Jestem wdzięczna wszystkim obecnym i przyszłym lekarzom, bo zdecydowali się Państwo poświęcić obowiązkowi troski o zdrowie i życie drugiego człowieka.

REKLAMA
W ostatniej chwili musiałam zrezygnować z uczestnictwa jako prelegentka w I Ogólnopolskim Studenckim Forum Onkologicznym. Napisałam więc do uczestników list.
Szanowni Państwo!
Gdybym z Państwem teraz była, zaczęłabym od tego, że bardzo jestem wdzięczna wszystkim obecnym i przyszłym lekarzom, bo zdecydowali się Państwo poświęcić obowiązkowi troski o zdrowie i życie drugiego człowieka.
Gdybym z Państwem była, wyraziłabym jednak zaraz zaniepokojenie tym, że według badań to uczucie troski przemija mniej więcej już na trzecim roku studiów, kiedy studenci mają coraz częściej do czynienia z chorymi. I pewnie podkreśliłabym, że czasem bezpowrotnie tracą wtedy zdolność do empatycznej relacji z pacjentami, po prostu z drugim człowiekiem, a przede wszystkim kontakt ze sobą samym i własnymi emocjami.
Gdybym z Państwem była, próbowałabym więc Was z całych sił przekonać, że gdy się tak dzieje, jest to wielka strata dla nas, pacjentów. Dlaczego? Bo empatia ma wielką moc budowania uzdrawiających relacji pomiędzy lekarzami i pacjentami.
Nie wierzycie? Sprawdźcie sami. Na przykład w Google. Hasło clinical empathy. Ja, na sam początek, a być może ktoś zabierze te myśli na całe życie, wybrałam dla Was taką, inspirującą dla mnie, krótką historyjkę:
Gdybym z Państwem była, powiedziałabym teraz: szkoda, że tego nie uczą na studiach.
Ale mnie z Państwem nie było.
Były za to na sali organizatorzy Forum, dzięki którym o empatycznej relacji między lekarzem i pacjentem wreszcie się na studiach rozmawia. Trzymam za Was kciuki, aby to zagadnienie weszło do programu studiów na stałe. Najskromniej, na listę zajęć dodatkowych.
I życzę, aby Państwu się chciało poszukiwać źródeł empatii. A kiedy zrozumiecie i poczujecie jej moc, abyście nigdy jej nie utracili.