Dżem – nasze dobro narodowe

Pamiętam koszmarny dla fanów dzień, w którym pękło niebo, a w RMF-ie grali jeden kawałek zespołu za drugim, w ten sposób czcząc pamięć zmarłego frontmana. Pamiętam bielski koncert plenerowy pod szpitalem, pierwszy wysłuchany całą rodziną, z małymi synami bliźniakami, gdy zobaczyliśmy w akcji Jacka Dewódzkiego. Przypominam sobie, z jaką radością przeczytałem wiadomość o tym, że nowym wokalistą został Maciej Balcar. Pamiętam, jak ze ściśniętym gardłem pisałem zimowego esemesa do wczasującej reszty rodziny, informując o tragicznym w skutkach wypadku zespołu. Pamiętam fenomenalny koncert w Zabrzu poświęcony pamięci Pawła Bergera oraz Paprocany i pierwszy koncert z Januszem Borzuckim, zaczynający się od W drodze do nieba. Byłem świadkiem supportowania Rolling Stones na Stadionie Śląskim i Lynyrd Skynyrd na Torwarze, wspominam trzydziestolecie w Spodku i nieusprawiedliwioną nieobecność – bo cóż znaczy zaplanowany długo wcześniej zagraniczny wyjazd? - pięć lat później na Polach Marsowych. Żadnej innej kapeli nie widziałem tyle razy na żywo, a niewiele jest takich, których historię śledziłem równie uważnie.

Przywoływanie w tym miejscu największych gwiazd pop music nie jest żadną nonszalancją ani szarżą. Jan Chojnacki, wielokrotnie prowadzący konferansjerkę występów śląskiej grupy, także tego wczorajszego, dawno temu powiedział, że Dżem jest jedyną tego typu kapelą w Europie. Sądzę, że choć rodzimi wykonawcy brzmią coraz lepiej, ten sekstet jako jeden z bardzo nielicznych prezentuje światowy poziom. Od dawna już i – co potwierdził wczoraj – nadal. Widząc panów w takiej formie trudno trochę się nie złościć i nie czuć żalu, że nijak nie przekłada to się na wydawnictwo, choćby tylko jedno, z nowymi utworami. Trudno uwierzyć, że kapela z takim potencjałem nie jest w stanie w ciągu dziewięciu lat, a tyle mija od wydania Muzy, przygotować ośmiu – dziesięciu nowych numerów. Niespodzianki nie było: Beno Otręba z kolegami nie przygotowali nawet jednej premierowej piosenki, a szkoda, bo taki bonus przydałby całości pieprzu.

Na koniec utyskiwania podzielę się jeszcze jedną, tym razem bardzo osobistą refleksją. Dżem uparcie nie gra na koncertach pewnej grupy utworów, rezygnując z kilku najznakomitszych kompozycji w całym swym dorobku. Myślę o Bym zobaczyć mógł i Jednym zwyczajnym dniu (bo prawie nic nie gra z albumów z Dewódzkim jako wokalistą) - perłach, które kończą krążek Pod wiatr, niczym Cała w trawie i Obłuda z wcześniejszego Autsajdera), a także o dwóch allmanowskich wspaniałościach z 2004: Nieproszonym i – cudem na cuda – Dniu świstaka (nb. obu napisanych przez Bergera).

– imponująca setlista obejmuje dwadzieścia siedem pozycji. Zadbano o to, by repertuar występu - który z pewnością ukaże się na okolicznościowym wydawnictwie - różnił się od tego sprzed pięciu i dziesięciu lat. Świetnym pomysłem było zaproszenie tych muzyków, którzy kiedyś grali w kapeli. Już w drugim numerze, Malej alei róż, pojawili się Andrzej Urny na gitarze i schorowany Michał Giercuszkiewicz na tamburynie. Sensacją była obecność – czy nie pierwszy raz podczas koncertu Dżemu? - Krzysztofa Przybyłowicza (perkusisty String Connection, dziś profesora poznańskiej AM), który okazał się strażakiem – wybawicielem podczas nagrywania Zemsty nietoperzy, a wczorajszego wieczoru zabębnił w doskonałym, funkującym Mamy forsę, mamy czas oraz Koszmarnej nocy. W tej ostatniej ponadto zaśpiewał i zagrał na gitarze Sebastian Riedel. W Naiwnych pytaniach przed mikrofonem stanął Dewódzki, a za perkusją zasiadł Marek Kapłon, który pozostał też na scenie przy pierwszym z pięciu zagranych wczoraj rokendrolowych kawałków, Nieudanym skoku. Z kolei w Jak malowany ptak i Kim jestem – jestem sobie bębny obsłużył mistrz Jerzy Piotrowski. W kończącym pierwszą, półtoragodzinną odsłonę Autsajderze na cyi, czyli harmonii, zagrał Partyzant.

Po trochę ponad trzydziestu minutach przerwy pociąg ruszył dalej – Dniem, w którym pękło niebo. Świetnie zabrzmiały Najemnik I i ciągle chyba niedoceniany, przebojowy Nie patrz tak na mnie. Najbardziej wzruszyłem się przy Balladzie o dziwnym malarzu, w której, jak to często miało miejsce w pierwszej połowie lat 80., doszło do gitarowego dialogu, im bliżej końca, tym bardziej allmanowskiego. Wielkie wrażenie wciąż robi najbardziej stonesowski numer Dżemu - Poznałem go po czarnym kapeluszu. Część główną zakończył Sen o Victorii.

Bisy były trzy. Najpierw pojawił się na scenie Jerzy Styczyński, tworząc krótkie gitarowe intro do Cegły, z cytatem z Oh Well Fleetwood Mac. Potem był

i sam koniec znany od lat: Whisky – z jeszcze dłuższym i jeszcze bardziej niekończącym się niż zazwyczaj finałem.

Setlista;
Tekst linka