Bo wszyscy mamy datę ważności.

Kiedy dowiedziałam się o chorobie byłam na czwartym roku studiów i właśnie dostałam pracę, na której bardzo mi zależało. Z powodu intensywnego leczenia musiałam jednak zrezygnować i z uczelni i z pracy, ale to nie było dla mnie najpoważniejszym wyrzeczeniem. Najtrudniejsze dla mnie było to, że musiałam zmienić styl życia na stacjonarny. Uwielbiam podróżować, jeździć na festiwale, poznawać nowych ludzi, bawić się, być aktywną… Nagle okazało się, że muszę dostosować swój grafik do cyklu chemioterapii, ograniczyć podróże praktycznie do zera, odpadły też festiwale, na sport nie miałam siły, na spotkania i wyjazdy miałam zbyt słabą odporność. Musiałam wrócić do domu rodzinnego i oparta o parapet obserwować życie zza okna. Byłam zmuszona zaakceptować te wszystkie ograniczenia i zmienić styl życia, ale że szybko się aklimatyzuje, to i w nowych okolicznościach znalazłam dla siebie przestrzeń na szczęście.

Kiedy dowiedziałam się, że mam raka zaczęłam przechodzić przez wszystkie fazy choroby- od szoku, przez bunt, aż do akceptacji. Zawsze byłam optymistycznie nastawiona do życia, tak więc myśląc o chorobie wyobrażałam sobie triumf nad nią.

Nadal nie wygrałam z chorobą i być może nigdy nie wygram, ale samo to, że walczę z nią już ponad trzy lata jest moim sukcesem. Uwielbiam swój organizm za jego dzielność. Biedak, tyle przeszedł, a nadal mi służy!

Moi bliscy na wieść o mojej chorobie byli w szoku chyba tak samo jak ja. Nie potrafili się odnaleźć i nie wiedzieli, jak zachować. To zrozumiałe. Ja też nie wiedziałam, jak się odnaleźć i jak zachować. Najtrudniejsze jednak minęło i nie tylko oni potrafią już swobodnie rozmawiać o mojej chorobie, ale i ja potrafię bez zająknięcia powiedzieć „mam raka”. Chyba też już się tym rakiem znudziłam, bo ileż można biadolić o tym samym. Życie trwa, rak sobie gdzieś tam jest i wcale nie jest najbardziej interesującym aspektem mojego życia. Niebawem jadę w samotną podróż na Kaukaz. To jest znacznie ciekawsze, niż stawianie raka w centrum swojej uwagi. Niech się onkolodzy nad jego losem pochylają. Ja mam swoje życie :)

Świadomość kruchości życia bardzo do tego życia pobudza, a przy okazji dezorganizuje hierarchie wartości. Myślę, że gdyby każdemu śmierć nachuchała na plecy, to żylibyśmy inaczej.

Zawsze żyłam pełną piersią, więc nie mogę powiedzieć, że nagle kiedy usłyszałam diagnozę rak to mnie oświeciło i postawiłam żyć intensywniej. Nie miałam poczucia, że muszę coś nadrobić, na szybko uzupełnić braki wrażeń. Wręcz przeciwnie, zwolniłam tempo, staram się żyć staranniej, uważniej, więcej czasu poświęcać bliskim i mojej relacji z Bogiem. Jedyne, czego żałuję, to to, że brakowało mi odwagi do spełniania marzeń. Myślałam, że to jeszcze nie czas i miejsce, że jak poczekam to spotkam bardziej sprzyjające okoliczności. Wstydziłam się nawet o swoich marzeniach opowiadać, bo bałam się, że będę śmieszna, że ktoś uzna, że z motyką na księżyc się wybieram. Nie miałam też odwagi do wielkich marzeń, zadowalałam się ich substytutami i sądziłam, że wielkie marzenia są zarezerwowane dla wielkich ludzi, a ja muszę zadowolić się widokiem z okna i podziwiać marzenia innych. Dlatego teraz jadę na Kaukaz. Nie ma na to pieniędzy, ale coś wymyślę. Marzenia są po to, żeby je spełniać. Lepszy na to moment może nie nadejść, więc nie warto na niego czekać.

Najbardziej wpływowymi osobami w moim życiu są moi bliscy i wspaniali przyjaciele. Ich wsparcie sprawia, że jestem coraz mocniejsza, znacznie bardziej niż przed chorobą. Ogromny wpływ miała też na mnie moja psychoonkolożka Ula, oraz- pośrednio- Carl Simonton- amerykański lekarz, pionier psychoonkologii, którego wiedzę i techniki wykorzystuje Ula w pracy z osobami chorymi onkologicznie. Na moje postrzeganie świata w chorobie wpłynął nawet sam Jezus. Również pośrednio, bo przez ewangelię. Jego punkt widzenia w wielu sprawach i to jak On postrzega życie, szczęście, cierpienie i śmierć, jest fascynujące.