Świątynia Niewolników Nowej Generacji [wywiad]

Piąty album wyewoluował w sposób naturalny. Jesteśmy aktywnym zespołem. Koncertujemy i wydajemy płyty. Po nagraniu czwartej przyszła pora na nagranie piątej (śmiech). Nagrywaliśmy w warszawskim studiu Serakos. Sesja przebiegała nad wyraz spokojnie tylko może trochę za długo.

Piąta płyta nie odbiega za bardzo od konwencji naszych wcześniejszych dokonań, ale zawiera dużo nowych elementów, co mam nadzieję czyni tę płytę wyjątkową i oryginalną. Tak, myślę, że z krążka na krążek ewoluujemy. I chociaż poprzeczka wisi teraz w kilku subiektywnie różnych miejscach i ciężko tych kilka poprzeczek przeskakiwać jednocześnie, to na pewno mamy jeszcze kilka pomysłów na kolejne albumy.

Płyta opowiada o różnych sytuacjach, w których ludzie czują się w pewien sposób zniewoleni dzisiejszymi czasami, nie są w stanie przejąć kontroli nad swoim życiem. I nawet, jeśli czasami im się wydaje, że tę kontrolę mają (The Depth of Self Delusion) to jednak cały czas czują się jak niewolnicy.

Nie wiem, nie mnie to oceniać, nie jestem celebrytą, nie obracam się też w tym środowisku. Wiem jedno, że w dzisiejszych czasach celebryci nie mają lekko, ich sława bardzo szybko przemija. Taki Roberto Benigni w najnowszym filmie Allena niezbyt długo cieszy się swoją chwilą. Może dzięki temu nie zdążył stać się pusty i narcystyczny? Trzeba się jednak trochę w środowisku poobracać żeby złapać tzw. bakcyla, chociaż z tego, co widzę, niektórym naprawdę niewiele potrzeba by poczuć się gwiazdą.

Nie wiem. To są chyba generalnie bardzo mili ludzie. Albo może tylko udają miłych. Ten, nazwijmy to „zawód”, wymaga generalnie udawania. Dla mnie jest to logiczne i zrozumiałe. Podejrzewam, że niektórzy „poza sceną” są bardziej normalni niż może nam się to wydawać. Problem się może zacząć w chwili, gdy Mr. Hyde zaczyna władać Dr. Jekyllem, wtedy najprawdopodobniej ciężko jest wrócić bez obrażeń.

Zaraz poczuje się jak pan Zbyszek, specjalista od tematów, na których się nie znam, ale sie wypowiadam (śmiech). Myślę, że czasy się zmieniają. Dzisiaj żeby być celebrytą musisz coś umieć. Nie wystarczy już wygrać program Big Brother. Nie wystarczy zrobić z siebie debila na oczach telewidzów. Nie wystarczy szokować swoim wyglądem, seksualnością, przełamywaniem tabu. Ludziom się to opatrzyło. Teraz musisz coś umieć, nie wiem, śpiewać, grać w tenisa, tańczyć, prowadzić imprezy, programy rozrywkowe, krytykować w umiejętny i błyskotliwy sposób innych celebrytów, coś robić. Jeśli do tego dołożymy jakieś ciuchy i przyzwoity wygląd, i dana osoba zacznie coraz częściej pojawiać się w kolorowej prasie, to owszem możemy mieć do czynienia ze swoistym kultem. Pozytywnym lub negatywnym. W naszym kraju z miłością lub nienawiścią do sław jest jak z piciem alkoholu, do upadłego pod stołem. Jeśli ktoś jest na topie, rzeczywiście niektórzy najchętniej włożyliby go w jakieś ładne pozłacane ramki i powiesili na ścianie obok świętych obrazków. W Polsce tak mamy. Do końca, do bólu. Jak się np. jakaś piosenka podoba to cały kraj ją tak długo śpiewa i puszcza, aż się w końcu dany utwór zaczyna po prostu nienawidzić. Tak samo jest z celebrytami tzw. kultowymi. Im wyżej jesteś tym większa potem obojętność. Michał Wiśniewski ani klaskanie Piotra Rubika już dzisiaj nikogo nie obchodzą. Nawet „Feel” przeminął.

Powoli dochodzimy do tematu płyty (śmiech). No widzisz, ja wcale nie o celebrytach piszę na naszej nowej płycie, ale o nas samych. Pisze o uzależnieniu od tego by czuć się ważnym. Portale społecznościowe umożliwiają nam właśnie możliwość zaistnienia w świadomości innych, sami możemy być swoimi celebrytami. Dlaczego? Bo możemy czuć się ważni. A to jedyna z potrzeb, która jest wiecznie niezaspokajana. Chodzimy sfrustrowani, niedowartościowani, łakomi sukcesów, pochwał. A każdemu tak trudno to przez gardło przechodzi – „Dobra robota”. No to mamy tego Facebooka. Wrzucamy zdjęcie swojego koteczka, wrzucamy zdjęcia z wakacji w Chorwacji i klikamy „udostępnienie publiczne”, a niech wszyscy widzą jak było super. Dzielimy się swoim życiem, coraz bardziej odkrywamy karty. A z Facebookiem jest trochę jak z kartą kredytową, jak się na niej limit kończy to zaczynają się kłopoty.

