Dwudziestolatki, dla których nie ma wakacji

Każdy kiedyś był lub będzie dwudziestolatkiem, wiemy jak piękny jest to okres naszego życia i jak szybko mija w zgiełku przygód, zadań, planów i marzeń. Wiemy, że trzeba go wykorzystać jak najlepiej, bo nigdy już się nie powtórzy, ten czas beztroski, energii, optymizmu, wiary we własne siły i nieograniczone możliwości. Dwudziestolatek to człowiek który nie liczy jeszcze godzin, nie myśli o trudach przyszłości i nie przewiduje katastrof. Wierzy, że świat leży u jego stóp i wystarczy tylko schylić się do niego, by zaznać jego dobrodziejstwa.
Dwudziestolatki to bohaterowie naszego dzisiejszego opowiadania. Smutnego opowiadania, które pokaże, że tegoroczne wakacje nie dla wszystkich dwudziestolatków są szczęśliwe i beztroskie. Paula, Dagmara, Lila, Damian i Mateusz właśnie teraz, gdy większość ich rówieśników może cieszyć się latem, zmagają się z niespodziewanym gościem, który odwiedził ich organizm – białaczką. Już wiedzą, że dla nich nie będzie to lato nowych możliwości, pięknych wspomnień, wzruszeń i innych młodzieńczych emocji. To lato pełne długotrwałych, pełnych bólu i lęku godzin spędzonych w szpitalnych gabinetach, na obcych łóżkach nie przypominających ani namiotowych materacy, ani hotelowych tapczanów, ani plażowych leżaków. Tego lata zdali sobie sprawę, że największym szczęściem, jakiego człowiek zaznaje jest zdrowie i normalne życie, bez względu na to jak bardzo jest skomplikowane i jakie trudy przed nami stawia w wędrówce do dorosłości.

Tęsknota za normalnym życiem towarzyszy każdego dnia, od października 2013, dwudziestoletniemu Mateuszowi. Mateusz choruje na ostrą białaczkę limfoblastyczną T-komórkową. Dwudziestolatka Dagmara, od kwietnia tego roku każdego dnia walczy o kolejny, powtarzając sobie, że już niedługo będzie dobrze, że ostra białaczka szpikowa odejdzie w zapomnienie. Damian, dwudziestodwuletni pasjonat entomologii z Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu w czerwcu tego roku znalazł się w szpitalu z dnia na dzień. Leżąc w zamknięciu izolatki zadaje sobie pytanie: dlaczego ja? Tego roku zdał sobie sprawę bardziej niż wcześniej, że nie warto niczego planować, bo życie płata figle w najmniej oczekiwanym momencie. Kiedyś mówił sobie :"co mogę zrobić dziś, zawsze mogę zrobić i jutro". Dziś zrozumiał, że musi przestawić priorytety : "co masz zrobić jutro, zrób dziś...bo jutra może już nie być."

Choroba uczy pokory i tego, ze nic nie jest nam gwarantowane. Jedni chcą wierzyć, że ma ona sens, bo kształtuje charakter, daje możliwość przekonania się komu naprawdę na nas zależy, inni uważają ją za życiową niesprawiedliwość i obiecują, że się tej niesprawiedliwości nie poddadzą. Każdy szuka swojego sposobu na jej przetrwanie. Paula, dwudziestopięcioletnia mama małego chłopca, próbuje znaleźć w niej dobre strony. Mówi, że szpitalne łóżko traktuje jak czas urlopu od codziennych obowiązków, macierzyństwa. Do choroby podchodzi z pełnym optymizmem. I nie zakłada, że coś mogłoby pójść nie tak. - Musi być dobrze i wierzę, że tak się stanie – powtarza sobie i bliskim każdego dnia. Choruje dopiero od wiosny, więc jeszcze nie widzi zmian swej osobowości, bo nadal jest tą samą Paulą- uśmiechniętą i zwariowaną. Dziś już wie, jak śmieszne były jej marzenia sprzed czasu choroby.
- Najważniejszym moim marzeniem jest WYZDROWIEĆ! Nie ma nic ważniejszego niż zdrowie – podkreśla pytana o marzenia.

Dwudziestodwuletnia Lila zawsze miała zdolność cieszenia się małymi rzeczami. Zachwycała się pierwszym śniegiem, powiewem wiosny, kłębiącymi się chmurami. Kochała rozśmieszać ludzi. Dziś mówi, że wygłupianie się ma we krwi i nie może zrozumieć dlaczego ludzie tak bardzo chcą być poważni. Jej nastawienie do życia nie zmieniło się nawet gdy po powrocie z Kalwarii Zebrzydowskiej, gdzie odbyła drogę krzyżową w ostatni Wielki Piątek lekarze postawili jej diagnozę – ostra białaczka mieloblastyczna. - Uważam, że w życiu trzeba być trochę niemożliwym – przekonuje rodziców, którzy drżą nad nią i jej podejściem do choroby. I choć przyznaje, że po postawionej diagnozie, życie jej stanęło do góry nogami, to miewa gorsze i lepsze dni. Dziwi się, że tylko od czasu do czasu myśli o sobie, jako o chorej. - Tylko czasami do mnie dociera, że może mnie na przykład za pół roku nie być. Wtedy wypłakuje to, co we mnie siedzi, uspokajam się, wyśmiewam moją chorobę, łysą głowę i „jadę dalej z tym koksem” – mówi pół żartem pól serio.
Lila wspomina dziś, że jeszcze z początkiem nowego 2014 roku marzyła, że już niedługo skończy studia, zakocha się, będzie biegać, tańczyć, szaleć… . I nagle przyjechał ten niespodziewany gość, gość niechciany i nieproszony – choroba. Początkowo myślała, że nie da rady, że nie przetrwa chemioterapii.
- Pierwsza chemioterapia była koszmarna. Nie wiem skąd miałam tyle siły, żeby to wszystko przetrwać – opowiada dziś Lila, która wierzy, że wkrótce znajdzie się dla niej dawca i zapobiegnie nawrotowi choroby.

Pomóżmy mu wytrwać w tej wierze. Rejestrujmy się, nawet w wakacje, może ktoś z nas okaże się dawcą daru życia! A pomagać naprawdę nie jest trudno. Wystarczy poczytać o dawstwie, podjąć świadomą decyzję i zgłósić się do bazy. Można to zrobic nawet przez internet, wypełniając zgłoszenie na www.dkms.pl .