Ekonomiści odpowiedzą na artykuł Rostowskiego z "Rzeczpospolitej"

- Pozostaję przy moim stanowisku, myślę, że pozostali autorzy również. "Rzeczpospolita" poprosiła nas o odpowiedź na artykuł ministra. - powiedział w rozmowie z NaTemat.pl Janusz Jankowiak, który w 2009 podpisał listy wzywający Platformę do odważniejszych reform. - Nie można odmówić ministrowi sprawności w przedstawianiu danych, ale sytuacja naszej gospodarki nie jest tak dobra jak rysuje ją Rostowski. Wydaje mi się, że ta strategi długiego marszu została stworzona post factum. - ocenia główny ekonomista Polskiej Rady Biznesu.

Przypomnijmy, pod koniec 2009 roku, kiedy świat pogrążał się w kryzysie gospodarczym dziesiątka znanych ekonomistów napisała list. Wezwała w nim ministra finansów do jak najszybszej reformy systemu emerytalnego, systemu opieki zdrowotnej, reformy finansów publicznych i przyspieszenia prywatyzacji.

Współautorka tego listu Agnieszka Chłoń-Domińczak mówi NaTemat.pl, że reformy wprowadzane są zbyt wolno. - Gdyby nasze propozycje weszły w życie wcześniej, mielibyśmy już dzisiaj lepszą sytuację, uniknęlibyśmy może zmiany w systemie emerytalnym. To dobrze, że Premier Donald Tusk zapowiedział reformy i będzie je wprowadzał, bo one są rzeczywiście konieczne. Skutki naszych propozycji można ocenić dopiero w dłuższej perspektywie, za kilkanaście lat. - stwierdza była wiceminister pracy w rządzie PO-PSL. - Finanse publiczne naszego kraju nadal nie są zrównoważone - podsumowuje ekonomistka.

- Projekt PO - zdefiniowany przez Donalda Tuska - zawsze pomyślany był na co najmniej dwie kadencje. Chcieliśmy się odciąć od "reformatorskiego efektu jo-jo", na który cierpiała polska polityka gospodarcza od 20 lat - stwierdza w artykule "Do przyjaciół ekonomistów" Jacek Rostowski. Uzasadnia również, że radykalne reformy mogą doprowadzić do powrotu populizmu i cofnięcia wszystkich reform. Przypomina, że pomimo kryzysu gospodarczego udało się przeprowadzić kilka ważnych reform. Minister finansów uważa, że dzięki regule wydatkowej udało się ograniczyć przyrost długu publicznego. W latach 2008-2011 miała niższy przyrost długu niż 20 państw Unii.

Źródłem stosunkowo powolnego przyrostu długu jest według ministra wysoki wzrost gospodarczy, najwyższy spośród 27 państw. W wyniku tego przybyło również miejsc pracy. W latach 2007-2011 przyrost wyniósł 850 tys. Krytyce został poddany list dziesięciu znanych ekonomistów, którzy w 2009 roku domagali się głębokich reform. Jan Rostowski przypomina głęboką recesję w jakiej znalazły się kraje bałtyckie. Na Litwie PKB spadł o 5,7 procent, na Łotwie aż o 17,1 procent.

Rostowski odrzuca też zarzuty, że rząd Platformy nie spieszył się z reformami by wygrać wybory parlamentarne w 2011 roku. Według ministra plan działania rządu od początku zakładał, że druga kadencja będzie bardziej reformatorska. Oskarża opozycję i komentatorów o szerzenie propagandy kontestującej możliwość przeprowadzenia reform. Zapowiedziane reformy systemu emerytalnego (KRUS, emerytury mundurowe i górnicze) mają zapewnić naszym finansom publicznym stabilność i podnieść oceny agencji ratingowych.

W ocenie ministra wysokie podatki w Polsce to mit. Według Europejskiego Urzędu Statystycznego w 2010 roku znacznie wyższe obciążenia finansowe miało 20 państw Unii Europejskiej. Na tym tle zeszłoroczne podwyżki nie pogorszyły znacząco warunków prowadzenia biznesu, a miały przemożny wpływ na ograniczenie długu publicznego. Pojawia się też zapowiedź ich ponownego obniżenia, jeśli do 2015 roku uda się sprowadzić dług poniżej 1 procenta PKB. Na obronę swoich działań przywołuje, po raz kolejny zresztą Margaret Thatcher, brytyjską premier i przypomina, że podczas kryzysu na początku lat osiemdziesiątych Iron Lady podniosła podatki. Wtedy została skrytykowana przez 364 ekonomistów. Rostowski ocenia, że ta krytyka była chybiona a myślenie ekonomistów schematyczne.

Półrocze reform

Pierwsze sześć miesięcy tego roku ma być kluczowe dla reformatorskich planów rządu Donalda Tuska. To wtedy powinny trafić do parlamentu projekty ustaw zapowiedzianych w expose. Jeśli uda się je wprowadzić powinniśmy dobić do europejskiej średniej w połowie przyszłego dziesięciolecia. Ma to pozwolić na obniżenie deficytu i utrzymanie wysokiego tempa wzrostu gospodarczego. Ważnym aspektem będzie uniknięcie niepokojów społecznych związanych z gwałtownymi reformami.