównych w Warszawie rekinów-kolekcjonerów jazzu, wówczas trudniejszego do zdobycia niż pierścień z brylantem i jedynym - przez jakiś czas - posiadaczem głośniej płyty Edith Piaff z koncertu, na którym śpiewaczka się rozpłakała – przyznał w "Szablą i piórkiem", pamiętniku Zabłockiego spisanym w 1981 roku. A wydanym rok później.

Ten trudny powojenny czas i coraz większe sukcesy szermierki na arenie międzynarodowej, dawały w kraju nadzieję. W końcu wychowani na lekturach "Ogniem i mieczem", czy "Pana Wołodyjowskiego", Polacy musieli dobrze radzić sobie z białą bronią.

– W czasie decydującego meczu z drużyną francuską, kiedy każde trafienie decydowało o zwycięstwie, trenerzy Kevey i Nawrocki na zmianę modlili się obok w kościele. Podczas gdy jeden był przy drużynie na sali, to drugi tkwił przy ołtarzu, tak żeby jednak niczego nie zaniedbać – wspomina Zabłocki walkę o mistrzostwo świata z Francją w 1954 roku. Polacy zakończyli wówczas na drugim miejscu. Drużynowo to była dla Biało-Czerwonych rzadkość, głównie bowiem wygrywali.

Wystarczyło pojawić się na szermierczych MŚ 1963, gdzie Polacy z Zabłockim w składzie w finale pokonali w Gdańsku Związek Radziecki.

– Po dwóch dniach ukazał się w Kurierze piękny artykuł […] opisujący Mistrzostwa Świata w Gdańsku, a w nim krótki wywiad z Aliną, z którego wynikało, że nie może wyjść za mnie za mąż, bo ja się jej jeszcze nie oświadczyłem! Natychmiast dostałem parę anonimowych telefonów, w których oburzeni rozmówcy żądali wyjaśnień, dlaczego jeszcze się nie oświadczyłem naszej wspaniałej aktorce Alinie Janowskiej! Doszedłem do wniosku, że to jakby sam Pan Bóg pokazał mi ręką, co powinienem zrobić. Oświadczyłem się i zostałem przyjęty – wspominał w pamiętniku Zabłocki.

– Sport zawsze mi się podobał, bo jest abstrakcyjny. Do niczego nie służy, przynajmniej bezpośrednio. Jest uczciwy. Jeśli życie jest grą, to na pewno niektórzy używają znaczonych kart. A w sporcie nie ma oszukaństwa. Nie pomogą znajomości. Ani pieniądze. Pobiegniesz szybciej - wygrasz, pobiegniesz wolniej - przegrasz – tłumaczył Zabłocki.

Równolegle z karierą sportową ukończył Architekturę na AGH w Krakowie. Szpadę zamienił na ołówki i grafity. Zaczął projektować. Obserwując otaczający świat, chcąc stworzyć coś, co będzie nie tylko wpadać w oko, ale przede wszystkim służyć.

– Nie było takiego pomieszczenia w Warszawie, w którym można by wykonać rzeźbę w całości, każde skrzydło musiało być podzielone na dwie części opracowywane osobno. […] Kilkuosobowy zespół rzeźbiarski pracował przez cały rok od rana do nocy – wspominał Zabłocki, z jakim wyzwaniem mieli do czynienia wspólnie z Zemłą i jego zespołem.

Pomnik jest do dzisiaj jednak jednym z najbardziej charakterystycznych punktów w Katowicach. Właśnie w takiej, niemal idealnie odwzorowanej wersji, jaką zaproponował Zabłocki. Jako architekt zaprojektował również m.in. salę gier Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie (przy ul. Marymonckiej).

Historia w pewnym stopniu zatoczyła koło. Igrzysk nie udało się zrealizować, ale kilka pomysłów, na czele z dużą sportową imprezą w 2012 roku, rzeczywiście wyszło. Choć to raczej przypadek terminowy, że piłkarskie ME 2012 w Polsce i na Ukrainie, pokryły się z wizją jeszcze z lat 90. XX wieku.

– Jestem tak dobrze zorganizowany, że wiele osób widzi w tym podstawę moich sukcesów. Wymyślenie i zastosowanie sposobu własnej organizacji nie było łatwe, bo naturę mam bałaganiarza. Jest to więc organizacja wymyślona, a nie naturalna, żaden dar niebios, tylko wewnętrzny przymus. Ale liczą się wyniki – szczerze mówił o sobie.

Zabłocki potrafił jednak malować słowem.

I takim należy go pamiętać. Choć z pozoru zwyczajnym, zupełnie niezwykłym. Mającym przy tym piękne życie. Z radością, którą podzielił się z innymi, czy to poprzez wyniki sportowe, czy też swój architektoniczny zmysł.