E-podręcznik jako urzędniczy fantazmat

Problem nowoczesnej szkoły nie tkwi bowiem w jej usprzętowieniu i zdigitalizowaniu, a raczej w odnotowaniu zgody na to, iż ze szkołą, jako instytucją, niewiele można zrobić. Tym samym, każda próba unowocześnienia systemu szkolnego w oparciu o wirtualne tablice, tablety i oprogramowanie, które nazwiemy e-podręcznikiem skończy się fiaskiem. Dlaczego? Dlatego, że działania szkoły (szkoły rozumianej jako część system społecznego) były, są i będą obliczone na - zaledwie - podążanie za rzeczywistością. Jeśli okazałoby się, że spełnia się sen piewców e-podręcznikowego „karnawału” (nie traktujmy serio „ustawek” z tabletami w kilku polskich i nie tylko polskich szkołach - do pooglądania na YouTube), należałoby uznać, że edukacja przestała być realizowana w ramach szkolnego systemu - niezależnie w jakim miejscu świata ulokowalibyśmy nasze myślenie i działania.

E-podręcznik stał się urzędniczym fetyszem, fantazmatem i biurokratyczną kreacją nowoczesności. Próby i działania podejmowane na rzecz wprowadzenia elektronicznego podręcznika do polskiej szkoły skończą się w mojej ocenie, co najwyżej, propozycją na poziomie XIX-wiecznych commonplace booków. E-podręczniki będą właśnie takimi unowocześnionymi „książeczkami”, z rubrykami do klikania - do wypełnienia banałami i komunałami (ang. commonplace - banalny, trywialny, oklepany).

Okazją do dyskusji na temat e-podręczników będzie konferencja organizowana 10 stycznia 2013 roku w siedzibie Gazety Wyborczej w Warszawie (wstęp wolny). W programie m.in. panel z udziałem Krystyny Szumilas, Minister Edukacji Narodowej i Michała Boniego, Ministra Administracji i Cyfryzacji (panel poprowadzi Aleksandra Pezda, dziennikarka specjalizująca się w tematyce edukacyjnej). Więcej informacji na stronie: Szkoła z klasą 2.0