
Przyznam szczerze, że początkowo bezceremonialnie zlekceważyłem A35 AMG. Myślałem, że to najzwyklejsza klasa A z podkręconym za pomocą odpowiedniego programu silnikiem i doklejonym znaczkiem dywizji z Affalterbach – ot taki sprytny zabieg marketingowy. Już pierwszy kontakt mojego zadka z kubełkowym fotelem AMG dał mi jasno do zrozumienia, że się myliłem.
Zapadnąwszy się nisko w sportowe siedzisko, cofnąłem się w czasie do okresu, gdy motoryzacyjnym wymiarem mojego życia rządziły hot-hatche. Posiadałem takie ikony (chyba tak już można te auta nazwać) jak Civic Type R EP3 czy Peugeot 106 GTI.
Ten ostatni ważył mniej niż tonę, napędzało go niemal 120 koni mechanicznych i nie miał nawet ABS. To był najbardziej hardkorowy w swej surowości, cudownie analogowy samochód, jakim do tej pory jeździłem.

Nie wystarczy tu miejsca, aby wymienić wszystkie sportowe kompakty, którymi miałem okazję jeździć, ale powiem tak: uwielbiałem ten rodzaj aut i potrafię rozpoznać takiego szybkiego malucha w mgnieniu oka.
I właśnie to się stało, gdy odpaliłem A35 i ruszyłem w drogę – wystarczył moment, żebym wiedział z czym mam do czynienia. Oczywiście usportowiona A klasa jest samochodem z zupełnie innej planety niż 106 GTI, ale pewne niuanse się nie zmieniają.

Dzisiejszy świat sportowych kompaktów poszedł w stronę cyfrowego szaleństwa i wyżyłowanych parametrów, które częściej nadają się na tor wyścigowy niż do codziennej jazdy w miejskich korkach. A i z tym torem, to najczęściej jest podpucha, bo nadwaga, na którą cierpią dzisiejsze auta wyklucza je z poważnej jazdy wyczynowej – zostaje tylko tryb "race" jako zabawka dla chłopców w krótkich spodenkach.

A35 okazał się powrotem do korzeni i przypomnieniem, czym tak naprawdę powinien być prawilny hot-hatch. Nie chodzi o to, by mieć 500 koni pod nogą, pseudo wyścigowe tryby jazdy i głośny wydech, który brzmi jak Romet Ogar z zepsutym tłumikiem. Chodzi o czystą, nieokiełznaną radość z jazdy, rozsądne koszty utrzymania i jako taką praktyczność w codziennym ruchu miejskim.
Srebrny, a skromny

Gdyby nie kuriozalny spojler na klapie bagażnika, A35 całkiem nieźle ukrywałby swoje prawdziwe oblicze. Agresywnie nakreślony przedni zderzak i muskularne linie nadwozia wysyłają delikatny sygnał, że skrywają siłacza, ale nie mają w sobie krzykliwości osiedlowego kulturysty, który przesadził z anabolikami.

Wrażenia zmieniają się, gdy zapadasz się w głębokim kuble AMG Performance. Lubię siedzieć nisko i dawno nie byłem tak usatysfakcjonowany. Niemiecki hot hatch jest też wyjątkowo nisko zawieszony i trzeba naprawdę uważać, żeby nie obić przedniego splittera o krawężniki. No coż, mój wewnętrzny chłopiec i kierowca wyścigowy lubią to, ale mój całkiem dorosły kręgosłup już mniej. Zaznaczam jednak, że choć wsiadanie jest nieco karkołomne, to gdy już siedzimy, jest bardzo wygodnie. Te fotele to dzieło sztuki!

306 koni czystej przyjemności pod stopą
Sercem A35 jest dwulitrowa, turbodoładowana jednostka benzynowa R4, wspierana w nowszych wersjach przez dyskretny układ mild hybrid (dodający około 14 KM z instalacji elektrycznej). Łącznie kierowca ma do dyspozycji solidne 320 koni mechanicznych oraz 400 Nm momentu obrotowego.

Moc trafia na cztery koła za pośrednictwem błyskawicznie działającej, dwusprzęgłowej automatycznej skrzyni biegów AMG SPEEDSHIFT DCT. Wyniki na papierze mówią same za siebie: sprint od 0 do 100 km/h zajmuje zaledwie 4,7 sekundy, a prędkość maksymalna tradycyjnie została elektronicznie ograniczona do 250 km/h.
A35 to bardzo, ale to bardzo szybki hot-hatch, a napęd 4MATIC dodaje mu pewności w prowadzeniu bez względu na warunki panujące na drodze.

Dlaczego A35 wygrywa z A45?
Królem sportowych kompaktów w gamie Mercedesa jest A45 AMG i zapewne to było powodem mojego lekceważącego stosunku do A35 zanim odebrałem auto do testów. I tu dochodzimy do sedna sprawy. Wspomniany król to (przynajmniej na papierze) bezkompromisowy i narwany potwór o mocy przekraczającej 420 koni, który na torze ma zawstydzać droższe auta sportowe.

Mercedes AMG A35 idzie inną drogą. I właśnie tym wygrywa. Nie jest tak ostry jak jego starszy brat, ale wcale nie musi taki być! Nie udaje torowej maszyny i to jest jego największa zaleta.
Skrojony jest pod potrzeby kogoś, kto szuka emocji, ale nie chce ryzykować dyskopatią kręgosłupa po przejechaniu stu kilometrów po polskich drogach. Zawieszenie potrafi być zaskakująco komfortowe w trybie Comfort, a zarazem dawać mnóstwo pewności po przełączeniu w tryb Sport. 306 KM to w warunkach codziennej eksploatacji w zupełności wystarczająca moc.
Kumpel bez kompleksów
A35 przypomniał mi, dlaczego kiedyś tak kochałem segment hot-hatchy. To auto nie próbuje udawać wyścigówki, która po chwili męczy hałasem i twardością. Daje mnóstwo satysfakcji z jazdy, z łatwością połyka zakręty, a jednocześnie pozwala bezstresowo użytkować się na co dzień, czy to w drodze do biura, czy podczas weekendowego wypadu za miasto.

Jeśli szukasz pozerskiego auta "na tor" – szukaj dalej. A jeśli nie musisz dokładać sobie centymetrów i myślisz o hot-hatchu starej dobrej szkoły w nowoczesnym wydaniu, Mercedes-AMG A35 zasługuje na Twoją uwagę.
