Wirus Schmallenberg tuż za rogiem

Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób oświadczyło, że nowo odkryty wirus Schmallenberg nie stanowi zagrożenia dla ludzi. Niemieccy naukowcy wyizolowali wiriony (cząstki wirusowe) z krwi zainfekowanych zwierząt i poddali je gruntownej analizie. Stwierdzili, że wirus należy do rodziny Bunyaviridae, rodzaj Orthobunyavirus i jest spokrewniony z wirusami Akabane, Ainoa i Shamonda należącymi do serogrupy Simbu powodującej deformacje rozwojowe mózgu i stawów. Wszystkie te trzy wirusy infekowały bydło w Azji, Oceanii i Australii. Warto dodać, iż ponad 30 orthobunyawirusów jest zoonotycznych, czyli przechodzi ze zwierząt na ludzi (np. wirusy Iquitos i Oropouche). Do tej pory nie wiadomo w jaki sposób wirus Schmallenberg zaczął się rozprzestrzeniać w Europie. Czy doszło do nagłej introdukcji nowego wirusa na gruncie europejskim, czy może wirus czaił się w ukryciu od jakiegoś czasu?

Za wektory (nośniki) wirusa z dużym prawdopodobieństwem uznano gryzące muszki Culicoides odpowiedzialne za rozprzestrzenianie się choroby niebieskiego języka i być może także komary (Culicidae). Objawami choroby u trzody są: wzrost temperatury ciała powyżej 40 stopni, osłabienie kondycji zwierzęcia, redukcja produkcji mleka o 50% oraz anoreksja. Symptomy u gospodarza zanikają w ciągu 2-3 tygodni, ale matki infekują swoje potomstwo in utero (w macicy). Urodzone lub martwe po urodzeniu cielęta, jagnięta czy koźlęta są zdeformowane: nienaturalnie skręcona szyja, anormalne skrzywienie kręgosłupa, przykurcz kończyn. Choroba jest obecnie potwierdzana za pomocą testu reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) dla RNA wirusa.