Wielki Tydzień z Panią Galewską

Śmiechy chichy, ale naprawdę się ukazała. Chciałabym Państwu ją serdecznie polecić i przy okazji, jak mogę mówić, przybliżyć Państwu to, co w niej zawarte. Muzyka zawiera wiele szczegółów, które są przemyślane i celowe. Na płycie znajduje się 10 utworów w języku angielskim. Język wybrałam z pełną świadomością mimo, że słyszałam z wielu stron złote rady, że angielski w naszym kraju się nie sprzedaje. Pewnie tak jest, ale już piszę dlaczego angielski.

Muzyka powstała na kwartet jazzowy i wokal, z tym, że wokal miał być równoważny z instrumentami - tylko dźwięk, bez tekstu. Taki był zamysł. Pod tym kątem powstawała muzyka. Chodziło mi o przekazanie emocji i zabawę formą. Ale bez dodawania historii tekstem. Każdy mógł dopasować swoją historię do muzyki. Nie poskładało się, żeby to w takiej formie wyszło. Materiał leżał w teczce, pojawił się program, który zabrał mi trochę czasu i popchnął moją muzyczną „przygodę” do przodu. Z programu wyniosłam dystans do muzyki, świadomość, że pop nie musi być synonimem „siary”, że nie ma nic złego w muzyce „komercyjnej”, „współczesnej”, „popowej”, że wcale jazz nie jest jedynym słusznym gatunkiem. Będąc uczniem szkół muzycznych człowiek atakowany jest autorytetami z każdej strony, często nie szuka siebie, tylko próbuje osiągnąć poziom „zadowalający”, czyli taki, który powali jego samego na kolana. Jest to koło zamknięte, bo im wyżej skacze, tym bardziej oddala się od ogromnej grupy ludzi, którzy nie są tak zaawansowani w kwestii znajomości muzyki. Ja postawiłam na emocje i kilka ciekawostek, ale jest to cały czas muzyka, która nie odstrasza ani tych po lewej, ani tych po prawej stronie barykady. Ale dlaczego po angielsku? Właśnie dlatego, że ciężko jest nagrać płytę nie jazzową bez tekstu. Chciałam jednak trzymać się koncepcji dawania emocji, a nie historii. Jeśli ktoś chce, posłucha tekstu, ale w przypadku kiedy nie jest to język ojczysty nie zwraca się na to uwagi na sam pierw. Ot co.

Spróbuję opisać każdy utwór po kolei.

Jest to ballada, której muzyka jest najmłodsza i powstała do tekstu. Poprosiłam męża, japonistę, pisarza i człowieka z wyobraźnią o kilka tekstów, które mogłabym dopisać do muzyki z teczki. Ten tekst nie pasował mi do niczego co miałam, więc dopisałam do niego dźwięk. Tekst jest historią z szyfrem.

W języku japońskim niektóre słowa można zapisać cyframi (jak np. "być" = 2b po angielsku) i to właśnie ten szyfr.

Taka jest historia, a muzycznie jest to budowana na prostym motywie ukradzionym od Kanye’go Westa z Runaway, czyli powtarzanym, jednym, wwiercającym się dźwiękiem „wysokim” e :). Emocja rozwija się tu przy pomocy zagęszczania struktury muzycznej głównie w drugim refrenie. Między dwiema częściami i na końcu jest nałożony efekt, dzięki któremu utwór trzeszczy i zacina się jak winyl, co jest tak śmieszne, że aż leżę ze śmiechu na podłodze i zrywam boki, zalewając łzami sąsiadów. Chórki podłożyłam własnym głosem, harmonia jest celowa, przemyślana,jak zresztą cała płyta.

Co myśli jazzman grając solówkę?