Indianin George

Spotkałam kiedyś, podczas wyprawy do Ameryki Południowej Indianina.
Nie był zbyt wysoki, nie był też niski. Miał czarne włosy. Tak czarne i proste, jakby dopiero wyszedł od fryzjera.
Nie dość, że miały piękny kolor i strukturę, to jeszcze lśniły w słońcu jak wypolerowana srebrna zastawa.
Nie chciał ze mną rozmawiać, bo był uprzedzony do białych, a zwłaszcza do Polaków.
Musiałam zdobyć jego zaufanie, bo bardzo zależało mi na tym, by przywieźć do domu coś więcej niż pocztówki z zachodem słońca i kilka muszli.
Rozbiłam własnoręcznie tipi i przestawiłam się na koczowniczy tryb życia. Wyłączałam komórkę na dzień, tradycyjnie nie odpisywałam na maile, przestawałam zamawiać dania - teraz przyrządzałam je osobiście.
Jednak nic nie zdołało nagiąć mojego indiańskiego przyjaciela. Wciąż uparcie udawał, że mnie nie widzi. Próbowałam wszystkiego. Podstawiałam nogę, podrzucałam żaby i przybiegałam na ratunek.