O autorze
Torunianka, za młodu wyrwana z korzeniami i przesadzona do USA. Powróciła aby realizować swoje marzenia i oddawać się swoim hobby. Absolwentka Portland Community College, ponadto studiowała na Portland State University.

Byliny i róże w ogrodzie.

peonie
peonie bmw
Jutro mamy pierwszy dzień lata, wszystkie rośliny w ogrodzie pięknie kwitną, w moim ogrodzie dominują byliny i róże.


Pierwszy raz byliny zostały wykorzystane przez ogrodników do ozdabiania ogrodów już w XIX wieku, ale dopiero XX wiek przyniósł modę na te zwykle niewymagające rośliny o ogromnej różnorodności barw i kształtów kwiatów oraz liści.
Z punktu widzenia botaniki, mianem bylin określa się wszystkie rośliny wieloletnie zimujące w gruncie, które po wydaniu nasion zasychają tworząc jednocześnie podziemne pąki gotowe do ponownego wzrostu w kolejnym sezonie.
Jest kilka powodów, dla których warto uprawiać byliny w każdym, nawet najmniejszym, ogrodzie:
• są to rośliny bardzo łatwo przystosowujące się do nowych warunków,
• można wśród nich spotkać szereg gatunków porastających zarówno brzegi zbiorników wodnych jak też suche kamieniste skarpy,
• rozmnażają się zazwyczaj bardzo łatwo przez podział lub wysiew nasion,
• zdecydowana większość gatunków nie jest atakowana przez szkodniki oraz choroby,
• wymagają niewielkich nakładów pracy na utrzymanie ich w dobrej kondycji,
• doskonale sprawdzają się jako towarzystwo dla innych grup roślin ozdobnych na rabatach mieszanych.
Uprawa bylin jest prosta i mało wymagająca. Wystarczy jedynie nieco poprawić strukturę gleby przez dodanie do niej dużej ilości kompostu lub solidnie przefermentowanego obornika.
Niektóre gatunki potrzebują kwaśnej gleby, która otrzymamy poprzez dodanie kwaśnego torfu ogrodowego.
Podczas sadzenia bylin warto pamiętać, że niektóre gatunki rozrastają się dość ekspansywnie i warto odpowiednio wcześnie zastosować przegrody korzeniowe z blachy lub gumolitu, wkopane na głębokość około 50 cm. To sprawi, że nawet szybko rosnące rośliny nie będą zbytnio tłumić wzrostu ich mniejszych towarzyszy na rabatach.








Róże są jednymi z najczęściej uprawianych krzewów ogrodowych. Róż emają bardzo bogata historię. Antyczni Grecy uważali róże za symbol Afrodyty, bogini miłości, a Safona, najpopularniejsza poetka starożytnej Grecji, nazwała różę królową kwiatów i po dzień dzisiejszy ten przydomek róży nie opuścił. Na masową skalę róże uprawiano w starożytnym Rzymie, a ich kwiaty były używane do ozdabiania wielu uroczystości. Gdy lokalna produkcja nie wystarczała, zaczęto sprowadzać róże m. in. z Północnej Afryki. Na Dalekim Wschodzie z kwiatów róż wytwarzano niezwykle cenny olejek różany. Róże opiewali też trubadurzy, średniowieczni poeci i muzycy francuscy. Kwiaty te znajdowały się na herbach angielskich rodów, a cesarzowa Józefina, pierwsza żona Napoleona, w swej posiadłości we francuskim Malmaison prowadziła legendarny ogród różany, w którym zgromadziła ponad 200 odmian róż (ponoć były to wszystkie wówczas znane). Dziś wszystkich odmian róży jest tak wiele, że niemal nie sposób wszystkich poznać.
Na świecie występuje ponad 200 dzikich gatunków róż oraz ponad 20 tys. szlachetnych odmian róż. Krzewy róż mają rozmaitą wielkość i zróżnicowany pokrój - od kilkunastocentymetrowych odmian miniaturowych po odmiany wysokie - kilkumetrowe, o pędach wyprostowanych albo przewisających. U większości róż na łodygach występują kolce. Liście są błyszczące lub matowe, w wielu odcieniach zieleni, niekiedy też czerwonawe, często pokryte srebrzystym nalotem woskowym. Kwiaty mają średnicę od kilku milimetrów do kilkunastu centymetrów i mogą być osadzone pojedynczo lub zebrane w kwiatostany. Płatki są jednobarwne lub dwubarwne i nierzadko zmieniają odcień w miarę przekwitania.

Ze względu na dużą różnorodność tych krzewów, w zależności od siły wzrostu i ich budowy, róże podzielono na kilka grup. Tak, więc mamy róże wielkokwiatowe, pnące, rabatowe, parkowe, miniaturowe i okrywowe.
Róże nie są bardzo wymagające - udają się na glebach gliniasto-piaszczystych, lekkich, przepuszczalnych z dużą zawartością próchnicy o odczynie pH 6-7, i nie podmokłych.
Aby krzewy były dorodne i obficie kwitły, trzeba je regularnie zasilać jednym z nawozów wieloskładnikowych, zawierających min. azot i potas. Róże są roślinami światłolubnymi, a więc należy sadzić je w słońcu. Róże najlepiej sadzić jesienią i bardzo wczesną wiosną. Krzewy posadzone jesienią należy zabezpieczyć przed mrozem, usypując kopczyki z ziemi na wysokości 30 centymetrów i okryć włóknina. Wiosną, gdy minie już zagrożenie przymrozkami, róże należy ściąć na 3-4 oczka wtedy krzew się pięknie rozkrzewi.






Niestety róże czasami chorują, na co i jak to zwalczać w następnym wpisie.