W dzisiejszych czasach? Właśnie od mediów społecznościowych. Telewizji się już nie ogląda. Za dużo jest tych programów, człowiek nie ma na to czasu. Teraz filmy oglądasz na YouTube a muzyki słuchasz na Spotify, wszystko wszędzie możesz komentować, dodawać coś od siebie, udostępniać innym, a nie tylko biernie oglądać. Interakcja to przyszłość, właściwie już teraźniejszość. Dlaczego gry video stają się popularniejsze niż wyprawy do kina na fantastyczne efekty specjalne? Bo w grach jest interakcja. Masz wpływ na fabułę. Niewolnik nowej generacji uzależniony jest od komentowania, od interakcji właśnie. Nawet tzw. „hejtowanie” przestało być anonimowe. Ludzie bez ogródek podpisują się swoim imieniem i nazwiskiem. A czy celebrytyzm może istnieć bez modelowania go przez przemysł celebrytyczny? Pewnie może, ale wparcie jakiegoś Wielkiego Brata na pewno pomaga go zwielokrotnić. Zespoły w dzisiejszych czasach same wydają sobie płyty, same sobie te płyty nagrywają w domu na komputerze. Można oczywiście osiągnąć jakiś mały sukces, ale niestety dobra muzyka nie obroni się sama. Kiedyś w to wierzyłem, ale im dłużej jestem na rynku tym bardziej wiem, że pomoc wytwórni liczy się coraz bardziej. Oczywiście pod warunkiem, że nie ingeruje ona w sprawy artystyczne.

Odbiór jest bardzo pozytywny. Ostatni raz taki dobry odbiór mieliśmy przy płycie „Second Life Syndrome”. Teraz mam nawet wrażenie, że jest jeszcze lepiej. Płyta stała się albumem miesiąca w niemieckim „Eclipsed”, pojawiły się na jej temat duże artykuły w prasie, w której nigdy o nas nie pisano. Przebiliśmy się nawet przez mury hermetycznego brytyjskiego środowiska muzycznego. Zadebiutowaliśmy na zagranicznych listach sprzedaży na całkiem przyzwoitych miejscach. Powiem tak – powodów do narzekań nie ma.

W tym roku będziemy grali wszędzie gdzie się da. W marcu zaczynamy od dobrze sprawdzonych zagranicznych terenów – Niemcy, Holandia, Belgia, Anglia, Francja, w kwietniu gramy w Polsce, w maju lecimy do Stanów, potem wyruszamy na Wschód – Rumunia, Bułgaria, Węgry, dalej do Turcji i Grecji. Jesienią czeka nas Rosja, Skandynawia i klimaty typu Włochy, Hiszpania, Portugalia. Itd. itp. Generalnie cały rok mamy zamiar być w trasie. Nie ma czegoś takiego, że tu gra nam się lepiej, tutaj znowu gorzej. Wszędzie gra nam się bardzo podobnie (śmiech).

Bez szaleństw. Riverside gości głównie na Trójce i na falach Antyradia. Oraz w rozgłośniach lokalnych, przeważnie w autorskich audycjach miłośników tego typu muzyki. Wszystko w raczej umiarkowanych ilościach. Jeśli kiedyś nagramy kawałek typu „Kayleigh” Marillon pewnie się to zmieni, na razie wciąż jesteśmy raczej gościem w tych kilku rozgłośniach. Nie wiem czy coś się zmieni po tej płycie. Na razie chyba za wcześnie by o tym mówić.

Tak. To był moment w czwartej klasie szkoły podstawowej. Zamiast na lekcję gry na pianinie poszedłem ślizgać się z dzieciakami na górkę. Nie chciało mi się uczyć czegoś, co wymyślają inni. To było nudne. Wolałem robić swoje. Wtedy po raz pierwszy się zbuntowałem. Coverów, z małymi wyjątkami, nie gram do dzisiaj.

W 2012 nie słuchałem za dużo muzyki, więc pytanie o ulubione płyty 2012 pozwolę sobie zignorować. Ostatnio, na co dzień słucham dużo classic rocka. Skoro wszyscy mówią, że na nowej płycie gramy jak zespoły z lat 70-tych to spróbuję teraz wyłapać swoje nowe inspiracje, bo już ich nie pamiętam.

Być może pod koniec roku pojawi się jakaś epka lub maksisingiel. Myślę, że mam już pomysł na kolejną odsłonę. Ale płyta dopiero w 2014, jeżeli koncertowanie z Riverside mi na to pozwoli.

Wielkimi krokami zbliża się trasa koncertowa grupy Riverside po Polsce. Zespół wystąpi w kwietniu 2013 roku w kilku polskich miastach m.in w Poznaniu, Warszawie, Bydgoszczy, Katowicach, Toruniu, czy w Krakowie. Dokładna rozpiska dat New Generation Tour 2013 znajduje się na oficjalnej stronie zespołu: