O autorze
Anna Omielan - ur. 14. maja 1993r. w Dąbrowie Białostockiej pływaczka. Mistrzyni świata, wielokrotna mistrzyni Polski. Zawodniczka białostockiego Podlaskiego Stowarzyszenia Sportowego Osób Niepełnosprawnych „Start”. Pływa od dziecka. Pierwszy sukces osiągnęła w wieku 10 lat, zdobywając na zawodach jeden złoty i dwa srebrne medale. Następnie zdobywała laury na wielu imprezach w Polsce i zagranicą. Za swój największy dotychczasowy sukces uważa medale mistrzostw świata i występ na Paraolimpiadzie w Pekinie. Prowadzi liczne spotkania z młodzieżą podczas których uświadamia słuchaczy, że niepełnosprawność nie jest życiowym kalectwem, motywuje do szukania pasji i do działania. Ciężko pracuje i dąży do perfekcji. Najważniejszym celem sportowym jest dla niej teraz występ na Paraolimpiadzie w Rio de Janeiro.

Ach, ta rywalizacja

Anna Omielan
Anna Omielan
Jestem sportowcem, więc nie boję się rywalizacji – chociaż jednego dnia motywuje do działania, zwiększa nasze możliwości i uwalnia prawdziwego ducha walki, a innego, gdy stres zwycięża, zupełnie odbiera siły. Może „nie boję się” to trochę źle powiedziane. W pełni akceptuję, że jest stałym elementem naszego życia. Chyba najtrudniejsza jest rywalizacja z samym sobą... ponieważ tak naprawdę bijesz się z myślami, czy nie zostawić tego wszystkiego. Bo w sumie po co to? Tyle wysiłku i pracy kosztują mnie te treningi, a w sumie co z tego mam? Czy ktoś we mnie wierzy? Na szczęście tak jest tylko w trudnych chwilach, bo życie jest jak sinusoida. Potem następuje etap, gdy wydaje Ci się, że człowiek góry może sam przenosić. Ktoś zadzwoni, powie, że docenia, pomoże… i nagle rywalizacja z samym sobą nabiera niezwykle pozytywnego wymiaru.



Ta dosłowna rywalizacja jest oczywiście na zawodach. Mam na piśmie, czy się sprawdziłam, czy nie. Nie da się dyskutować z wynikiem sportowym.

Natomiast rywalizacja sportowa osób niepełnosprawnych ma dodatkowy wymiar. Daje wiarę w siebie. W swoje możliwości. Czasami przemiana jest niezwykła. Ludzie pięknieją fizycznie i duchowo. Sport pozwala im zrozumieć, że ich życie się nie skończyło, że przeszkody są do pokonania i więcej niż sądzili zależy od nich samych. Poza tym stają się częścią grupy,
a rywalizacja wcale nie niszczy poczucia wspólnoty. Wręcz przeciwnie. Z moich obserwacji wynika, że w sporcie osób niepełnosprawnych jest dużo więcej wzajemnego wsparcia
i życzliwości niż w rywalizacji osób zdrowych.
Znajdź nas na Znajdź nas na instagramie

Oceń ten artykuł:

Trwa ładowanie komentarzy...