To Pani nowa, nazywa się Biegowa Moda

Dziś jest już inaczej – nordic walking to nie szybki spacer o kulach, a przejaw dbałości o zdrowie. Bieganie jest kojarzone nie tylko z panem Forrestem Gumpem i okrzykiem „Run Forest!” – od pewnego czasu biegający szaleńcy to ludzie, którzy wzbudzają powszechny szacunek, a niejednokrotnie zachwyt. Polskie społeczeństwo się bogaci i nie mam tutaj na myśli wzrostu PKB – bogacimy się przede wszystkim intelektualnie, jesteśmy bardziej otwarci na wszelkie formy aktywności ruchowej, zaczynamy dbać o swoje ciało, zwracamy uwagę na to co jemy. Świadomość kultury fizycznej systematycznie wzrasta, co mnie niezwykle cieszy, bo w końcu nie czuję się jak wynaturzony skrzat rodem z Mordoru – moją pasję zaczyna podzielać coraz więcej osób.

Trenowałem niegdyś chód sportowy i pomimo tego, że panowała wtedy hegemonia Roberta Korzeniowskiego, opinie ludzi na temat tego co robię nie były przychylne. Non stop spotykałem się z falą krytyki, co i rusz ktoś rzucał we mnie pomyjami, które z pewnością nie działały motywująco tym bardziej, że byłem jeszcze brzdącem (nadal jestem z tą różnicą, że muszę się już golić). Dziwiłem się i do tej pory dziwię, skąd w ludziach bierze się tyle jadu i niechęci? Dlaczego wylewają swoje toksyny na bezbronnych pasjonatów niecodziennych pasji? Pan Niemen skwitowałby moje rozważania kilkoma słowami, że dziwny jest ten świat...

Mimo wszystko to były piękne czasy – żyłem w paranoicznych urojeniach, pokonywałem kolejne kilometry, przyjmowałem na klatę kolejne szyderstwa, a to wszystko w imię tego, aby kiedyś być jak Pan Robert. Marzenia, aby kiedyś móc wejść na ostatnią okrężną, jako pierwszy zawodnik spośród stawki najlepszych na świecie, minąć linię mety, pocałować tartan i zrobić rundę honorową z biało-czerwoną flagą ekh… Świat widziany oczami z trzepaka był tak piękny!

Wszystko brałem zbyt dosłownie, zamiast olać szyderstwa, zapętlałem się coraz bardziej w swojej ”tragicznej” sytuacji. Na czym polegał mój tragizm? Otóż ja, dzielny, mały rycerz, codziennie trenowałem sam, a treningi stanowiły dla mnie coraz większe wyzwanie, ze względu na społeczną dezaprobatę. Rezygnacja z treningów nie wchodziła w grę, bo chód sportowy to było coś, co zwyczajnie kochałem robić, z drugiej strony byłem typem dzieciaczka, które musiało mieć poczucie, że to co robi jest doceniane i społecznie akceptowane. Nie wiedziałem co robić, ale znalazłem rozwiązanie – bunkrowanie. Brzmi to okropnie, ale nie było aż tak źle. Wychodziłem na treningi, jak zawsze, z tą samą regularnością z tym, że w godzinach mocno wieczornych tj. 21-22. Wówczas wszystkie nikczemne stwory już dawno delektowały się jakimś głupawym tasiemcem, a ja mogłem dzielnie zmagać się ze swoimi słabościami (dla niektórych ów słabości, to nic więcej niż komiczne "machanie kuperkiem"), nie nękany przez anty-sportowych ignorantów. To kuriozum, które powtarzało się codziennie, jak w scena z „Dnia Świra” nie wyszła mi na złe. Nabrałem dystansu do siebie, do tego co robię, a codziennie szybkie ”spacery” w towarzystwie migających latarni, dawały mi poczucie sensu i co najważniejsze, zrozumiałem, że jeśli lubisz coś robić, to zwyczajnie rób to, bez względu na to, czy komuś się to podoba, czy nie.

Bieganie w DUżej części to strawa przede wszystkim dla duszy, a nie ciała. Ale o tym następnym razem...

Idę pobiegać!